Slashparent Annelies heeft naar eigen zeggen een gestoorde relatie met kledingstukken. Zowel met die van zichzelf als die van haar kinderen.  Voor haar dienen kleren als herinneringen aan bepaalde momenten in haar leven. Vergeet lichaamsverwarming of -bedekking. Kleren zijn pure emotie. Wegdoen is dan geen optie meer…

ANNELIES:
Ik ben niet zo goed in spullen wegdoen. Met spullen bedoel ik dan eigenlijk kleren. Met niet zo goed bedoel ik eigenlijk rampzalig. Niet omdat ik van nature een hoarder ben, ben je gek.

Hoarders dat zijn van die rare figuren die wijnkurken verzamelen op feestjes en 30 badlakens in een hypermarkt kopen omdat ze daar één of ander ‘huishoudlinnen-festival’ in het leven hebben geroepen. Zo van die mensen die emotionele leegtes opvullen met een eierdopverzameling of een uitgebreide collectie plastic draagtasjes. ‘Voor als er eens iets moet meegenomen worden dat wat onhandig draagt zo zonder tasje’…. 7000 andere plastic draagtasjes bijvoorbeeld.

Ik ben niet dat soort verzamelaar. Daarvoor ben ik me te bewust van de impact van dat soort bezit-woede. Ik herinner me nog de kerstfeesten waar ik als kind door een groottante nauwlettend in de gaten werd gehouden tijdens het uitpakken van mijn cadeautjes. Ze verzamelde van die krul-lintjes en strikken. Haar blik verraadde altijd wat ze dacht: ‘Pak dat snel uit kind, ik ga minzaam glimlachen en jouw lelijke Carrière-Barbie bewonderen maar zodra je die verpakking lost, is dat glitterstrikje van mij!’

Wat sommige mensen hebben met foto’s van hun kindertijd, knuffeldieren enz, dat heb ik met kleren.

Zo ver zal ik het nooit laten komen. Ik heb geen leegtes om op te vullen. Ik ben ook niet economisch genoeg ingesteld om te denken aan de voordelen die verbonden zijn aan dingen bijhouden. Ik ben het soort vrouw dat 5 cent-muntjes op-stofzuigt omdat dat een veredelde vorm van opruimen is: dingen onherroepelijk laten verdwijnen. Mijn probleem is er eentje dat gewoon veel zegt over mijn gevoelige kant. Jaja, die is er. Shocking.

Wat sommige mensen hebben met foto’s van hun kindertijd, knuffeldieren enz, dat heb ik met kleren. Ik koppel momenten in mijn leven vast aan de kleren die ik toen droeg. 1ste dag middelbare school: communiekleding. Bijzonder slecht idee. 100 Pre-pubers in new-wave, hippie batik- ensembles (’94). Ikzelf: beige linnen kleed over beige legging. Denk Cora Kemperman in mini-vrouw versie.

Sollicitatiegesprek nu 13 jaar geleden: jeansbroek met lichtblauwe wollen V-hals trui, bruine laarzen met een slangenprint op de tip. Simpel stijlvol en blijkbaar een deuropener.
De dag dat ik voor het eerst mijn man tegen het lijf liep: een zwart jurkje met bloemmotief van Essentiel. Gekocht in de solden. Nog steeds in mijn bezit. Blijkbaar ook een deuropener.

En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Nu ik 3 kinderen heb neemt dat emoties koppelen aan kledingstukken proporties aan die niet langer gezond te noemen zijn.

Nu ik 3 kinderen heb neemt dat emoties koppelen aan kledingstukken proporties aan die niet langer gezond te noemen zijn. Elke aankoop die ik deed, roept een verhaal op. Waar normale mensen de lijn trekken bij het bijhouden van eerste schoentjes, ligt mijn lijn ergens bij het bijhouden van ALLE schoentjes.

Mijn afwijking gaat zelfs nog veel verder. Ik heb medelijden met die afgewassen pyjamaatjes en kleurrijke hemdjes. Gekocht op hun toppunt van absolute schoonheid, gedragen door mijn vrolijke blonde kleutertjes waarvan 2/3 al uitgegroeid is tot ogenrollende jongens van 9 jaar. Wat voor een onmens moet je dan eigenlijk zijn om ze zomaar achteloos weg te gooien?

Een psycholoog heeft hier vast een hele kluif aan. Als ik al eens wat aan zelfreflectie doe, zie ik het ook wel hoor. Ik vereenzelvig mezelf met een stuk stof.

Weggooien is toegeven dat mijn jongens ze ontgroeid zijn.

Weggooien is toegeven dat mijn jongens ze ontgroeid zijn. Die broekjes van toen, die zorgende mama van toen. Crazyness die behoorlijk dicht aanleunt bij de gedachtegang van een strikjes-verzamelende hoarder lijkt me. Je gaat verzamelen wat er niet meer is: herinneringen aan zoetgeurende peuters of glitters in een glitter-loos bestaan.

Ik probeer, echt waar, de gestoordheid terug te brengen tot het minimum. Met pijn in het hart doorploeg ik om de paar maanden alle kleerkasten, op zoek naar dingen die weg moeten.

Ik sorteer en ik overpeins. Ik maak vorderingen, echt waar. Ik heb over de jaren heen vriendinnen gelukkig gemaakt met een massa jongenskleren. Aan hen wil het nog wel geven, zij zijn mijn vriendinnen dus ook de vriendinnen van mijn stoffen vriendjes. Op zich een makkelijk te doorgronden logica. In al zijn gestoordheid wél rechtlijnig.

1 keer ben ik overmoedig geweest. Dat was toen ik dacht: ik ga me inschrijven in zo’n facebookgroepjes om dingen te verkopen. Geld verdienen daar betekent geld kunnen uitgeven elders. Man, man, had ik het daar even mis.

Ook verhandelen op Facebook is optie af. Wat een donker, anoniem schuiloord voor gemene, kattige wijven is me dat.

No offense voor iedereen die zich in het avontuur van het facebook-verhandelen smijt maar: wat een donker, anoniem schuiloord voor gemene, kattige wijven is me dat.

Ok, vergeet dat no offense deel maar…de kans dat ik hier een massa vrouwen mee tegen de borst stoot is behoorlijk reëel. Nadat ik voor de 1000ste keer las dat ‘persoon X nog STEEDS zijn pakketje niet op de post had gedaan (na 1 week) en dat persoon Y zich nu echt wel bestolen voelde door persoon X’ gevolgd door ‘Kan iemand aub persoon X taggen want ik kan haar al ZEKER 3 DAGEN niet bereiken, schandalig!!!’ was dat geniale plan van me rijp voor de vuilbak. Onder geen beding vertrouw ik mijn herinneringen/jongenskleren toe aan dat emotieloze vrouwvolk.

Er zit dus niets anders op dan bijhouden. En verbouwen. En extra kastruimte creëren. En jezelf op een persoonlijke off-dag vergapen aan online-catfights over een rompertje. Omdat het grappig is.

Maar nog meer omdat dat bekvechten voor 5 euro bewijst dat al die kattige vrouwen eigenlijk net hetzelfde voelen als ik: We verkopen onze herinneringen dames en dat is een bloedserieuze zaak.

Vecht het dus gerust onderling uit, Ik ga nog wat voelen aan mijn bloemetjesjurk die verstoft in mijn kast en ruiken aan mijn eerste babysokjes. Kijken naar bevriende kindjes die gekleed in mijn herinneringen voorbij-huppelen. Ik ga dat gewoon blijven doen tot ik me een weg tussen mijn kleren door naar buiten moet graven, op weg naar een winkel waar ze nog meer van dat moois aanbieden.


maes - bananendozenAnnelies Maes (35) is SlashParent van 3 jongens (2x9j en 1x3j).
Ze werkt als postproductie-coördinator bij Warner Bros en schrijft maandelijks heerlijk hilarische columns voor Maison Slash.
Interieur lover / Magazine-verslinder / Meester -shopper!