Nog 1,5 week en we zijn weer vertrokken voor een jaar lopen, vallen en weer opstaan. Het normale ritme, quoi. En hey, dat is ok. Zoals we in juni hardnekkig aftellen naar de zomer, zo hard tellen we ook af naar het einde van die laààànge 9 weken zomervakantie. Ook slashparent Jenni zit op haar tandvlees en doet een vuistje voor routine. 

JENNI
Routine. Ik vervloek het, die laatste weken voorafgaand aan 30 juni. Wanneer de slaap niet meer uit mijn ogen gewreven wordt, deadlines nog maar met moeite worden gehaald en geen enkele boterhammendoos nog deftig sluit. Ook de kinderen hebben er last van. ‘Hoe lang nog voor het vakantie is?’ is hier dan een veelgemaakte uitspraak. De (school) moeheid slaat in alle hevigheid toe. Er wordt volop gedagdroomd over de vakantie die zich enkele weken later zal aandienen.

En dan is het uiteindelijk daar: 30 juni. Ga maar in zomerslaap, jij ellendige voorspelbaarheid. Aan ons de dagen zonder strikte planning (enfin, toch die paar weken waarop vader & moeder niet hoeven te werken). Ik zie het al helemaal voor mij: uitgelaten kinderen die spelen in de tuin, waterspelletjes, zomerbars. Slapen totdat het eerste kind wakker wordt en dan uitgebreid ontbijten. Heerlijk. Het klinkt als een periode van ongebreidelde mogelijkheden.

Beu beu beu

Maar dan, na enkele weken, zo ergens middenin de zomervakantie, begint het. Het eerste vakantieenthousiame is al weggeëbt, net als de eerste kampjes en speelpleinen. Die kinderen, die zijn weer op het gewoonlijke uur wakker waardoor we op een vakantieonwaardig uur de Bob De Bouwers van deze wereld op hen loslaten. Om toch maar enkele minuten extra respijt te hebben. Het is dan, bij die eerste kop koffie van de dag en de aanblik van alweer een regenachtige dag, dat een lichtelijk gevoel van paniek zich meester van me maakt.  Want het is een doodgewone dag. Een doodgewone, regenachtige dinsdag. De geplande uitstappen zijn weggevinkt, en de inspiratiebronnen zijn opgedroogd. Wat.Gaan.We.Vandaag.Doen. Ik hoor je al denken: regen, leuk, binnenspelen, dekentje. Maar weet je, de hygge-hype is hier volledig aan ons voorbijgegaan. Met twee temperamentvolle zonen dient er gefietst, gesjot, geravot te worden. Hen laten uitleven quoi. Hygge allemaal goed en wel, maar een regenachtige zomerdag betekent hier het half laten afbreken van ons kot. En dus worden, nog voor de eerste hap granola binnen is (een beetje hipster proberen we toch nog te zijn) opnieuw plannen gesmeed: zwemmen, een museum doen, of non-stop buienradar checken om toch maar een opklaring te spotten. Of in geval van nood, als het écht écht écht niet anders kan: de binnenspeeltuin. Zolang de mantra ‘ik verveel me’ niet uitgesproken wordt. Verveling is een bron van creativiteit, zeg ik dan. Maar maak dat maar eens een 2 en 4-jarige wijs.

Hoera voor routine!

Want dat is het heikele aan routine: je beseft pas hoezeer je die houvast nodig hebt wanneer die er niet meer is. Zeker een controlefreak als ik. Want laat dat nu ook een deel van het probleem zijn. Die kinderen, die slagen er heus wel in om zich een dag binnenshuis te amuseren. Omgekieperde Duplo-bakken, creatief aan de slag gaan met plakband & schaar of een onafgebroken herhaling van Thomas De Trein. Ze weten zich te vermaken, maar dan moet ik al mijn principes en kleine kantjes overboord gooien. Die vakantiedagen brengen namelijk in mijn ogen enkele opvoedkundige ongemakken met zich mee. Neem nu voeding. Niet dat ik een Sonja Kimpen of Sandra Bekkari ben, maar een beetje bewuste ouder anno 2017 vindt gezonde voeding toch wel iets om bij stil te staan. Op schooldagen is het een eitje om quasi dictatoriale beslissingen te nemen over ’s zoons brooddozen. Wij beslissen wat erin gaat, punt. En meestal komen die wel leeg terug naar huis (behalve als het salami is. Raar maar waar). Het regime van 1 koekje/dag, en de rest fruit, kan gemakkelijk gehandhaafd worden. In vakantiedagen gaat dit wel lichtjes anders. En dan wel zo:

– Een half uur na het ontbijt: ‘mama, mag ik een koekje’?

– ’Neen, we hebben net ontbeten’

– Een half uur later: ‘mama, ik heb zoooooooo’n honger’

– ‘Eet dan een stuk fruit’

– ‘En mag ik daarna een koekje dan’?

En herhaal dit, zo’n 3 keer per dag, na elke maaltijd.

Noem me een softie, maar het is een gevecht dat ik niet telkens wil winnen. Pick your battles enzo.

Erger nog zijn de dagen waarop er een pretpark of ja, die ellendige binnenspeeltuin op het programma staat. Het is niet dat ze je daar met gezonde voeding rond de oren slaan. En ik mag dan wel een controlefreak zijn, ik ben ook niet de moeder die met quinoa of bulgur richting Plopsaland trekt.

Ga gdvdme slapen!

Nog iets waar er nostalgisch over kan worden gedaan in zomertijd, is het gebrek aan slaaproutine. In vakantietijd stuur je die koters no way om 19uur naar bed onder het mom dat het ‘morgen school is’. ‘Ik moet nog niet gaan slapen, want het is nog licht buiten’, argumenteert de 4-jarige dan. Dus daar waar in het schooljaar mooie en rustige Netflixavonden rond 20u beginnen, zitten we in de zomermaanden op dat uur nog met twee energetische kereltjes die van slapengaan niet moeten weten. Nog leuker zijn de avonden waar er tot ’s avonds laat bij vrienden gebarbecued wordt. Het is gezellig, de kinderen amuseren zich, de compagnie is gezellig en er is wijn. Minder gezellig is daags nadien, wanneer diezelfde kinderen niet 1 seconde langer slapen dan anders (hoewel ze 2u later in bed lagen) en heel hun slaapritme verstoord is. Worden jouw kinderen ook hyper wanneer ze oververmoeid zijn? Wel, die van ons ook. Helaas. Heb je op die gezellige avond ook nog een sangriaatje teveel gedronken, dan staat je helemaal een zeer aangename dag te wachten.

Om al deze redenen maar nog om vele andere, schrijf ik een ode aan de routine. Aan de voorspelbare dagen, waar ik 8u per dag niet verantwoordelijk ben voor het entertainen der kinders, maar professioneel opgeleiden dit doen. En waar ze nog iets van bijleren ook. De gewone dagen, waar weekmenu’s worden opgesteld, yogalessen herbeginnen en waar structuur heerst. Waar dagen gereguleerd worden door werk, school, hobby’s. Waar kinderen niet tegenpruttelen om te gaan slapen maar smeken om hun bed, omdat ze zo moe zijn.

Ik kan het wel smaken, die routine.

Zo ergens tussen 1 en 15 september.


jennifer CoppietersJenni Coppieters (33) deelt haar leven met 3 mannen (1 echtgenoot en 2 zoontjes van 4 en 2) en is daar stiekem heel blij om. Ze was toch nooit het meisje met de vlechtjes en de roze jurk. Probeert haar leven pre- en post-moederschap te verzoenen. Overdag Sales Developer, na haar uren verwoed internetshopper & hotspotspotter. Vermijdt zoveel mogelijk mainstream. Je kunt haar ook terugvinden op Instagram (@JCapritus)

Geef een reactie