Co-ouderschap is op papier vaak de beste keuze na een scheiding. Maar in de praktijk kan dat wel eens stevig tegenvallen. Je bent niet de eerste slashparent in co-ouderschap die de minuten aftelt tot de kinderen eindelijk weer met hun valiesjes bij jou aankloppen. Ook slashparent Dora weet er alles van. Zij schreef haar ultieme overlevingstips neer. 

DORA
Twee weken zonder kinderen zou een paar jaar geleden als de hemel hebben geklonken. En ik zou er verdorie veel in hebben geklonken. Maar eigenlijk is dat iets dat je wel eens denkt of zegt als ouder, maar niet echt meent. In juli kon ik er niet meer onderuit. Voor het eerst sinds hun geboorte, moest ik mijn kinderen twee weken afstaan aan een vakantie met hun papa. Goed wetende dat ik absoluut van niets op de hoogte zou zijn. Ik kreeg twee telefoontjes en weet tot op vandaag nog steeds niet waar ze precies waren tijdens die periode. Afgesloten worden van de helft van hun leven is even erg als ze de helft van de tijd moeten missen. Ik haat co-ouderschap en iedereen die zegt “dat je er wel aan went”, heeft ongelijk en mag op lego stappen en verdient een scheut ammoniak in zijn/haar eerste koffie op maandagmorgen.

Maar goed, het is voorbij. Ik leef nog en ik ben nu weer heel blij dat ze terug zijn. En na een paar dagen kan ik erover schrijven zonder in tranen uit te barsten. Dat ook.

Dit zijn mijn tips om twee weken te overleven zonder je kinderen (als je dat erg zou vinden, zoals ik) (als je dat niet zo heel bijzonder erg zou vinden, dan is dat perfect fantastisch!) (maar dan ga je niet zoveel hebben aan deze post misschien).

Tip 1: Ga niet naar de Gentse Feesten.

Dit is een metafoor, maar tegelijkertijd is het ook echt gebeurd. Ik ben al ruim een decennium woonachtig in de mooiste stad ter wereld en sinds hun geboorte (mijn dochter was een maand oud), neem ik ze mee naar de Gentse Feesten. Eerst in een buggy met in de ene hand een mocktail en mijn andere hand op de buggy om die heen en weer te wiegen. Dan aan een grimestand, kijkend naar een optreden van Kapitein Winokio, zwaaiend naar zwaaiende armpjes op de kermismolens of dansend op de instructies van een lerares in het Baudelopark. Dit jaar was het eerste jaar dat ik niet met hen naar de Gentse Feesten kon (want ze waren op een fucking onbekende locatie ergens god weet waar in het zuiden van Frankrijk). Dus besloot ik om de confrontatie volledig uit de weg te gaan en weg te blijven van de Gentse Feesten. Want dat is de enige juiste volwassen reactie: weglopen van de confrontatie. En ineens ook al je vrienden die je meevragen naar said feesten ontgoochelen. Eén avond maakte ik een uitzondering, voor een buitenlandse collega die op bezoek was en bij mij logeerde. Dat was fijn en met voldoende goede wijn (kuch *sluikreclame voor Baravins, de beste wijnbar ter wereld* kuch) vergeet je die lelijke confrontatie wel eventjes.

Tip 2: Stort je op je werk.

Ik heb ongeveer 140 uren gewerkt tijdens die twee weken. Goed voor mijn freelance portemonnee, slecht voor mijn slaap. Goed voor de afleiding, slecht voor mijn sociaal leven.

Tip 3: Stort halverwege eens in.

Mijn vriendinnetje zit in de volledig omgekeerde situatie. Haar man is in Afghanistan ons land aan het beschermen of zoiets en blijft zomaar eventjes zes maanden weg. Ik zou haar dagelijks willen bellen om te vragen: “HEY KAN IK HELPEN?”. Gelukkig geeft ze zelf ook af en toe aan wat ze nodig aan wat ze nodig heeft. Dus, toen ze vroeg: “Kunnen we eens met mijn mini’s gaan zwemmen, want ik zie dat alleen (nog) niet zitten.”, zei ik JA! We gingen samen zwemmen, ze kwamen bij mij thuis en al het speelgoed werd onderzocht en we aten pannenkoeken. Supergezellig, tot ze weg waren… Ik had geen kindjes om aan te manen hun tanden te poetsen en in bed te steken en dat speelgoed werd door niemand anders dan mezelf opgeruimd. Ik stortte in, kroop in de zetel, zette Netflix op en begon te janken. Gelukkig was er pizza, een lieve jongen die die pizza ging afhalen, een bff aan de telefoon en bier.

Tip 4: Doe ook alsof hun papa geen ontvangst heeft daar.

Eén telefoontje kreeg ik, en toen ik er nog eentje vroeg bleef mijn bericht onbeantwoord. “Waarschijnlijk heeft hij geen ontvangst.”, was mijn mantra. Dat wordt sowieso zijn excuus en het wordt maar beter ook het jouwe. Doe alsof het technisch niet mogelijk is om contact op te nemen. Hoe graag “iedereen” dat ook zou willen.

Tip 5: Doe alle dingen waar je anders geen tijd voor hebt.

Uitschrijven op nieuwsbrieven, dozen vullen voor het containerpark, al je post-its vervangen door een reeks prachtige Trello borden, een webinar volgen, 20 Ted Talks bekijken. Doe het nu!

Tip 6: Stuur een bericht.

Ik ben bloedserieus. Ik ben de lucky aanvulling van het duo Ingrid en Anne en we zijn alle drie beheerder van de Facebook pagina van Maison Slash. Stuur ons een privé bericht via Facebook. Ik onderschep die en geef je al de “fuck dees, dit suckt zo verschrikkelijk – virtuele knuffels” die je maar wil! Natuurlijk kan ik je vriendinnen niet vervangen of je mama of je buurvrouw (technisch gezien kan ik wel je buurvrouw worden), maar ik weet wat je doormaakt en ik wil je minstens die geruststelling geven. Dat die twee weken passeren en dat die twee weken ellendig lang zijn en dat ik ten volle begrijp dat die twee weken veel te veel zijn. Werkt ook met: drie dagen, tien weken, 5 uren. Ok, misschien niet met 5 uren, maar misschien ook wel.

Tip 7: Doe wat jij als allerbeste kan: loslaten.

Als er iets is dat wij co-ouderschappende ouders kunnen, is het loslaten. Wij kunnen onze kindjes een week afgeven en erop vertrouwen dat dat goed komt. Wij kunnen aanhoren hoe geweldig tof die stiefouder is en dat fijn vinden. Wij kunnen alleen schema’s aanhouden die de ander met twee bolwerkt en daar niet over klagen. Wij kunnen alleen naar oudercontacten gaan en blijven glimlachen. Wij kunnen horen over nieuwe gewoontes die oceanen verwijderd zijn van wat ooit gangbaar was in “het gezin” en dat laten passeren. Wij kunnen alles loslaten, verdomme. Zolang ze na die vakantie maar terugkomen.

Header Photo credit: Roos Koole


Dora GasiaDora Gasia is een freelance social media geek met een bijzondere liefde voor voetbal, zure room en de kleur paars. Op haar blog sleepingincleansheets vertelt ze vooral over het moederen over haar twee prachtige kinderen.

Geef een reactie