Een tijdje geleden kregen we een mailtje binnen van Isabelle. Ze had onze oproep gelezen en wilde heel graag meewerken aan Maison Slash. Alleen, zo schreef ze, wist ze niet meteen of ze in aanmerking kwam als slashparent. Wij waren meteen enorm geraakt door haar verhaal, met kippevel en natte oogkes tot gevolg. Beoordeel vooral zelf. 

ISABELLE
Zaterdag 17u37. De zware toegangsdeur van Arteveldehogeschool valt dicht achter me. De afsluiter van een vermoeiende maar interessante lesdag. Mijn taxi staat al klaar. Manlief pikt me zoals gewoonlijk op. Ik zie de achterruit naar beneden zakken. De kids begroeten me al lachend en zwaaiend. Heerlijk. Meteen voel ik alle spanning wegstromen uit mijn lijf. Ik stap in en geef alledrie de lieverds een dikke kus.

Op weg naar huis krijg ik vanop de achterbank alle details te horen van het supermarkt-bezoek. Hoe ze zelf mee hebben geholpen met de boodschappen. Dat er een grote verrassing is voor deze avond (stiekeme lachjes, geen verdere uitleg), en dat ze een cadeau hebben gekregen (grote glinsters in de pretoogjes). “En we hebben zelf mogen kiezen. Maar het mocht niet boven de 30€ zijn.” Korte stilte. Ik bespeur enige aarzeling. “Eigenlijk was het wel meer dan 30€. Maar we hadden nog een bon mee. En dan ging het wel.” Zo zijn ze wel, de eerlijkheid zelve. Tot mijn verwondering was het geen Playmobil geworden, maar 2 gezelschapsspelen, “Cluedo” en “horen-zien-zwijgen”. Bij nader inzien, strategische spelen daar hebben ze een boontje voor, ook al zijn ze nog redelijk jong (6 en 8 jaar).

We komen thuis, de auto rijdt de garage binnen. Voor ze uitstappen overleggen ze nog even wie de garagepoort straks mag sluiten en wie bij het binnenkomen in huis het alarm mag afzetten. Vraag me niet waarom, maar codes en knopjes oefenen een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit.

Tijd om aan het eten te beginnen. Maar ik heb geluk, want ik ben vrijgesteld vermits ik op krukken loop (voet omgeslagen). Ik leg me languit in de zetel (aja, want die voet moet omhoog liggen ;-)). De kids brengen me fier enkele gevulde schaaltjes. Aaah, dat was dus de verrassing: aperitiefhapjes (olijven, tomaatjes, wortel en – hoe kan het ook anders – ook een schaaltje ongezonde chips). En om het feest compleet te maken volgt nadien zelfgemaakte pizza. Leuker, lekkerder en gezonder dan wanneer je ze uit de winkel haalt. Hun ogen zijn duidelijk groter dan hun buik, maar smaken deed het wel.

Na het eten spelen we nog 2 spelletjes Cluedo. Allemaal lachende gezichten rond de tafel. Iedereen gaat er volledig in op.

Bedtijd is aangebroken. “Morgen gaan we opnieuw Cluedo spelen hé? En ook eens horen-zien-zwijgen?” “Dat is beloofd!” De vrolijke gezichten trekken naar boven om zich klaar te maken. Manlief gaat met ze mee. Hij vertelt ze nog een verhaaltje voor het slapengaan. Ik ga ze nadien achterna om slaapwel te wensen. Ze liggen al in bed. Ik geef ze een dikke knuffel en een slaapwelkusje. Ze zijn moe maar tevreden. En voor ik de deur achter me toe trek hoor ik nog een laatste: “slaapwel tante Isabelle”.

Wat zijn het toch 2 schatjes. Zo had ik er zelf ook wel twee willen hebben. Maar het heeft niet mogen zijn.

Ik voel me een trotse tante.


isabelle RyckaertIsabelle Ryckaert (36) werkt met veel plezier en passie voor kinderwenswijzer. Een praktijk die ze een klein jaar geleden heeft opgericht om wensouders (met een nog actieve kinderwens of ongewild kinderloos) de begeleiding te bieden die nu nog ontbreekt. Ze is de trotse tante van o.a. Jolinthe en Lander.