Wat als je dochter terloops vertelt dat ze met een jongen heeft gezoend? Geschokt achterblijven aan de eettafel of verder doen en kuisen? Slashparent Annelore weet het ondertussen. 

“Waar?” “Op de bank naast de chalet.” “Waarom daar?” “Omdat de juf het daar niet kan zien.” “…”

Er zijn gesprekken die je denkt pas te zullen moeten voeren als ze ongeveer veertien zijn. Als de puberteit het huis is binnen geslopen en het andere, plots appetijtelijke geslacht de gezinsrust van wat puisten komt voorzien. Gesprekken die dan kunnen omdat je ondertussen mentaal voorbereid bent op onbekende brommertjes aan de poort, een vreemd paar schoenen op de mat en meer parfum dan anders. Dan pas.

Maar dat was buiten Mingus gerekend.
Bijna zes is ze, maar ze heeft dus al gekust. Op school. Met Mingus, de apothekerszoon. Ze vertelde het ons achteloos en argeloos, bij het eten, giechelend van napret. Een terloops antwoord op de vraag hoe het vandaag op school geweest was. Onbedoeld onverschillig voor het krimpend vaderhart – een andere held, een onbekwame kaper. Ik denk niet dat het van verliefdheid kwam.

Voorlopig is verliefdheid een meezingbaar woord in een kinderlied.

Een kus is meestal een vernuftige ingreep waarmee je slapende prinsessen uit hun slaap verlost. Ze weet maar pas dat ze niet met haar broer mag trouwen. Mingus is haar vriend, want hij deelt z’n koek. Dus niets geladen, dat zoentje. Moet meer iets geweest zijn als: “Kijk, grappig, een andere kleine mond, eens zien of die op de mijne past.”

breakfast-milk-cornflakes

En toch. Nog voor ik kon zeggen “doe maar niet, straks krijgt hij je snottepieten”, weet je daar en dan dat je aaneen hangt van kwetsbaarheid. Dat je ook maar een pion in het ouderschapsspel bent, en passen krijgt op momenten dat je hoofd net in een andere richting staat. Hop. “Ja, op de mond.” Pats, bal tegen je kop. Moederblik kruist vaderblik tussen boterhammen en gemorste melk. Hij: “Ah bon. En wie is die Mingus precies?” Ik: “Liefje, doe toch maar niet, straks krijgt hij je snottepieten nog. Of jij de zijne.” Er komen ongetwijfeld nog momenten als deze. Een samengaan van vertedering en ongeloof. Dat je het besef van een eigen op zichzelf staand leven doorgeslikt moet krijgen. En hoe ouder, hoe harder je moet kauwen, vermoed ik.

Gelukkig zitten we bijna daar waar jongens vies zijn. Geeft nog wat tijd om opgewassen te geraken tegen donshaar, beugeltanden en gretige lippen.
In afwachting kuisen we melk op. En snuiten we neuzen.


annelore de donderAnnelore De Donder (33), SlashParent.
Heeft een liefde voor woorden en zinnen. Voor haar gezin.
Voor interieurs, hun kleuren en meubels.
Voor tv. Sinds 2007 Woestijnvisser achter de schermen. Sinds 2016 er op.