Het is toch wat, dat bemoederen en bevaderen. Zorgen dat je kinderen gekleed, gevoed en geschoold worden. Ze de nodige liefde en veerkracht meegeven. Zoals elke slashparent weet, lukt dat de ene dag wat beter dan de andere. En af en toe – echt heel soms – heb je een welgemeend schouderklopje nodig. Een vuistje. Een high five. En als die kinderen niet voor ons juichen, doen we het gewoon zelf, zegt slashparent Barbara.

BARBARA
Wat was ik blij toen mijn oudste dochter Liv als eenjarige plotsklaps schouderklopjes begon uit te delen. Eerlijk: ik had het haar zelf geleerd. Een klein trucje, want: daar scoor je mee bij anderen. Een minimeisje met een grote bos krullen dat je op eenvoudig verzoek een welgemeende pat on the back geeft, het laat maar weinig mensen onberoerd. Echt, nog beter dan een peuter die al tot tien kan tellen (achterwaarts! in het Engels!) of alle boerderijdierengeluiden van buiten boert (ook wel een topper anders).
 

En nu ik toch aan bekentenissen doe… Ik vond ook wel dat we dat verdienden als ouders, zo’n schouderklopje. Nog steeds trouwens, alleen doet Rosie, onze jongste van anderhalf, even welgemeend van ‘foert’ als we haar om een schouderklopje vragen en geeft onze oudste nu liever vuistjes en high fives. Met de nog grotere bos krullen en haar koppige polly pocketformaat is ze nog steeds erg schattig (al zeg ik het zelf), maar een vier-en-een-half-jarige wil liever keicool gevonden worden dan superlief.

Twee verschillende sokken houden die kindervoeten óók warm.

Maar het ging dus over schouderklopjes. Geef jezelf er één. Nú. Welgemeend. Je door de maxi-cosi gekweekte armspieren kunnen dat aan, en je hoofd heeft het misschien wel nodig. Zelfs als je niet elke dag biologisch gekweekt voedsel en homemade gebakken zuurdesembrood op tafel zet – laat staan het in die kieskeurige kindermonden gestoken krijgt. En ook als je de dag voor de zwemles merkt dat badpak en handdoek nog ietwat vochtig in de zwemzak zitten. (Daarvoor is de droogkast uitgevonden, toch?) Twee verschillende sokken houden die kindervoeten óók warm. En die drie weekends babysit na elkaar leveren hen echt geen trauma for life op.

’t Zit in de kleine dingen. Een cliché, ik weet het, maar serieus, ’t is waar.

Is het dan erg dat ik mezelf ouder van het jaar vind omdat ik er tot nog toe in geslaagd ben Liv elke dag een volle brooddoos mee te geven? Ook al betekent dat dat ik om 11 uur ’s avonds soms drie broodautomaten moet afschuimen voor ik een vind? En dat ik mezelf complimenteer als mijn twee meisjes al eens een bord zelfgemaakte groentesoep leeglepelen zonder morren? Over morsen hebben we het uiteraard niet, want tafelmanieren daar doen die van mij niet aan. Of dat ik mezelf meteen een award voor organisatie uitreik als ik de vakantie-opvang in elkaar gepuzzeld krijg? O ja, en dat ik het bij momenten onvoorstelbaar vind dat het me in 1 week met 7 dagen van 24 uur lukt om deadlines te halen, vriendinnen te zien, een keer te gaan sporten én mijn dochters in leven te houden? Ploeterouders? Superparents, ja!

’t Zit in de kleine dingen. Een cliché, ik weet het, maar serieus, ’t is waar. Ongetwijfeld heb je met moederdag ook van die heerlijke zelfgemaakte minicadeautjes gekregen- papa’s nog even geduld: de scheef geklopte sleutelopbergers en beschilderde-penhouder-schoenen komen binnen enkele weken jullie richting uit. Beschouw ze als de extra kleurrijke, soms totaal onherkenbare materiële versie van een welverdiend schouderklopje voor weer een jaar slashparenting. Well done. It’s yours, take it.


Barbara De ConinckBarbara De Coninck (34) is slash parent van Liv (4) en Rosie (1,5) / freelance (eind)redacteur voor ‘de boekskes’ / sucker voor mooie woorden, het liefst in de juiste volgorde / Nutella-lover en hobbybakker met een voorliefde voor all things chocolate / razend sportief in ’t diepst van haar gedachten