Welkom in de darkroom van Maison Slash. De enige plek in ons huis waar een slashparent anoniem en doodeerlijk zijn of haar verhaal kan doen. Bijvoorbeeld ooit al eens gehoord van ‘het bedriegerssyndroom’? Over het gevoel dat je faket en dat je elk moment door de mand kan vallen. Deze slashparent kreeg er mee te maken. 

[Slashparent] Ik weet niet of er een solide wetenschappelijke basis voor bestaat, maar in ieder geval: ik heb het.

Hoewel ik quasi nooit klachten krijg over mijn job, drie gezonde en zelfs vrolijke kinderen opvoed en hier en daar ook een zinvolle bijdrage lever in vrijwilligerswerk, heb ik soms het dwingende gevoel dat ik ‘zomaar wat aanmodder’. Dat ik ieder moment door de mand ga vallen. Dat iedereen die weet hoe je de dingen hoort te doen, er opeens achter komt dat ik maar deed alsof en vol afgrijzen naar mij zal kijken.

Soms heb ik het dwingende gevoel dat ik ‘zomaar wat aanmodder’. Dat ik ieder moment door de mand ga vallen.

Het heet het bedriegerssyndroom, en ik ben niet alleen. Ironisch genoeg zijn het vooral hoog opgeleide capabele vrouwen die af en toe verteerd worden door de stress ontmaskerd te worden. Het is dat moment waarop je je afvraagt hoe al die andere ouders dat doen, wanneer een pedante stem je in mei terechtwijst dat het taalkamp “al van in augustus 2016 volzit, mevrouw”. Dàt is een barstje in je bedriegersrol van georganiseerde mama.

Maar het is misschien nog duidelijker op momenten van succes. Wanneer je na een presentatie vlot een aantal vragen beantwoordt, maar je niet kan genieten van het applaus omdat die antwoorden ook maar een berekende gok waren. Of wanneer een klant je bedankt voor een succesvol project, en je al stress krijgt of je het de volgende keer even goed kan doen.

Ik weet niet welke reactie van mezelf ik de ergste vind: dat ik mij geremd voel om te genieten van het moment, of dat ik krampachtig probeer de illusie intact te houden?

Ik weet niet welke reactie van mezelf ik de ergste vind; dat ik mij geremd voel om te genieten van het moment, of dat ik krampachtig probeer de illusie intact te houden. Van het eerste word ik eenzaam, van het tweede krijg ik een bedriegerskater.

Ik heb geprobeerd om het te benoemen. Leek mij logisch in een cultuur waarin je toch over alles moet kunnen praten. Onder vrienden is het een verademing, want je bent niet alleen. Maar professioneel? Laat mij samenvatten: don’t. Ze snappen er niets van. In hun ogen bén je succesvol en weet je hoe het draait, dus je collega’s denken finaal dat je labiel bent geworden, in plaats van veeleisend voor jezelf.

Ik besef het nu. Ook al zou je eens door de mand vallen, mensen vergeten en vergeven dat

Maar wat is dan de oplossing?

Voor mij waren dat twee dingen. Ten eerste begon ik aandachtig te luisteren naar mijn omgeving. Als je dat doet, hoor je al snel dat iedereen wel eens uit zijn nek kletst of de bal misslaat. Ten tweede realiseerde ik mij dat niemand zo hard op een ander let. Ook al zou je eens door de mand vallen, mensen vergeten en vergeven dat, want ze hebben echt wel meer aan hun hoofd dan jouw lapsus.

Dus mijn interne stemmetje krijgt nu lik op stuk: I AM THE REAL SHIT. Dat zijn we allemaal. En taalkampen die al een jaar voordien volzitten mogen ze houden. 😉


Wil jij ook graag jouw verhaal eens ongezouten en anoniem kwijt? Dat kan!
Stuur gewoon een mailtje naar darkroom@maisonslash.be en wij behandelen jouw post met de grootste discretie.