Hoop zit vaak in hele kleine dingen. Dat merkte slashparent Annelies onlangs. Toen ze erg slecht nieuws kreeg van de dokter, vond ze onverwacht inspiratie in een nummer van Ghost Rockers…de tienerband waar haar dochter gek op is. 

ANNELIES
Mijn dochter is gek op de Ghost Rockers. En als ik zeg gek, dan bedoel ik eigenlijk knéttergek. Ze draait hun cd’s grijs. Steeds weer dezelfde liedjes. Een moeder zou er zelf ook knettergek van worden… ware het niet dat de teksten geschreven werden door Gert Verhulst.

Ja jong, dan kan je er toch niks meer tegen hebben? Hij heeft me tenslotte van kleins af aan geleerd dat het best oké is om te dromen van liters limonade en kilo’s chocolade. Dat je niet altijd goed uit je woorden hoeft te komen om iets héél belangrijks te zeggen en dat je af en toe eens zo heel stil in je hoofd iets mag denken zo.

Ik hoorde mijn dochter onlangs deze zin van Ghost Rockers zingen :
“Als je maar beseft dat na een donkere zwarte nacht, elke morgen weer dat gouden zonlicht naar je lacht.” Deze ochtend bij het opstaan zag ik enkel regen, maar ik begrijp wat ze willen zeggen. “Het leven is vallen en weer opstaan. Het leven is huilen en weer doorgaan”, gingen ze verder. “Achter de horizon leeft altijd de hoop  dat elke pijn ooit stopt”.

En toen trof het mij en waren ze daar plots. De tranen. Sindsdien lijkt het alsof iemand een kraan in mijn hoofd heeft opengezet die ik niet meer kan dichtdraaien.
Drie weken geleden. Zolang is het geleden dat hij het zei, de dokter. “U hebt kanker, mevrouw. “

Drie weken geleden. Zolang is het geleden dat hij het zei, de dokter. “U hebt kanker, mevrouw. “

Nu weet ik niet hoe je behoort te reageren in zo’n situatie, maar ik hield het praktisch, zoals dat past voor een werkende moeder van vier. Hoe lossen we dit op? Wat ga ik nog kunnen? Vanaf wanneer wordt alles terug normaal? “Dit is serieus, mevrouw, geen grap. Ik heb de indruk dat u dit niet beseft.” Bam.

De weken die volgden hield ik me sterk. Ik kan dit. Helemaal zelf. Niemand hoeft te zien hoe bang ik ben. Hoeveel pijn het allemaal doet. En dat lukte me goed, overdag. Maar midden in de nacht, wanneer iedereen in huis slaapt (Sinds wanneer slapen die kinderen van ons zo goed?) lig ik wakker. Urenlang. Om dan ’s morgens weer flink te zijn en verder te gaan.

En zomaar ineens, onbewust zelfs, luisterde ik écht naar de tekst. “Het leven is vallen en weer opstaan. “
Juist. Het werd dringend tijd om me eens te laten vallen.

En zomaar ineens, onbewust zelfs, luisterde ik écht naar de tekst.
“Het leven is vallen en weer opstaan. “

Mijn dochter luistert niet altijd. Zeker niet naar haar mama. Hoe ouder ze wordt, hoe minder, jammer genoeg. Gelukkig luistert ze wél naar de Ghost Rockers. Hopelijk leert ze sneller dan mij dat ze gerust eens mag vallen, zolang ze daarna maar weer recht krabbelt. Dat ze fouten màg maken. Dat ze de moed eens màg opgeven. En dat ze af en toe eens flink met haar hoofdje tegen de muur mag botsen.

Intussen probeer ik zelf het goede voorbeeld te geven. Soms gaat het eens niet. En dat is echt oké. “Als je maar beseft dat na een winter koud en grijs, alles weer verandert in een zomers paradijs.”

Die Gertje is toch een poëet, denk ik dan zo stilletjes in mijn hoofd zo.


Annelies van besienAnnelies Van Besien (35) is slashparent van 4 kinderen tussen 2 en 10 jaar.  Financieel beheerder van een scholengroep/ passioneel mama en vrouw/ bezeten door interieurvormgeving/ naait graag/ leest graag/ sport veel