Scholen werken alsmaar meer met invulboeken. Dat is niet alleen triestig voor de creativiteit van onze kinderen. Je kan het ook niet echt een duurzame of kostenbesparende keuze noemen. Slashparent Anne is mama van vijf kinderen en vertelt waarom zij bijzonder opstandig wordt van invulboeken op school.

ANNE
Laat mij even wat context geven. Ik heb 5 kinderen geboren op 5 jaar tijd. Best een stevige financiële impact. Maar, het is onze eigen keuze, I admit. Ergens had ik altijd in mijn achterhoofd een verhaal zitten van: kleren kunnen doorgegeven worden, kamers gedeeld en voor een persoon extra koken daar komt het ook niet op aan. Laten we zeggen dat spaarzaam zijn ergens een levenshouding is die je omarmt als je voor een groot gezin kiest.

Ook op het vlak van schoolkosten heb ik het gevoel dat we al jaren mooi het hoofd boven water houden. Buitensporige kosten bleven ons tot nu toe bespaard. Tot nu. Want mijn oudste dochter start 1 september, mijn excuses: 4 september (gratis dagje vakantie in het begin van het schooljaar olé) namelijk in het eerste middelbaar…Fine, denk je. En wat is the big deal? The big deal is dat ik van de ene verbazing in de andere val. Waar ik tijdens de lagere school het gevoel had dat de school rekening hield met de financiële impact van haar beslissingen, ben ik nu precies terecht gekomen in het wilde westen.

Waar ik tijdens de lagere school het gevoel had dat de school rekening hield met de financiële impact van hun beslissingen, ben ik nu precies terecht gekomen in het wilde westen.

Het startte al bij de verplichting van de aankoop van een tablet. Je hoort me niet zeggen dat ik dat niet begrijp. Ik ben helemaal mee: technologie moet je omarmen. Alleen een beetje vervelend dat het geen iPad mocht zijn. Want wil het nu nét lukken dat we nog zo’n iPad op overschot hadden. Maar ok, ergens wel handig dat de hele klas hetzelfde besturingssysteem heeft. Ik snap het wel.

Tot ik daarna een blik op de boekenlijst wierp. Een lijstje van ook nog eens bijna 300 euro! Geen probleem hoor, jongens. Lossen we wel op. Want pragmatisch als we zijn, gaan we gewoon op zoek naar het tweedehands boeken-circuit. Mijn kinderen hebben best wat ervaring met tweedehandsspullen, en dat bevalt ons meer dan prima. Groot was dus ook mijn verbazing toen ik te horen kreeg dat er helemaal geen tweedhands circuit is! Nee, meneer, mevrouw.  Voor elke leerling dienen alle boeken nieuw te worden aangekocht. Excusez-moi? En wtf?

Groot was mijn verbazing toen ik te horen kreeg dat er helemaal geen tweedhands schoolboeken-circuit is!

Alle boeken zijn namelijk invulboeken…INVULBOEKEN begot. Het woord alleen al. Zijn mijn kinderen dan echt papegaaien die de geijkte paden moeten volgen? Waar is de ruimte voor creativiteit? Hoe leren mijn kinderen notities maken, of hoofd- van bijzaken onderscheiden? En dan nog iets. Waarom dan òòk een tablet? Want in mijn hoofd toch het i-de-ale platform om oefeningen te maken en kennis te testen?

Zoveel vragen waar enkel het standaard antwoord op kwam: “De uitgeverijen bieden enkel invulboeken aan, mevrouw.” En inderdaad, als ik de stapels boeken zag liggen die netjes in hoopjes klaarlagen voor de 150 eerstejaars … elk stapeltje aan 300 euro. Reken maar uit die winst!

En dan stel ik mij de vraag: wat als ik die 600 euro echt niet zou kunnen betalen? (En dan heb ik de 2-daagse bezinning in september aan 90 euro per leerling nog niet meegerekend.) Hoe doen andere ouders dat? Alleenstaande moeders? Werklozen?

Waar is onze zin voor duurzaamheid en kostenbesparing?

Is een betaalbaar onderwijs niet de basis van onze samenleving? Een samenleving waar mensen kansen krijgen? Is het toelaten van een tweedehands-circuit niet al een hele grote stap in de goede richting? En wat met het milieu? Is consumptie schaamteloos aanwakkeren hetgeen wat we onze kinderen willen tonen? Waar is onze zin voor duurzaamheid en kostenbesparing?

Conclusie is in ieder geval dat ik 600 euro lichter ben, alleen aan boeken en een tablet. En ik hou mijn hart stevig vast voor de dag dat alle vijf mijn kinderen in het humaniora zitten.

Ik snap dat elk bedrijf moet overleven, maar hoe triestig is een samenleving waar de schoolboeken van onze kinderen de melkkoe zijn van uitgeverijen? Is het niet hoog tijd om in opstand te komen tegen de dictatuur van de invulboeken?

Geef een reactie