Een lichaam verandert stevig na het krijgen van kinderen. Dat is geen geheim voor slashparents. Soms is het moeilijk om dat nieuwe gestel met de nodige liefde te omhelzen en te aanvaarden. In een maand dat helemaal draait rond love/handles vonden we het daarom niet meer dan gepast om de brief van slashparent Lies te lezen aan haar lief lijf. 

Dag Lief Lijf

We kennen mekaar al lang. 36 Jaar om precies te zijn. En een paar maanden.
Maar ’t is de eerste keer dat ik je een brief schrijf. ‘k Ben niet zo’n briefschrijver, maar dat is eigenlijk geen excuus.

Ik heb je leren kennen als iets vanzelfsprekends. Je bent er immers altijd al geweest. Ik kan (het) me niet voorstellen zonder jou. Waar ik ben, ben jij. En omgekeerd.
Je hebt me naar veel plekken gebracht. Eerst gedragen door anderen.
Later zelf. Me dingen geleerd.
Met vallen en opstaan. Voetje voor voetje. Op handen en knieën.
Soms hollend. Huppelend. Of struikelend.
Op m’n tanden bijtend. Met kriebels in m’n buik.
Een hoofd in de wolken. Knikkende knieën. Rillingen over m’n rug.

Daarvoor heb ik je nooit bedankt.
Eerder was ik boos op je. Vertrouwde ik je niet.
Je deed soms dingen die ik niet snapte. Nu nog, hoor.
Maar toen schaamde ik me. Nu accepteer ik je (wat meer).

Hoewel. ’t Is soms toch lastig.

Wanneer mijn buik grommelt. Liefst op een stil moment.
Wanneer ik  heel hard nies en merk dat er toch nog iets niet helemaal in orde is met die bekkenbodemspieren. Zeer uitzonderlijk, maar toch. Cadeautje na een bevalling.
Die je trouwens knap hebt uitgevoerd. Net als de negen maanden daarvoor.
Chapeau. ’t Ging allemaal van een leien dakje. Of toch zo goed als.
(Bedankt voor de selectieve herinneringen, ook)

Je doet het goed. Lief lijf.

‘k Heb je niet altijd gerespecteerd. Je niet gegeven wat je nodig had. Rust. Slaap. Vitamines. Heb je af en toe volgestouwd met suiker. Vet. Rommel.
Je als een vuile doek op de bank laten hangen en niet geluisterd wanneer je ziek was.
Vaak slecht over je gesproken. Tegen anderen. Tegen mezelf.
Je niet willen zien. Je verborgen. Vermomd. Soms vervloekt. Uitgescholden…

Maar ik ga m’n leven beteren.
Ik zal rekening met je houden. Je horen wanneer je roept.
Je op een fiets zetten. Meer dan nu. Voldoende zuurstof geven. En veel water.
Je ontschminken ’s avonds. Ook al is het laat.
Je liefdevol inwrijven met bodymelk. En lekker laten ruiken. Je zachtjes laten aaien.
Ervoor zorgen dat je niet stijf komt te staan van de spanning.

’t Is tijd om te vervellen, denk ik. En opnieuw te beginnen.
Lief lijf.


lies catterselLies Cattersel (37)  is samen met haar man Pieter (37) slashparent van Noor (5).  Lerarenopleider van beroep / godsdienstwetenschapper en bedrijfscommunicator van opleiding /  schrijver by heart
Blogt op Mijnmamaenik
Lies dwaalt rond, verkent, zoekt. Verwondert zich.
Lacht, huilt, hoopt. Heeft lief.
Wordt.