SlashParent Jeroen merkt op dat hij als kersverse vader plots met een andere blik naar de wereld kijkt.  De krantenberichten zien er onheilspellender uit dan voorheen. In welke samenleving voeden we onze kinderen op? Jeroen heeft een idee. Hij roept op tot een “schootrevolutie”. 

Jeroen:
Ik lees in de krant links een artikel over hoe de blanke middenklasse ervoor heeft gezorgd dat Trump de Amerikaanse verkiezingen heeft gewonnen. Rechts een commentaarstuk over de Britse senioren die Groot Brittannië uit de EU hebben gehaald.  En tussenin lezen we over de oudere Nederlandse dorpsbewoners die Geert Wilders naar het premierschap zouden kunnen stemmen. Shifting times? Er lijkt weinig over te blijven van het “Yes We Can” gevoel dat, onder leiding van Obama, 8 jaar geleden heel wat mensen op ons deel van de wereld voedde met positivisme.

Onze democratie blijkt een voortdurende strijd met winnaars en verliezers. Niet gehinderd door enige nuance, komen in de pers ouderen tegenover jongeren te staan. De blanken nemen het op tegen de ‘gekleurde’ medemens en arm tegen rijk, of welgesteld, of toch minimaal de middenklasse. We kunnen niet ontkennen dat er een groot nadeel vervat zit in dat democratisch systeem van ons. Het schept een zeker ‘wij’ en ‘zij’ gevoel. Het creëert een strijdtoneel. Op het ritme van verkiezingen voelen we ons dan ook de winnaar of verliezer van de maand.

Ik roep dus op tot een schootrevolutie. Laten we onze volgende generatie vanaf de pamper een stukje collectiviteit meegeven.

Als nieuwbakken vader voel ik hier plots iets nieuws knagen. Het cliché heeft plaatsgevonden: “Ik ben verantwoordelijk voor de toekomst.” Ik kan een stukje universum vorm geven. Zoals vermoedelijk bij alle groentjes in de papa-business heb ik geen flauw idee hoe ik het allemaal tot een goed einde moet brengen. Maar ik voel de drang om onze dochter alvast een zo open mogelijke blik mee te geven. We moeten allemaal een zekere schroom overwinnen om ‘de andere’ te ontmoeten, te groeten, te helpen, te begrijpen of leren kennen. Vroeg starten leek mij een goed idee :-).

Vanaf dag 1 sleur ik onze dochter dus de deur uit, van schoot tot schoot gaat ze het hele land door. Ze kijkt haar ogen uit en ontmoet “die andere”. Haar opi, tantan en meter uiteraard. Maar ook die ene taartjesetende wangenknijpende vreemde in het koffiehuis. Of de opdringerige marktvrouw, de boekenverkoper met een mooie baard, de zachtaardige vakbondsman op de trein, de geparfumeerde kapster op de bus en de man met vreemde klanken in het park…

Ze schenkt ze vaak een lach, soms een traan, een schuchtere blik of een spontane kreet. Maar nooit blijft ze onverschillig. Tenzij haar ogen toe gaan voor een welverdiende rustmoment. En ze sleurt mij mee. Niets zo ijsbrekend als nieuw leven.

Het scherpt alvast mijn collectief bewustzijn aan. Van de meeste onmoetingen heb ik geen idee op wie ze de laatste verkiezingen hebben gestemd of tot welk “kamp” ze behoren. Meestal lijk ik niets gemeenschappelijk te hebben met deze toevallige passant in mijn leven. Toch geven ze allemaal blijk van dezelfde vreugde bij het zien van nieuw leven en creëren we zo spontaan een zekere verbondenheid.

Ik roep dus op tot een schootrevolutie. Laten we onze volgende generatie vanaf de pamper een stukje collectiviteit meegeven. Want we zijn niet alleen en het kan geen kwaad om af en toe het perspectief van onze kleintjes te verruimen naar de overkant.

Het doet wat met een mens hé vader worden ;-).


Jeroen MathysSlashparent Jeroen Mathys (34) is papa van Pippa (7maand) en werkt als cultuurbeleidscoördinator bij de Stad Vilvoorde