Af en toe eens helemaal alleen op reis gaan – zonder kinderen, zonder partner. Dat is het geheim van slashparent Lies om volledig tot rust te komen. En te leren loslaten. Want eventjes enkel en alleen voor jezelf zorgen en niet aan anderen moeten denken, werkt gewoon helend. Er is alleen maar moed nodig om te zeggen: ‘Ik ben weg!’ En toen trok ze alleen door Schotland en de South West Coast Path.

LIES
“Waarom wil je toch alleen op reis? Gaat het wel?” vroeg mijn moeder mij bezorgd. Natuurlijk gaat het wel. Al besef ik dat alleen op reis gaan – na een paar bewogen jaren – door de buitenwereld best wel eens als ‘weglopen’ kan worden aanzien. Eerlijk? Ik ben niet beroerd om dat toe te geven. Alleen op reis gaan is eventjes de stekker uit het ‘nu’ trekken en een beetje weglopen. Van het leven en van alles wat moet.

helemaal alleen op reisWant hoe je het ook draait of keert, er mòet toch altijd ontzettend veel. Even de deur achter je dichttrekken. Leven op je eigen ritme. Met je eigen gedachten en je eigen noden. Zonder rekening te moeten houden met anderen. Dat is werkelijk verademend. Het is heerlijk. En ik kan het iedereen aanraden.

Beeld je in dat je alles wat moet kan schrappen, en dat voor even niemand nog iets van je wil.

Iedere ouder kent het wel. De kinderen moeten op tijd op school zijn, in de zwemles, op een feestje. Er zijn boterhamdozen, zwemzakken en kaartjes voor de jarige om aan te denken. Er is een sociaal leven van jezelf, je gezin, je kinderen. Schema’s van wie waar moet zijn, en wie moet rijden. Er moet zoveel geregeld worden op een dag. En dan heb ik het hier nog maar enkel over huiselijk geregel, los van de arbeid die al dat reizen en sociaal zijn moet bekostigen.

Geen wekker. Geen netwerk. Geen scherm. Wat een verademing.

Beeld je in dat je alles wat moet kan schrappen, en dat voor even niemand nog iets van je wil. Het leven wordt op slag een pak eenvoudiger. Alleen voor jezelf zorgen. Geen wekker. Geen netwerk. Geen scherm. Wat een verademing. Weg sleur, weg stress, hallo onbezorgde vakantie.

Of toch niet helemaal? Nee, toch niet.

De vakanties die ik voor mezelf regel zijn relatief basic en vaak in meer of mindere mate à l’improviste. Ik weet wat ik wil zien en waar ik zou kunnen slapen. Maar ik ben de regisseur van mijn dagen. Ik zet de deur maar al te graag op een kier voor het onverwachte. Ik zou liegen als ik zou ontkennen dat ik daar een beetje op kick.

helemaal alleen op reis

Ontmoetingen met vreemden. Spontaan een lift aangeboden krijgen. Conversaties met de locals, inclusief een hoop geweldige tips. Je natgeregende plannetje boven op een Schotse berg doorgeven aan een Texaanse familie die zo dankbaar is dat het bijna aandoenlijk is. Dat zijn de momenten die reizen in je eentje extra glans geven. Omdat ik besef dat het als koppel of als gezin anders zou zijn geweest.

Basic vragen over mezelf en mijn eigen veiligheid nemen even de plaats in van het zorgen voor anderen.

Leef ik dan onbezonnen van dag tot dag? Helaas. Al zijn de muizenissen in mijn hoofd op mijn solotochten van een volkomen andere orde. ‘Vind ik wel tijdig een benzinestation? Ben ik voldoende uitgerust om die wandeling op mijn eentje te doen? Wat als het weer plots omslaat? Kan ik mij redden?’ Dat soort basic vragen over mezelf en mijn eigen veiligheid nemen de plaats in van het zorgen voor anderen. Zorgen voor mijzelf, daar ben ik van nature nogal nonchalant in. Terwijl ik op mijn eerste solovakantie nog alle risico’s nam die zich op dat moment aandienden, was ik de tweede keer een pak voorzichtiger.

Voor jezelf zorgen kan je duidelijk ook leren. De risico’s die ik in de bergen nam waren berekend, de gevaren ook een pak groter. Ik hield vaker een discussie met mezelf, want hoe graag ik die berg ook op wilde, hagelstormen zijn daarbij geen goede compagnon. En soms is een half uur wachten gewoon de oplossing, ook al betekent dat misschien dat de rest van de planning in het gedrang komt. Maar ach, het is vakantie. Toch?

Alleen op reis is vooral een les in leren loslaten

Alleen op reis. Het klinkt idyllisch. In mijn geval is het – naast ontspanning – vooral een les in leren loslaten. Hoef ik zo nodig alles onder controle te hebben? Alleen reizen heeft mij ondertussen geleerd dat dagelijks (een paar keer) afwijken van je planning er gewoon bij hoort, hoe goed je reis ook is voorbereid. Daar vlot mee kunnen omgaan is een kunst op zich en hoewel ik dacht dat ik het daar moeilijk zou hebben, bleek ik heel vlot on the spot beslissingen te kunnen nemen. Waar ik thuis enorm lang kan piekeren voordat ik een beslissing neem, kan ik dat op mijn eentje dus verbazend snel.

helemaal alleen op reis

Conclusie? Alleen op vakantie gaan zijn levenslessen voor mezelf. Het leert me tijd te nemen. Volop te genieten. Mijn grenzen te verleggen. Het leert me vooral om los te laten. Het thuisfront. Mijn netwerk. De controle die ik zo graag heb. Alleen reizen is een uitdaging in snel beslissingen nemen. In constant bijsturen. Een manier om mezelf uit te dagen ook. Ik zoek grenzen op die ik met mijn gezin erbij niet zou opzoeken. Dat is spannend en ook weer niet, want gaat het fout of loopt het niet helemaal zoals ik in gedachten had, dan is er geen man overboord. But at least I tried.


 

LiesBotterman_Dorset6Lies Botterman is slashparent van drie kinderen van 14, 12 en 9 / auteur van 2 naaiboeken (Stof voor Durf-het-zelvers 1 en ZoGeknip!2) / ruilde de naaimicrobe voor het lopen / houdt van reizen en van de zee / wandelde in december 2016 70 kilometer van het South West Coast Path – alleen! / trok in maart 2017 naar de Schotse Highlands en Skye – ook alleen! / blogt al 7 jaar over haar verhalen/ Instagram: lies_oon