Welkom in de darkroom van Maison Slash. De enige plek in ons huis waar een slashparent anoniem en doodeerlijk zijn of haar verhaal kan doen. Zoals deze slashparent. Want hoe sociaal (on)aanvaard is het om geen playdates te wensen in je huis? 

[Slashparent]  Je zou het mij op het eerste gezicht niet aangeven. Maar ik haat écht playdates. Ik hou niet van andermans kinderen (zonder bijhorende ouders) over de vloer. Jawel, ik, de ambitieuze, übersociale slashparent wiens agenda steevast volgepland staat met koffiedates, netwerkevents en avondjes uit. Ook ik die zelfs zou babbelen tegen een hond met een hoedje op. En toch ben ik die moeder die het onwaarschijnlijk irritant vindt als er vriendjes en vriendinnetjes komen spelen. Met als hoogtepunt van deze hel: de verjaardagsfeestjes.

Ik heb het gewoon al best druk. De schaarse momenten waarop ik eindelijk eens thuis ben, verlang ik naar rust. Niet naar feest en volk over de vloer. Ik snak dan gewoon naar momenten samen met enkel mijn gezin.

Ik ben niet sociaal wenselijk. Punt.

Niet dat mijn kinderen deze afkeer delen. Integendeel, ik voel wekelijks de druk toenemen. Maar ik plooi niet. Ook al worden zij wel regelmatig uitgenodigd bij anderen thuis, ik zie het niet zitten om hier de sociaal wenselijke tegenprestatie tegenover te stellen. Dat snapt niemand uiteraard:  “want, die andere ouders vinden dat wél leuk!”

Vergeef me mijn egoïsme. Ik ben ook gewoon niet mee in heel het netwerk over wie bij wie gaat spelen, en wie door wie wordt uitgenodigd. Wat blijkbaar een hele kunst is die mij volledig ontgaat. Ik ben die ouder die wordt aangesproken door ouders die ik nog nooit heb gezien.

Ik troost mezelf dat -van zodra de gsm’s hun intrede zullen doen- mijn kroost zélf hun playdates regelt. En ik ga er dan ook even vanuit dat ze dan waarschijnlijk liever op een andere locatie afspreken dan in mijn living. Helemaal ok, wat mij betreft.

Ik ben geen perfect parent

Als ik diep in mijzelf graaf, weet ik wel vanwaar die aversie tegen playdates komt. Ik heb gewoon geen zin om een hele middag in de rol van happy ouder te kruipen, spelletjes te moet uitvinden, vers eten op tafel te moet toveren, en alles wat a perfect parent zou moeten. Ik ben niet perfect.

Ik heb ook even geen energie om begripvol te zijn voor zaken waar zelfs mijn eigen kroost niet mee moet afkomen. Ik hou van mijn relaxte opvoedingsstijl, maar wil dan niet de verantwoordelijkheid voor andermans kind.  Stel je voor dat er dan iets gebeurt.

Soms moet het toch. Dan bijt ik op mijn tanden en plooi ik mij dubbel om te zorgen dat iedereen het naar zijn zin heeft. De playdater zal achteraf enthousiast tegen zijn ouders roepen dat het hier fantastisch was. Maar net dat put mij uit. Ik heb tegen dan een hele middag met een blik op de klok liggen aftellen tot de mama/papa terug aan de deur staat. Dan doe ik met een grote smile een smalltalk. En overhandig ik met opluchting het kind terug naar afkomst.  Om vervolgens als de deur dicht is, te bijten naar mijn eigen kinderen dat ze mij nu vooral met rust moeten laten.

4 comments

  1. Je doet dus juist wel aan sociale wenselijkheid wanneer er andere kinderen over de vloer komen ;-). Misschien gewoon de kinderen de tuin in laten sturen en hun plan laten trekken? Vuile of gescheurde kleren moeten ze er dan maar bij nemen en als het niet goed is zie je ze niet meer terug, probleem opgelost.

  2. Tijdens verjaardagsfeestjes doe ik mijn best om iets te organiseren; bij ander bezoek entertainen de kinderen elkaar. Vanaf een bepaalde leeftijd lukt dat prima – en na verloop van tijd verwachten ze zelfs niet meer dat je meehelpt met knutselen of zelfs opruimen, ze worden er lekker zelfstandig van!

  3. Groot gelijk dat je niks (te vaak) tegen je zin doet! Ik heb net een ietsie pietsie beetje meer rust als er vriendjes/vriendinnetjes komen spelen want dan animeren ze elkaar in plaats van mij nodig te hebben! Ik vul alleen af en toe wat glazen met water, schil een appeltje en tover een koekje uit de kast. 😉

Geef een reactie