Welkom in de darkroom van Maison Slash. De enige plek in ons huis waar een slashparent anoniem en doodeerlijk zijn of haar verhaal kan doen. Zoals deze slashparent met een lichte doch dwangmatige nicotineverslaving. Of belangrijker: met een sigarettengeheim dat ze nooit of te nimmer wilt delen met haar ouders en haar eigen kinderen…

[Slashparent]
Ik ben een gelegenheidsroker.  Met stiekem veel gelegenheid.

Het begon als rebelse puber. Mijn vader rookt en is al rokend intussen bijna tachtig geworden (Ik weet het, dit is zo’n verhaal dat een vals gevoel van veiligheid creëert. ‘Want dat het toch niet echt altijd slecht hoeft af te lopen met rokers’). Ik stal stiekem een sigaretje uit het pakje dat hij altijd in de kast had liggen, en oefende op dat inhaleren. Roken is stoer, maar niet als je groen uitslaat of een enorme hoestbui krijgt na één trekje toch? Tja, de logica van een 16-jarige die er graag bij wil horen.

Verslaafd? Ik? Nee hoor

Ik werd nooit betrapt (door mijn ouders dan, de enigen die me er scheef voor zouden bekijken). Zo rookte ik dus doorheen de tweede helft van de middelbare school en mijn studententijd. Op het werk heb ik nooit gerookt. Om de een of andere reden leek me dat in die context net minder aanzien te geven, waar het als puber net omgekeerd was. Maar de sigaret bij het opstaan en de eerste bij thuiskomst, waren het meest verslavend.

Toen was er die kinderwens. Niet compatibel met roken en dus stopte ik. Cold turkey. Buiten een chocoladeverslaving en een paar extra kilootjes, leverde dat weinig problemen op. Het werden twee zwangerschappen, gevolgd door twee periodes van borstvoeding in 3 jaar tijd. Drie jaar zonder te roken, dan ben je er wel vanaf zou je denken. Maar het akelige aan roken is dat je fysiek weliswaar heel snel van je verslaving af bent, maar mentaal blijf je altijd een roker.

Van sociale roker naar herval

Ik ben ‘sociale’ roker. Ik vond het nooit leuk in mijn eentje, maar op café geeft het je iets omhanden op de ‘eenzame’ momenten. Zo begon het dus terug. Wanneer je op stap gaat een keer een sigaretje meeroken van een vriend, daar schuilt toch geen kwaad in? Ik hou echter niet zo van dat ‘afluizen’. Dus kocht ik zelf een pakje, gewoon voor op die momenten. Maar dat is natuurlijk niet leeg na zo’n avond. Ze waren er dan toch, dus rookte ik ’s avonds – nadat de kinderen in bed lagen – een sigaretje of twee. Tot het wel leeg was. En dan tot ik weer op stap ging. En dan tot ze op waren. En hoewel ik niet op stap ging toch zin had en alvast een pakje kocht tegen de volgende keer dat ik op stap zou gaan. Zo begon het. Het is nog niet gestopt.

Mijn geheim

Mijn ouders weten het ook nu niet. Ongelooflijk toch, hoe je een stuk in de 30 kan zijn en nog altijd bang voor de reactie van je ouders als ze er zouden achter komen… De kinderen weten het ook niet. Ze hebben zelfs lang gedacht dat alleen papa’s – op hun leeftijd is elke vrouw een mama en elke man een papa – rookten (ook de hunne). Tot ze een keer een vrouw zagen roken en me verbijsterd aan de mouw trekkend ernaar wezen. Heel af en toe gebeurde het dat de oudste nog wakker bleek en me naar boven riep net nadat ik had gerookt. Je ruikt precies als papa, zei ze dan verbaasd. Ik deed alsof ik niet begreep wat ze bedoelde. Laatst kwam ze naar beneden omdat ze niet kon slapen terwijl ik op het terras een sigaret zat te roken. Ik verstopte die snel, maar haar kinderogen waren nog sneller. Mijn man stopte haar terug in bed, maar ik ontkwam niet aan de onvermijdelijke vraag de volgende ochtend. “Mama, was jij een sigaretje aan het roken gisteren?” Ik maakte me er vanaf met een vluchtig “Maar nee!” en schakelde snel over op een ander onderwerp.

Is het schaamte, waardoor ik deze guilty pleasure zo koortsachtig probeer te verstoppen? Je kan geen weldenkend mens nog uitleggen waarom je rookt. De foto’s op het pakje spreken boekdelen, onderzoeken genoeg die duidelijk het verband aantonen met vreselijke ziektes. En toch doe ik het. Stiekem. Stel dat het toch fout loopt. Hoe ga ik mijn kinderen dan uitleggen dat ze hun mama veel te vroeg zullen moeten missen omdat die dom genoeg was om te blijven roken? Daar denk ik dus over na. En dan denk ik ook telkens dat ik ermee ophoud. Dat doe ik ook geregeld, voor een week of twee tot ik weer op een feestje ben en iemand vraagt of ik mee een sigaretje ga roken…


Wil jij ook graag jouw verhaal eens ongezouten en anoniem kwijt? Dat kan!
Stuur gewoon een mailtje naar darkroom@maisonslash.be en wij behandelen jouw post met de grootste discretie.

Geef een reactie