Is het typisch aan vaders om sneller dan moeders de bankkaart boven te halen en vervolgens alwéér een cadeautje te kopen voor de kinderen? Die vraag stellen de mannen van de blog Vaderklap zich. Want ook zij staan geregeld in de winkel nieuw speelgoed te kopen. Voor de kinderen, jazeker. Maar stiekem ook heel erg voor zichzelf. Guilty/pleasures all over. 

Vaderklap:
Geregeld staan wij al eens uren vertwijfeld tussen de rekken vol speelgoed in een speelgoedwinkel. Zo’n échte speelgoedwinkel natuurlijk, met gevoel en passie. Zo eentje waar ons inner child het veel te gemakkelijk wint van de volwassen kenner van zijn rekening of de inhoud van de verzadigde speelgoedkoffer van zijn kind.

En dankzij dat inner child komen we al vaak eens thuis met een cadeau. Een beetje duur misschien, sowieso veel te cool en eigenlijk ook wel veel te overbodig. Zoals die houten brandweerwagen. Een pareltje, ongezien. Duurzaam ook. En degelijk. Echt zijn bijna 50 euro waard.

Niet zelden is het kopen van bepaald speelgoed ook gelinkt aan onze kindertijd. Zoals die Playmobil waarmee we zelf ooit uren hebben gespeeld.

M lag in het ziekenhuis. Niets ernstig, maar toch zo zielig. Met die draadjes. En slecht eten en al. Dus trokken we richting speelgoedwinkel om er buiten te komen met dat heerlijk speeltje. O ze vond het mooi. Jawel. En ze heeft er mee gespeeld. Zeer zeker. Maar nu staat hij daar te staan. Op de kast, want ja, het oog wil ook wat. Zo is hij er toch nog een beetje bij en verdwijnt hij niet in de hoeken van die speelgoedkoffer.

Niet zelden is het kopen van bepaald speelgoed ook gelinkt aan onze kindertijd. Die Playmobil waarmee we zelf ooit uren hebben gespeeld. Of we kopen iets wat we nooit kregen, zoals die houten brandweerwagen. En toegegeven, dat speelgoed kopen is een echte guilty/pleasure. Het is voldoening halen uit het kopen en schenken. Het geluk is in dit geval voor de gever. Niet voor de verdiensten van de ontvanger.

Reikhalzend kijken we uit naar het moment waarop we eindelijk die Lego Technics mogen kopen!

En weet je wat, vaders spélen ook graag.  De Duplo-toren waar je samen aan begint, maakt snel plaats voor een pop bij M. Ikzelf blijf niet zelden even zitten. Om rustig de toren af te werken. Geen haar op haar hoofdje dat eraan denkt om nog met papa te spelen. En toch blijf ik zitten. Nog even huisje bouwen, maar dan zonder zorgen over een lening, daar houdt dat inner child wel van. Het herbeleven van de zorgeloze jeugd op een doordeweekse avond. Heerlijk.

Reikhalzend kijken we uit naar het moment waarop we eindelijk die Lego Technics mogen kopen. Wat opzoekingswerk, studiewerk en verkennend én proefondervindelijk onderzoek verrichten voor de Sint. Kwestie van hem een handje te helpen. Om vervolgens die helikopter met draaiende wieken samen met M te bouwen.

  • Dochter: “Papa, waarom geeft de Sint me geen poppen zoals gevraagd?”

  • Papa: “De poppieten zijn in staking, schat. Maar die helikopter is toch ook cool? Kijk die wieken draaien in twee verschillende richtingen én je kan hem nu besturen met je iPhone. Dat is nieuw voor papa. Dat kreeg hij destijds niet van de Sint. Jij hebt nogal chance hé.”

Om daarna – als ze naar de Scouts is – met vrienden-vaders af te spreken, het veldrijden te laten voor wat het is, een pintje te drinken en de helikopter om te bouwen tot die coole tank. Want ja, het was een helikopter met extra tot-tank-met-draaiende-wielen-optie. In afwachting van dat moment hou ik het wel bij die brandweerwagen, die unieke autootjes en dat Duplo-huis.

En zink – al is het maar voor even – weg in het nostalgisch gevoel waarin tijd niet bestaat.


vaderklap - speelgoedVerhalen delen over vader zijn, maar zonder melig te worden. Dat is wat Pieter Declercq en Dimitri Desender willen met hun blog Vaderklap (en straks hun boek!) Met hun achterklap proberen ze het beste te geven van wat vaderschap te bieden heeft.