Het internet staat vol met artikels als “9 mini-tattoos die je ouders nooit zullen ontdekken” of  “Help, ik mag geen tattoos van mijn ouders.” Maar wat gebeurt er als mama of papa zélf onverwacht met een tattoo thuiskomt? Cool, of eigenlijk helemaal niet? MaisonSlash-Anne is mama van vijf kinderen en deed onlangs de test. 

De laatste jaren is er een heuse tattoo-renaissance aan de gang. Je bent tegenwoordig bijna een uitzondering als je nog een volledig onbeschreven lichaam hebt. Toch blijven tattoos nog vaak een lastig onderwerp tussen ouder en kind. Het is voor altijd, weet je wel. Maar steeds meer mensen overwinnen de drempel, en gaan voor een persoonlijke herinnering. Ook Anne, zelf mama van 5 kinderen.

Anne: Het stond al jaar en dag op mijn verlanglijstje om ooit een tattoo te zetten.  Maar de omstandigheden waren nooit 100% juist. Opgegroeid in een milieu waar tattoos erg taboe waren, en de twijfel over wat ik precies en definitief op mijn lichaam wilde,  maakte dat ik de beslissing steeds voor mij uitschoof.
Plots vielen de puzzelstukken dan toch in elkaar, en ging ik onverwacht de tattooshop binnen.

Dat ik ondertussen al meer dan 10 jaar moeder ben, maakt wel dat ik dit thuis moest gaan ‘vertellen’ aan mijn kinderen. Misschien wel verantwoorden? Wie weet… En vreemd genoeg was ik daar best nerveus over. “Mama heeft een ‘echte’ tattoo gezet”, hoorde ik mezelf al zeggen.

Op sommige momenten bedank ik mezelf voor mijn uitstelgedrag.  Mijn kinderen ontdekten vanzelf mijn tatoeage in de badkamer. En wat bleek? Mijn kroost blijkt geweldig goed opgevoed. Want tegen al mijn verwachtingen in was er totaal geen issue. Ik kreeg enkele droge vragen voorgeschoteld, zoals ‘deed het pijn’, ‘gaat dit nooit meer weg’, ‘vindt papa dit sexy’, en ‘zie jij dat vanaf nu alleen nog maar in spiegelschrift’ (slim). Maar na enkele schouderophalen en wat mompelende kinderen later kon wat hen betreft het gewone leven weer verdergaan.

Daarentegen, aan mijn éigen vader en moeder heb ik niks verteld. Mijn mama zag het via instagram (zo gaat dat dus tegenwoordig) en is alvast blij dat de tekening op een redelijk ‘onzichtbare’ plek staat. Mijn vader is nog in hijweetnogniks-land.
Is het een generatieverschil? Of is het eerder een ouder-kind-ding? Alleszins koester ik dit moment tot de dag dat mijn kinderen met een tattoo naar huis komen. Als ze 33 zijn.

20160910_114241collageimg_20160911_164948