Eventjes geleden postten we een oproep om verhalen te delen in onze darkroom. Dé plek waar slashparents anoniem en doodeerlijk hun relaas kunnen doen. Over de dingen die hen bezighouden, waarvoor ze steun zoeken, maar die ze liever toch niet openlijk aan de grote klok hangen. Ook dit pakkend verhaal over scheiden of blijven, vonden we in onze inbox… 

MIJN VERHAAL
Soms denk ik dat als ik er maar niet over spreek, schrijf of zelfs nadenk dat het dan wel weg zal gaan.  Dat spreken en schrijven heb je in de hand, maar die gedachten veel minder.  En dus gaat het niet weg, mijn dilemma.

Ik heb het – zeker in de ogen van de buitenwereld – allemaal.  Een boeiende, goed betaalde job.  Twee gelukkige, gezonde kinderen.  Een goeie man die me graag ziet.  Waarom loop ik dan toch rond met het gevoel dat er iets mist?  Dat ik die het allemaal heb, stiekem niet zo gelukkig ben.

We lijken soms meer vrienden, of zelfs broer en zus.

We lijken soms meer vrienden, of zelfs broer en zus.  De passie zijn we ergens kwijt geraakt.  Al lijk vooral ik dat gevoel te hebben.  Denk ik.  Want we praten er niet over.  We hebben nog seks.  Af en toe.  Die is overwegend bevredigend.  Na al die jaren kennen we mekaars lichaam daar goed genoeg voor.  Maar het voelt soms wat mechanisch.  De handelingen gewoon de sequentie die leidt tot die bevrediging.  Waar is die alles overheersende aantrekkingskracht naartoe, die maakt dat je niet kan wachten om mekaars de kleren van het lijf te rukken?

Hoe zijn we op dit punt beland?  Die uitdagende jobs en de jonge kinderen hebben er ongetwijfeld iets mee te maken.  We raakten mekaar ergens onderweg kwijt.  Leven een beetje langs mekaar heen en communiceren vooral nog over de kinderen.  We maken zelden ruzie.  Zijn we zelfs daarvoor te onverschillig geworden?  Ik zou er iets aan moeten doen.  Maar ergens ontbreekt me de motivatie.  Ik lijk die passie eerder elders te zoeken dan eraan te werken met mijn man.

Als de kinderen er niet waren geweest, zou ik een einde maken aan ons huwelijk.  Is dat echt zo?

Als de kinderen er niet waren geweest, zou ik een einde maken aan ons huwelijk.  Is dat echt zo?  Ik zal het nooit weten, want de kinderen zijn er nu eenmaal wel.  Alleen al het idee om hen achter te laten, te vertellen dat mama en papa niet meer samen zullen wonen en ze ons beurtelings een week moeten missen, is hartverscheurend.  Alleen al de gedachte om de week afscheid van hen te moeten nemen, doet me de tranen in de ogen springen.

“Doe er dan iets aan!”, schreeuw ik mezelf in gedachten toe.  Maak het bespreekbaar, ga in relatietherapie, breng de passie terug.  De man zou er zeker voor open staan.  Ook hij voelt aan dat het niet goed zit.  Ook hij spreekt er niet over en laat het verder kabbelen.  Neem ik hem dat kwalijk?  Hij kent me goed genoeg om te weten dat ik geen open boek ben.  Dat ik een serieuze schop nodig heb om moeilijke onderwerpen te bespreken.  Maar misschien is hij net als ik bang dat het maar echt wordt als we het uitspreken.  Dat het dan escaleert en toch tot een breuk leidt.  Als een van ons niet snel de 5 minuten spreekwoordelijke moed vergaart om de olifant in de kamer te benoemen, lijkt die sowieso onvermijdelijk.

Niets doen is geen oplossing.  Hij is heel geduldig, maar er komt een moment dat het ook bij hem op is.  Dat hij iemand ontmoet die zijn nood aan liefde en affectie wel beantwoordt en dan is hij weg.  Ik zal het hem niets eens kwalijk kunnen nemen, enkel mezelf.  Zal het voelen als een opluchting dat de beslissing uit mijn handen werd genomen of net als een enorm falen?  Misschien ben ik het wel, die bij iemand anders die passie waar ik naar snak terugvind.  Maar ook die dreigt dan tijdelijk te zijn en dan heb ik veel mensen ongelukkig gemaakt voor mijn eigen kortstondig geluk.

Wat zouden mijn ouders ervan denken?  Zouden ze me steunen of net veel onbegrip uiten?

Wat zou ik antwoorden als mensen me vragen waarom we uit mekaar gingen?  Sleur.  Een ander ‘excuus’ heb ik niet.  Heb ik er überhaupt één nodig?  Ik vermoed van wel.  Het grote aantal echtscheidingen ten spijt, wordt er toch nog altijd ge(ver)oordeeld.  Wat zouden mijn ouders ervan denken?  Zouden ze me steunen of net veel onbegrip uiten?  Wat met de, grotendeels gemeenschappelijke, vriendenkring?  Zouden ze kiezen en dan wellicht voor het slachtoffer, de verlaten man?  Zou mijn schoonmoeder me hoogstpersoonlijk de mantel komen uitvegen?  En de kinderen…  Ze zijn wellicht te klein om het te verwoorden maar zou er ergens in die oogjes die me nu met adoratie aankijken toch een stukje verwijt sluipen?

Scheiden of blijven.  Scheiden voelt egoïstisch, blijven leugenachtig.  Tijd brengt hopelijk raad.  En actie.  Als ik nu toch maar eens tot actie zou overgaan.  Alles is beter dan de maagzweer die ik me op deze manier bezorg, toch?


Wil jij ook jouw persoonlijk verhaal anoniem kwijt in onze darkroom? Stuur dan een mailtje naar darkroom@maisonslash.be. Je verhaal over je schoonmoeder, bedplassende kinderen of je ultieme uitschuiver worden hier met extreme discretie behandeld.