Het was al even geleden dat er nog zoveel verdriet en vreugde plaatsvond rond een simpel spelletje. Sinds het begin van de zomer worden we overspoeld met mediaberichten rond het nieuwe spel Pokemon Go. Overrompelingen, massahysterie, teleurstellingen, slapeloze nachten, bijna-ongelukken, .. Alles wat bij Pokemon aanleunt, heeft de laatste maanden bijzondere nieuwswaarde. Als je het spel niet kent, ken je het toch. Tot onze eigen ouders toe en dat betekent weer wat in seniorenland.

Misschien weet je het al, maar het idee achter Pokemon lijkt zo eenvoudig als bonjour: verzamel alle 150 Pokémon. Eens je dat door hebt, moet je beginnen studeren over Pokéstops, Pokétrainers, Pokéballs, Lucky eggs, CP-waarden, … Soit, het moet plezant blijven. Maar hét revolutionaire is dat je moet buitenkomen om te spelen. Waar andere games onze kinderen lamlendig in de zetel laten hangen, zorgt Pokemon ervoor dat ze buiten komen, samenwerken, en ietwat ondernemender zijn. Het is een geniale app die een breuk aankondigt met alles wat we tot nu toe kenden in de game wereld. Velen spreken over een hype, maar – wij zijn overtuigd – de basis is gelegd voor een hele nieuwe generatie spelletjes op basis van google maps en augmented reality.

Dus wouden we er wat meer over weten. Na een hele zomer opstandig de nieuwsberichten te hebben vermeden, downloadden we dan uiteindelijk ook het spel. Kwestie van mee te blijven en al. (Tip: maak een ander ‘trashy’ emailadres aan zodat de makers niet aan je echte google-gegevens kunnen.)

Toen kwam er dus het ongeplande moment dat je jezelf tegen je kinderen hoort zeggen dat er vlakbij een pokémon verstopt zit. No way back.

De eerste stappen nam ik alleen, het terrein verkennen doe je best rustig aan. Een avatar maken is zo geklaard, vervolgens kan je op stap.
Toen kwam er dus het ongeplande moment dat je jezelf tegen je kinderen hoort zeggen dat er vlakbij een pokémon verstopt zit. No way back. Kinderen door het dolle heen. De wandelingen werden (voor hen) plots een stuk interessanter. Waar ik vroeger moest trekken en sleuren, gaan ze nu als peilen vooruit. En weet je wat er supercool is? In de diepe bossen, duinen, velden is er géén pokemon te vinden. Noppes. Je moet dus eerst rustig doorheen de natuur voordat je je zoektocht kan verderzetten. Win-win noem ik zoiets.

Intussen komt september dichterbij en is de hamvraag of de hype het nieuwe schooljaar overleeft. Het magazine Klasse is de leerkrachten voor en vraagt zichzelf alvast of het spel moet verboden worden op school of niet? Of hoe integreer je Pokémon in de lessen? 

Wat vaststaat is dat de Japanse monsters iets in beweging hebben gebracht. Niet weinig gezinnen lopen tegenwoordig hun smartphone achterna. Je kan het stupide of gewoon gezellig vinden. Wat je er ook van maakt: Pokémon zal in kinderland nog wel even stoer blijven. Wij geven graag enkele offline inspiratietips!