Wat als je na twee weken backpacken met kinderen door Turkije ook kiest voor twee dagen all-in-vakantie? Als kleine treat na het “afzien van reizen met een rugzak”. Dan krijg je dit verhaal. Hilarisch neergepend door slashparent Dora. 

DORA
* Alle feitelijkheden die worden weergegeven als feitelijkheden zijn mogelijks gekleurd door mijn subjectieve mening en de wijn die ik aan het consumeren ben. Ze zijn echter wel heel degelijk volledig gebaseerd op waargebeurde feiten. *

Het is zover. Ik ben in de perfecte stemming (halverwege een glas wijn) om je alles te vertellen over de zeer bizarre ervaring van het all-in resort. Lang verhaal kort, het leek van ver op een goed idee.

De kinderen en ik kwamen ’s avonds toe, in het donker, in de regen. Het hotel was op een kwartier rijden gelegen van de luchthaven, een gigantisch resort temidden vele andere resorts. Resort is gewoon een pretentieus woord voor ‘mastodont van een hotel’. Temidden die mastodonten die om ter meest verlicht waren en elkaar in kitscherige, exuberante “architectuur” proberen overtreffen waande ik me in een soort lunapark voor reuzen. Door het late uur waren we te laat voor het avondeten en kochten we chocolade en koekjes in het winkeltje in het hotel aan prijzen die luchthavenboetiekjes op den Aldi doen lijken. We hadden ook even overwogen om de auto in de luchthaven te laten en met de taxi heen en terug te gaan om een paar dagen auto huren te besparen. Wat bleek? Het was goedkoper om de auto nog twee dagen te houden op de parking van de mastodont. Die was gratis, enfin, inclusief.

Inclusief >< exclusief

Die eerste avond brachten we door met ongeveer 500 andere mensen in de lobby van de mastodont, want het weer was er niet naar, dus alle buitenmogelijkheden waren uitgesloten en de lobby was de enige plek waar er nog een bar open was. Een bar waar ik een caipirinha vroeg, maar die bleek niet inbegrepen in de all-in (ik zei toch dat dit een nachtmerrie zou worden!). Oh en dat hotel, gold ook als familiehotel, dus we zaten daar met 500 mensen waarvan 300 kinderen ofzo.  Ik leerde een paar mama’s kennen en leerde van hen het reilen en zeilen in de mastodont en een paar koeken en chocoladerepen te laat, hoorde ik dat het restaurant om 23:30 opnieuw open zou gaan. Volledig buffet voor wie nog een hongertje heeft midden in de nacht. We lieten die optie voor wat het was, dronken nog wat suiker naar binnen en gingen slapen. In belachelijk comfortabele bedden, het moet echt gezegd. De familiesuite was ruim, mooi en de bedden waren heerlijk. Na twee weken dodgy hotelletjes, kampeermatrasjes en slaapzetels, was het een totale verademing.

Ik dacht het niet, mastodont-rippers, ik heb een smak geld betaald voor all-in, ik wil fucking all-in dingen

Mijn kinderen begrepen helemaal niet wat er gebeurde toen we het restaurant binnenstapten voor het ontbijt. Mijn zoon keek me gedegouteerd aan terwijl hij me wees op iemand die frietjes met ketchup nam als ontbijt. Mijn zoon, mag u gerust weten, is DOL op frietjes met ketchup, maar zelfs dit was voor hem een brug te ver. We zochten een “rustig” plekje op en aten ons westers ontbijtje en na twee weken niet heel goed weten wat we kregen als ontbijt, waren de yoghurt met muesli best lekker. Alledrie trokken we grote ogen naar de kinderen die drie ton suiker aten en ondanks de continue afruimers overal er toch in slaagden om hun tafel gortig vuil achter te laten.

Het minder goede weer, was de ideale gelegenheid om nog wat last-minute shopping te doen. Blijkt dat één winkel nepkleren voldoende is om ze allemaal te zien. Ze verkopen overal precies dezelfde kleding. Eén broek later voor de zoon vonden we een kapper die ons alledrie een fris kopje gaf voor 25 EUR. We leken helemaal klaar voor de eerste animatie die het hotel bood: een knutselactiviteit. Dikke rip-off, die knutselactiviteit! We konden verven op een t-shirtje of een schilderijtje maken en dat voor 15 EUR per t-shirt of 10 EUR per schilderijtje. Ik dacht het niet, mastodont-rippers, ik heb een smak geld betaald voor all-in, ik wil fucking all-in dingen.

Goed, dan was er nog, kleuren op witte blaadjes (we hadden kleurboeken mee die veel spannender waren), memory spelen nadat we uit 3 verschillende memory-dozen een assortimentje hadden samengesteld waar we iets mee konden aanvangen of een tekenfilm in het Duits bekijken. We kozen voor memory spelen onder goedkeurend oog van twee jongetjes die ongeveer even oud waren als mijn kinderen, niet mochten meespelen van hun ouders en blazers droegen. Blazers.

Beste plunjes betekent hier duidelijk fake adidas trainingspakken en polo’s waar in het gigantisch Tommy Hilfiger op staat geschreeuwd

Nadien kozen we om mee te kijken naar de film, maar we werden afgeleid door een paar mama’s die voortdurend foto’s namen van hun kinderen in het donkere filmzaaltje. Ze vroegen actief aan hun kinderen om bij het scherm te poseren. Resultaat: vermoedelijk slechte onderbelichte foto’s (enfin, ik ben het zeker) en noch mijn noch hun kinderen konden dus echt naar de film kijken.

Goed, dan maar naar de speeltuin waar we voorzichtig speelden om de fotoshoots niet teveel te storen. Her en der in de mastodont verzamelden gezinnen in hun beste plunjes (fake adidas trainingspakken en polo’s waar in het gigantisch Tommy Hilfiger op stond geschreeuwd) voor shoots met de huisfotografen die er nadien overgefotoshopte beelden van maakten om menig Facebook omslagfoto’s te vervangen. Uiteraard was deze dienst niet inclusief, als een zelf te verven schilderijtje er al niet af kan, dit zeker niet. Een prachtig foto van deze shoot, vind je hieronder. (Gevonden via Google afbeeldingen, maar bijzonder representatief, echt, ik ben in de etalage gaan kijken.)

maxresdefault.jpg

Later die dag gingen we zwemmen in het binnenzwembad en na een paar uur waterpret, trokken we ons terug in onze prachtige suite. Iedereen leek gelukkig met de rust, ware het niet dat mijn internetverbinding fenomenaal slecht was! Ik kon me nochtans geen enkele situatie bedenken die geschikter was voor sarcastische tweets en voor wat contact met normale burgers, zijnde mijn thuisfront. Ik moest settelen voor WhatsApp op voorwaarde dat er geen beeldmateriaal werd doorgestuurd.

We werden van die mastodontmensen die de minuten aftelden naar het moment waarop het all-in buffet terug open zou gaan

Helaas begreep ik het hele roulatiesysteem van bars en restaurants niet zo goed waardoor ik niet meteen een antwoord had op mijn zoon zijn honger. Hierdoor werden we van die mastodontmensen die de minuten aftelden naar het moment waarop het all-in buffet terug open zou gaan. Zo leerden we al doende dat ongeveer de helft van de mastodont op dat moment zit te wachten. Toen we 10 minuten na de opening van het buffet binnen kwamen, zagen we ellenlange rijen. Ik liet de kindjes vanop een klein afstandje rondkijken naar wat er allemaal te krijgen was, zocht hen een plekje uit en ging bordjes samenstellen op basis van hun bestelling. Na het eten bleven we hangen voor een spelletje Uno en omdat ik in het restaurant een vrij constante stroom aan wijn kon krijgen.

Tot er ineens een kindertreintje (zoals op het trouwfeest van je nicht om 3u ’s nachts) voorbij kwam, de andere kindjes optrommelde voor de Kinderdisco! Oh hoera! De kindjes gingen vrolijk mee, ik tankte nog wat wijn bij en wachtte hen op waar de animatoren me gezegd hadden dat ze zouden terecht komen. Ik zette me rustig neer op de eerste rij, blij dat ik het hele spektakel zou kunnen zien vanaf een chill plekje met mijn glas wijn. Naarmate de ouders arriveerden en elkaar verdrongen aan het podium met hun smartphones in aanslag om onderbelichte filmpjes en foto’s te maken, kon ik niet anders dan ertussen te gaan staan, wilde ik mijn kinderen schattig zien dansen. En toen de animatoren vroegen of er ouders mee op het podium wilden en ik mijn kinderen wel heel verwachtingsvol zag kijken, nam ik nog een goeie slok wijn en sprong ik dat podium op. Hun fiere blikken als voldoende compensatie voor de vreemde danspasjes die ik ten tonele gaf. Na de kinderdisco werden we aangemoedigd om langer te blijven voor de “superfun karaoke”. Mijn kinderen keken hun ogen uit en vroegen of we mochten blijven voor een voor hen volslagen onbekend gebeuren. Na drie liedjes gingen ze zonder tegenspreken terug mee naar de kamer. Vanuit hun bedden hoorden ze elk liedje dat nog werd gezongen, keken ze – volgens hun eigen schattige bekentenissen – nog wat door het raam naar de vreemde optredens en concludeerden ze dat “de mensen in Turkije niet mooi zingen”. Vroeg gaan slapen, zat er helemaal niet in.

Mijn 5-jarige kleuter en en mijn 6-jarig kind kwamen mij zeggen dat ze het zwembad te druk vonden. (Ik las even een betekenisvolle pauze in.) ** Pauze **

Een dag later was het terug stralend prachtig weer en waren we vastberaden om er ook een totaal andere dag van te maken. Na het ontbijt, waar we pannenkoeken met veel te veel chocoladesaus aten en daarmee alsnog een pak gezonder leken te doen dan iedereen rondom ons, zochten we ons een plekje uit aan het zwembad. Ik werd wat raar aangekeken omdat ik twee zonnebedden in beslag nam, omdat ik zo weinig kleren droeg (een bikini namelijk) en ook omdat ik zonder man of ander type partner leek te zijn, maar liet het maar voor wat het was. De kindjes ontdekten het zwembad en we gingen samen door de zwembaden en even leek het allemaal goed te gaan. Maar ik merkte stilaan dat ze andere kindjes storend vonden, het niet fijn vonden dat hun speelgoed steeds werd weggehaald, het water koud was, om maar te zwijgen over de ouders die in het zwembad kwamen en enkel oog hadden voor hun eigen kind en hen bijna omver stapten. Ze kwamen me vertellen dat ze het “te druk vonden”. Mijn 5-jarige kleuter en en mijn 6-jarig kind kwamen mij zeggen dat ze het zwembad te druk vonden. (Ik las even een betekenisvolle pauze in.) ** Pauze **

Ahja, er was een shuttle busje van en naar het strand om het kwartier zodat je zeker niet langs een echte turk zou moeten passeren.

Soit, we namen het busje naar het strand. Ahja, er was een shuttle busje van en naar het strand om het kwartier zodat je zeker niet langs een echte turk zou moeten passeren. Gevuld met een paar melkwitte mensen die foto’s namen van de “omgeving”.
Het strand was relatief verlaten en heerlijk, het voordeel van buiten het seizoen te reizen. De kindjes konden grenzeloos (in hun ogen toch) rondlopen, spelen, het water in en uit en ik genoot van hun gegiechel, hun warme lijfjes en koude zwembroekjes en weet je wat de allerheerlijkste geur is ter wereld? De geur van zonnecrème gemengd met zout water op licht bezwete blozende wangen. Zelfs op een kwartier van een mastodont met luide muziek en honderden buffetmensen.

Ik heb geleerd, ik doe het nooit meer. Maar we zijn een ervaring rijker, ze vonden de disco leuk en de pannenkoeken lekker en op de laatste avond bij een aperitiefje en een gezelschapsspel zei mijn dochter: “Ik ga later naar alle landen reizen, eens zien wat er daar allemaal is.” Onze vakantie was duidelijk veel meer dan deze twee dagen “all-in vakantie”, gelukkig.


Dora GasiaDora Gasia is een freelance social media geek met een bijzondere liefde voor voetbal, zure room en de kleur paars. Op haar blog sleepingincleansheets vertelt ze vooral over het moederen over haar twee prachtige kinderen.