Je hebt zo van die dagen waarop Murphy het van je overneemt. En waarop je eigenlijk best zo snel mogelijk in je bed kruipt, hopend en wachtend op morgen beter. Maar wat als je zo’n dag aan de hand hebt op de eerste officieuze schooldag, maandag 4 september? Slashparent Roeline deelt haar belevenissen.

ROELINE
Die eerste échte schooldag maandag was er alvast één die ik onder de noemer “topper” catalogeer. NOT. De ochtend begon al prachtig. Toen proclameerde de oudste parmantig aan de ontbijttafel dat hij luizen heeft. Nu lijkt het 2
de middelbaar me rijkelijk laat. En de pre-puber maakt graag flauwe moppen. Zo’n vaart zou dus het niet lopen. Naïef… Nog voor 7u30 zit hij in bad en giet ik driftig een trippel dosis luizenshampoo op hem uit.

Spinazie en kroketten delen nu de diepvriesschuif met alle haarborstels en hoodie-truien

Hij had gelijk. Om 8u heb ik het zweet op m’n rug en draait de 90 graden-was met alle handdoeken, kussenslopen en lakens die ik kan vinden. Spinazie en kroketten delen nu de diepvriesschuif met alle haarborstels en hoodie-truien. Dit gaat NIET gebeuren. Ondertussen krab ik uiteraard zelf lustig in m’n haar en bid ik tot God (voor de gelegenheid) dat de andere 3 kinderen luisloos zijn.

Klusje voor de avond. Want ik ben toch op tijd thuis. Netjes “16u – STOP” in agenda gezet. Ik wil een beetje verantwoorde moeder zijn die eerste dagen. Nobel voornemen. Om 9u30 weet ik al dat ik dát dus niet ga halen. Want net die ene belangrijke must-meet man komt langs en dan moet ik hem de hand schudden om 17u30. Kak.

Geen probleem. Alles onder controle. We lossen het op en stallen de 2 jongsten sms-gewijs bij vriendjes. De 2 oudsten zitten met een reden in het middelbaar en kunnen hun busabonnement alvast inaugureren. Topplan. Alleen, om 16u komt een mini-detail aan het licht: “wij hebben geen sleutel”. Arghh! Geen nood.

Ik kan niet lachen met de grap want ben mega gefocust op de topontmoeting. Het blijkt geen grap.

Een openstaand raam (dieven , niet meelezen), en een ladder uit de tuin (die de maairobot normaal tegenhoudt om niet in de composthoop vast te rijden) en laten hen zo naar binnenklimmen. Middelbaar 1 houdt de ladder vast, middelbaar 2 klimt naar boven. Scouts boven! Ik vind dat het moet kunnen. Op kamp doen ze zeker zottere dingen. Middelbaar 2 (die van de luizen) grapt dat ze bellen als ze binnen zijn of als ze op spoed zijn gearriveerd. Ja, humor heeft hij wel.

Om 16u40 klinkt er luid gekrijs aan de andere kant van de lijn. Ik kan niet lachen met de grap want ben mega gefocust op de topontmoeting. Het blijkt geen grap. De ladder is omgevallen en Middelbaar2 bungelt aan het raamkozijn. Mamaaaaa heelp!! Kom nuuuu!!!! Koud zweet breekt uit, de verbinding wordt verbroken en ik storm richting auto. Na een 4 km autorit waarin ik mezelf de vreselijkste rampscenario’s inbeeld, belt Middelbaar1 terug. Target is binnen. MacGuyver doet NU de deur open. Dank de heer (dat bidden was zinvol deze ochtend). Ik draai om. Fatsoeneer mezelf en schud net op de tijd de hand van het zakelijk sujet. Die het ook écht niet waard blijkt. Grrr.

Thuisgekomen blijkt Middelbaar1 ook vol luizen te zitten. Waar zoonlief kort blond steil haar heeft, is deze meevaller bij dochterlief ons niet gegund. Woeste, dikke, lange krullen tot op haar rug. Inderdaad: nachtmerrie. En dat in haar eerste dagen op het middelbaar. Stinken naar de luizenshampoo. Ideaal voor het maken van nieuwe vrienden. Ik heb diep meelij met het arme kind. En samen kammen we een uur aan een stuk Tomorrowland voor geleedpotigen uit haar hoofd.

Samen kammen we een uur aan een stuk Tomorrowland voor geleedpotigen uit haar hoofd.

Het kleutertje van 3 is te moe voor een luizencontrole. Moe en totaal uitgehongerd. We staren naar het etiket op zijn onaangetaste koekendoosje “geen koek met chocola”, met een onaangeraakt koekje erin. Met chocola. De oudste kinderen wilden zusje verwennen en hadden een extra lekkere koek meegegeven. Maar regels zijn regels in de kleuterschool. 

Met een vaas wijn zet ik me aan het invullen van 33 strookjes, toelatingen en te handtekenen reglementen. Als ik dacht dat ik dit weekend al alles had gehad: not. Oh, en mama: we hebben foto’s nodig. Van onszelf, onze hobby en ook van onze familie, liefst ook grootouders. Actiefoto’s, horizontaal. En ook een paar close-ups van elk gezinslid. “Als u geen foto’s heeft mag u ook geprinte versies mee geven.” Ah ja, want gelukkig hebben we een full color fotoprinter staan. Niet. En de huistuinenkeukenprinter heeft geen inkt meer. Klassiek. Of ik nog even naar m’n werk kan. Ah ja! Tuurlijk! Wie weet is er om 22u nog iemand interessant die ik de hand kan schudden.


R en pep no filterRoeline Ham (40j) is slashparent van Victor (12j), Margo (11j), Henri (8j) en Cecilia (3j) /  Gelukkig getrouwd met topman Frédéric. Maatschappelijk gedreven onderneemster, en communicatie-experte / Houdt van lange wandelingen in de natuur, lekker eten, sauna-babbels met vriendinnen, en het manieren leren aan Labradoodle Pepper.

Geef een reactie