Wat als je morgen opstaat en je niet meer kunt doen wat je altijd deed? Het overkwam slashparent Evi. Door een chronische en geheimzinnige ziekte lag haar leven plots overhoop. Ze verloor haar job, was net gescheiden met een dochtertje van toen 2,5 jaar. Hoog tijd voor een plan B. Want dat is de boodschap van Evi: je weet het niet, maar iederéén heeft een plan B. Een verhaal over vallen, opstaan en een nieuwe weg vinden. 

EVi
1 juli 2013. De dag dat mijn leven voorgoed veranderde. Ik had het voelen aankomen. Hoofdpijnen die buiten proportie waren. Maar ik relativeerde. Mijn vader was recent overleden, ik had een dochter van tweeënhalf, ik zat middenin een scheiding, én combineerde dat alles met een drukke marketingjob. Hoogstwaarschijnlijk zou het wel ‘gewoon’ een nakende burn-out zijn. Ik bleef voor mezelf herhalen dat ik alles best onder controle had. Uiteraard had ik verdriet.

Maar de hoofdpijnen waren buiten proportie. Die ochtend in juli geraakte ik nauwelijks uit bed, mijn rug deed immens veel pijn. Toen ik de badkamerspiegel voorbij liep, dacht ik dat ik scheef stond. Maar ik sliep wellicht nog half? Toen ik aan de ontbijttafel mijn dochter hoorde roepen aan de trap, wou ik ze in paniek halen. Maar ik geraakte niet de van de stoel. Ik merkte dat ik echt scheef hing. Ik liet me van de stoel vallen en sleepte me op mijn armen naar de trap. In paniek heb ik mijn zus en de huisdokter gebeld. Toen ze aankwamen keken ze naar me of ze een alien zagen. Mijn hele rug stond scheef, de spieren volledig verkrampt. Ik riep het uit van de pijn. Na valium en pijnstillers ben ik uiteindelijk op de spoed beland. Ook daar wisten ze niet wat ze zagen. Scans, bloedtesten; niets gaf uitsluitsel. Een bijwerking van de hoofdpijnmedicatie dan maar. Ik was de voorbije maanden wel eerder op spoed beland. Afwachten, de pijn en de scheve rug zouden wel over gaan.

Maanden vol vragen

Maanden later was de pijn er nog steeds. De scheve rug ook. Net als de hoofdpijnen. Er waren zelfs nog symptomen bijgekomen. Flauwvallen met lang bewustzijnsverlies, zenuwpijnen, verlammingsverschijnselen, … Ik werd stilaan een plant. Tientallen dokters zijn er gepasseerd, evenveel ziekenhuizen. Niemand kon me helpen. Ze durfden me zelfs psychiatrisch noemen.

Ik kreeg mijn ontslag. Ik bracht niets op, en er was geen zicht op beterschap. Een slag in mijn gezicht.

Mijn job in de media, die ik met hart en ziel deed – daar had ik in die maanden geen voet meer op de werkvloer gezet. Ik was er in mijn proeftijd. En zat eindelijk op een plaats waar ik de voorbije jaren zo hard voor gewerkt had, met een goed loon en goede voorwaarden. Ik deed het ook voortreffelijk. Maar er waren geen vooruitzichten. Ik had geen idee wat ik had, wanneer het beter werd en wanneer ik zou terugkeren. Toen mijn proeftijd na een jaar ten einde liep kwam mijn bazin op bezoek. Ik had mezelf een hogere dosis pijnstillers gegeven, om me zo goed mogelijk te tonen. Ik had taart laten halen, en het huis geurde naar koffie. Maar de taartjes bleven onaangeroerd. Ik kreeg mijn ontslag. Mijn contract werd niet verlengd. De media is nu eenmaal hard: ‘one day you’re in, the other you’re out.’ Ik bracht niets op, en er was geen zicht op beterschap. Een slag in mijn gezicht. Mijn job, waar ik voor leefde, werd me zowaar ontnomen.

Hier zat ik dan, bijna dertig, thuis, als een plant. Zonder diagnose, zonder job, gescheiden intussen. Met een dochtertje van drie. Halleluja.

Tijd voor een plan B?

Twee lange jaren liet een diagnose op zich wachten. Twee jaren waarin het bijna ‘kantje-boordje’ was, waarin er medicatie was die me beter maakte, operaties waren die me oplapten maar vooral mijn vechtlust en liefde voor mijn gezin mijn lippen boven water hielp. Een onafhankelijk neurologe heeft de puzzel voor me gelegd. Ik ben nu aan de beterhand, en geen plant meer.

Mijn lichaam is gehavend, en de vrouw en mama van vroeger is verdwenen. Ik ben chronisch ziek.

Maar mijn lichaam is gehavend, en de vrouw en mama van vroeger is verdwenen. Ik ben chronisch ziek. Leefde ik vroeger on high heels, hollend van meeting naar meeting, levend voor het werk, dan stap ik nu langzaam op sneakers. Letterlijk en figuurlijk. Ik heb mijn waardenschaal moeten resetten, en ben op zoek moeten gaan naar een plan B. Wat kon ik nog, maar ook: wat wou ik nog? Wat had ik geleerd? Wie was ik geworden? Hoe zou ik de rest van mijn leven gaan invullen? Voor mezelf. Maar ook voor mijn gezin. Voor mijn dochter?

De pechstrook van het leven is ook een weg

Het leven houdt geen rekening met wat jij ooit voor ogen had. Je kan het sturen, dat wel, maar je kan het niet zomaar uitstippelen. Het is ergens jouw lot dat zal bepalen hoe het loopt. Of een samenloop van omstandigheden. Of wat de uitleg ook mag zijn.

En je kan janken, piekeren, huilen, roepen, kwaad of uitzinnig zijn wanneer het niet loopt zoals je wou. Maar dat zal niets veranderen aan het feit dat je even op de pechstrook van je leven beland bent. Met je vier richtingaanwijzers aan. En terwijl de autos je blijven voorbijrazen, moet jij beslissen of je een pechverhelper belt of zelf aan de slag gaat. Maar wat je ook kiest, je zal moeten aanvaarden dat je stilstaat. Tot er hulp komt. Tot je weer aan de gang kan om terug op de hoofdweg te geraken. Ik heb lang staan kijken, op die pechstrook. Lang op hulp gewacht, lang naar mezelf gezocht. Maar pas toen ik aanvaardde wat was en wat niet meer te veranderen was, kreeg ik de ruimte om weer vooruit te gaan. Om oplossingen te zoeken, om mijn motor weer aan de gang te krijgen. Ook al pruttelde die in het begin wat tegen.

Een nieuw begin hoef je niet
te verdienen. Je kunt er op welk
moment dan ook zelf voor kiezen.”

 Was ziek worden het beste wat me overkwam?

En eerlijk? Ziek worden was misschien wel het beste wat me kon overkomen. Niet lichamelijk, maar wel geestelijk. Het is een weg van vallen en opstaan. Aanvaarden dat alles is zoals het moet zijn en dat het leven een wending heeft genomen die je niet meteen voor jezelf had voorzien.

Toen ik studeerde wou ik gyneacologe worden, ik koos er speciaal Latijn-Wetenschappen voor. Toen ik besefte dat het dertien jaar studeren was, dacht ik toch maar voor vroedvrouw te gaan. Tot ik op de infodagen flauw viel bij het zien van bloed. Psychologe dan maar? Tot de universiteit echt niets voor mij bleek. Journalistiek dan maar, want taal daar hield ik zo van. Dat bleek een match. Ik wou lifestyle-journaliste bij Flair worden, maar ik belandde bij TV en ging marketing doen. Om maar te zeggen dat al dat plannen uiteindelijk maar relatief is.

Een tegenslag hoeft geen einde te zijn

Voor mezelf professioneel vond ik een plan B. Ik vond mijn oude liefde ‘schrijven’ terug. Al was de weg daarnaartoe niet zo simpel. Ik stelde mezelf honderden vragen, ging op zoek naar oude vriendenboeken, volgde workshops en ging echt uit mijn comfortzone. Ik schreef uiteindelijk mijn eerste boek ‘Life on Sneakers’ en inspireerde mensen om nooit een tegenslag als een einde te zien.

Ik wil graag nog honderd boeken schrijven. ‘Plan B’ is intussen het vervolg. En ik heb het gevoel dat ik nooit nog iets anders wil gaan doen. Stopt dat morgen opnieuw, dan weet ik mezelf wel terug zal heruitvinden. Diep in jezelf zitten echt schatten verborgen, als je die zelf wil opgraven. Zolang jij daar maar in gelooft. Laat echt niemand je ooit iets anders vertellen.

Een nieuw lichaam aanvaarden, dat doe je niet zomaar

Als partner en vrouw was het het allerminst evident. Een nieuw lichaam aanvaarden, dat doe je niet zomaar. Ik dwong mezelf meermaals om letterlijk voor de spiegel te gaan staan, om mezelf zowel innerlijk als uiterlijk te aanvaarden. Goed huilen, en dat ook toelaten. Dat werkte helend. Je nieuwe lichaam aanvaarden is een proces dat je tijd moet geven. Omarm dat, die tijd. Niets hoeft overhaast, toch?

Als mama was het een harde noot om te kraken. Beseffen dat je nooit meer ‘de volle 100%’ bent, daar heb ik om gehuild. Weten dat je compromissen moet sluiten voor de rest van je leven, dat kwam hard binnen. We kunnen niet zomaar naar eender welk pretpark, bij een uitstap moet ik praktisch nadenken of het voor mij haalbaar is, en ik zeg tegen Lola heel vaak dat ze moet wachten. Daarnaast heb ik een uiterst zorgzaam kind gecreëerd. Eentje dat ook vaak zorgt voor mij, terwijl het mijn taak is om te zorgen voor haar. Maar ook dat liet ik los. Loslaten, hét sleutelwoord! Ik herhaal voor mezelf vaak dat ik de beste moeder ben die ik kan zijn. We hebben het ‘geluk’ vaak meer tijd te hebben doordat ik soms gedwongen thuis ben. We zijn dicht bij elkaar gegroeid. Lola en ik hangen aan elkaar als kauwgom. De band die wij hebben doordat ik ziek ben, die nemen ze ons nooit meer af, daar steek ik mijn hand voor in het vuur.

Een kleine peptalk!

De beste tip die ik je kan geven is praat! Communiceer. Met je omgeving, met je partner, met je kind. Het is zo belangrijk om te delen wat je voelt, om te delen waar je naar toe wil.

Weet daarnaast ook dat het nooit stopt. Hoe zwart en uitzichtloos een situatie ook is, weet dat de zon elke dag opnieuw opgaat. Jij beslist hoe je de dag aanpakt en aan de slag gaat. Jij beslist hoe jij omgaat met een tegenslag. Maar zeg nu zelf: Wat als jij morgen opstaat en je niet meer kan doen wat je altijd al deed? Of wat als je dat gewoon niet meer wilt doen? Als je niet meer wil zijn wie je altijd al was? Wacht niet op een tegenslag om een andere weg in te slaan! Waarom jezelf niet gewoon de vraag stellen: Ben ik de gelukkigste versie van mezelf? Ik wens het jou en jouw omgeving meer dan toe!


plan BHet verhaal van Evi kan je lezen in haar nieuwste boek Plan B of in haar eerste uitgave ‘Life on sneakers’.  In ‘Plan B’ wil Evi iedereen die zoekend is meenemen op een trip. Verwacht geen oplossingen of theorieën, het boek wil je doen nadenken door vragen te stellen en interessante oefeningen aan te geven. Evi hoopt zo een zaadje te planten in je hoofd en wie weet – nieuwe plannen te laten rijpen.