SlashParent Annelies Maes (35) is moeder van 3 zonen.  Haar verhaal over bananendozen, foefenavonden en haar stille afgunst voor de “georganiseerde moeder” werd vorige maand gretig gelezen. Deze keer toont ze haar volle bewondering voor niet-moeders. Want geluk stijgt NIET recht evenredig met het hebben van een bepaald aantal kinderen. Ook al denken we dat soms. Zit jij al ongemakkelijk te schuiven op jouw stoel? 

ANNELIES:
Ok, we gaan iets afspreken: wij moeders, wij gaan wat liever zijn voor de niet-moeders. Laat het gewoon een collectief goed voornemen zijn voor het nieuwe jaar. Naast die hoogstpersoonlijke goede voornemens voor 2017 bedoel ik dan. Die waren rond 5 januari al gewoon voor de vuilbak. Ze waren bij nader inzien ook niet realistisch. Een mens is niet in staat te beloven dat hij /zij niet langer frieten zal eten in de zetel als zijn/haar kinderen na een evenwichtige maaltijd gaan slapen zijn. Dat soort verfoeilijk gedrag is net de essentie van het volwassen zijn: dingen doen die je als kind zelf no way mocht doen. Dus niet per se omdat ze zo buitengewoon prettig zijn om te doen, maar gewoon omdat het 30 jaar later gewoon jouw zetel is, betaald met jouw geld dat je verdiend hebt met jouw werk. Een dikke vette ‘Nah, nu doe ik het toch’ verkleed als een kleintje met specialsaus en een sitostick.

Ik, uitblinker in kritiek geven op alles. Jaja, echt alles. Ik ben een heel erg slechte zelfcriticus (oh, hier gaat mijn man van smullen) Op het vlak van goede voornemens ben ik ronduit hopeloos. … En laten goede voornemens nu eigenlijk gewoon een verdoken vorm van zelfkritiek zijn.  Maar voor DIT goede voornemen ga ik me, for real, smijten en alle moeders met een beetje een hart voor hun seksegenoten zouden dat ook moeten doen.

“Die lange smalle daar vooraan zal zelf wel geen kinderen hebben, wat een dwaze uitspraak is me dat.’

Hier gaan we dan: ‘Kinderen hebben is geen prestatie’. Als ik dit schrijf zie ik voor me al een zaal vol moeders die bij dit soort statement al wat ongemakkelijk op hun stoel schuiven en elkaar wat aanporren en met verontwaardiging in hun stem zacht fluisteren ‘die lange smalle daar vooraan die zal er zelf wel geen hebben, wat een dwaze uitspraak is me dat.’

Ik heb er zelfs 3 en neen, dat is geen prestatie. Dat is een keuze. Wij vrouwen, durven dat wel eens met elkaar te verwarren. Net zoals we percentages durven verwarren in de solden als er naar gevraagd wordt door onze man. 30% wordt al snel 60% omdat de aankoop in kwestie toch eerder aanvoelt als eentje van 60%…zo eentje waar je echt gelukkig van wordt, een buitenkansje als je wil. Verwarring dus. Dat doen we soms onbewust, om onszelf een beter gevoel aan te praten over iets. Kinderen / handtassen van 325 euro. Potatoe , potatoo.

Een prestatie is volgens het woordenboek ‘Het volbrengen van een gesteld doel of verplichting.’ In de letterlijke zin van het woord is de enige prestatie die wij moeders vervuld hebben: toevallig seks hebben met een kerel op de juiste moment van de maand.

Kinderen opvoeden is een keuze. Als het ‘beoogde doel’ behaald wordt, spreken we van een prestatie. Maar daar zijn we nog la-a-ang niet, n’est-ce pas?

Kinderen ‘nemen’ (wat een rare uitspraak is dat ook) en opvoeden tot zelfstandige wezens die in het beste geval geen totale assholes zijn, is daarentegen een keuze. Als het ‘beoogde doel’ behaald wordt, spreken we van een prestatie. Maar daar zijn we nog la-a-ang niet, n’est-ce pas?

Het is dus niet hetzelfde dames. Waarmee ik absoluut niet zeg dat we af en toe niet mogen zagen en op regelmatige basis met heimwee in het hart terugkijken naar het leven dat je had voor je plots verantwoordelijk was voor een roedel -10 jarigen. Ik wil er ook niet mee zeggen dat je niet af en toe in je berghok mag gaan staan, met je ogen dicht tot 10 tellen, hopend dat er minstens 1 van die 3 besloten heeft om het begrip ‘rustig en normaal doen’ te omhelzen tijdens je korte afwezigheid.

Alsof ‘zonder kinderen’ per definitie een synoniem is voor dagelijks dansen tot in de vroege ochtenden

Maar wat we absoluut NIET meer mogen doen, is die keuze die we maakten vermommen als een prestatie om dan, op momenten dat het ons allemaal wat veel wordt, onze kinderloze vriendinnen te verwijten dat het ‘Toch wel gemakkelijk is hé zo, zonder kinderen!’. Alsof ‘zonder kinderen’ per definitie een synoniem is voor dagelijks dansen tot in de vroege ochtenden, gesprekken in kaarslicht met je partner over je dromen en ambities, zorgeloze zondagochtenden, onbezonnen city-trips en meer van dat fraais.

Op zich zou die opmerking geven nog niet zo héél erg gemeen zijn, mochten we diezelfde ‘prestatie’ ook niet inzetten op momenten dat we ons gezegend voelen met onze kroost en huisje-tuintje-boompje-ding. Want ja, dat doen we ook hoor. ‘Goh, zo zonder kinderen, gaat dat niet vervelen? ‘ ‘Ik kan me geen leven inbeelden zonder die lieverds die me zo onvoorwaardelijk graag zien’ . Of de klap op de vuurpijl: ‘Ik zou me niet volledig voelen als vrouw zo zonder kinderen’. WTF!!! Ik weet niet wat jij, maar als ik dan toch even die zelfcriticus toelaat, weet ik dat ik me daar wel eens schuldig heb aan gemaakt. Dikke vette foei, Maes!

Ik heb minstens 5 kinderloze vriendinnen, al dan niet met partner, al dan niet gewild kinderloos. Ferme grieten met geweldige persoonlijkheden. Stuk voor stuk bezig met duizendenéén fascinerende dingen. Toevallig is het grootbrengen van mini-mensen daar geen van. En ja, dat is een keuze, ééntje die om serieus wat ballen vraagt in een wereld waar het blijkbaar ok is om te vragen op een familiefeest: ‘Zeg en wanneer beginnen jullie er eindelijk eens aan?’. Het is een keuze die zegt dat meer (kinderen) in aantal niet per definitie gelijk staat aan meer geluk in je leven.

Toch een beetje zoals met handtassen dus.


maes - bananendozenAnnelies Maes (35) is SlashParent van 3 jongens (2x9j en 1x3j).
Ze werkt als postproductie-coördinator bij Warner Bros.
Interieur lover / Magazine-verslinder / Meester -shopper!