Mensen hebben nood aan rituelen. Een doop, een huwelijk, het zetten van de kerstboom, een begrafenis. Het geeft betekenis aan een leven dat steeds maar voorbijraast, een moment om even stil te staan. Maar aan veel van die rituelen hangt een religieus tintje. En laat ons nu allemaal net wat minder religieus geworden zijn de laatste decennia… Dus wat doen we dan met die rituelen? Gewoon weggooien? Slashparent Leen en haar vriend wilden hun dochter dopen maar zonder Jezus. Dus ze deden het gewoon zelf.

LEEN

Wij hebben niks met Jezus. Ook al kijkt een Jezusbeeld op ons neer vanop de hoogste keukenkast wanneer we aan tafel zitten. Dat heeft niks met geloof te maken, maar alles met onze liefde voor Het Peulengaleis en Koken Met Jezus. Dat is onze humor, dat vinden wij grappig. En vreemd genoeg is onze dochter van inmiddels 15 maanden compleet gefascineerd door de bebaarde jongeman die naar haar kijkt terwijl ze patatjes eet. Al 1000 keer heb ik ‘Jezus’ moeten zeggen wanneer ze naar hem wijst en ‘wasda?’ zegt. Lang gedacht dat ‘Jezus’ haar eerste woordje zou worden. Dat was gelukkig niet zo. Want hoe hard zou het dan aangekomen zijn, moest ik zeggen: ‘Jezus is niet uitgenodigd op jouw feestje’? 

SORRY JEZUS


Dat was niet christelijk van ons en dat was ook de bedoeling. Wij wilden onze dochter heel graag dopen, maar de ideeën die het kerkelijk instituut soms de wereld instuurt: daar zijn we toch geen fan van. Dus wat dan: niks doen? De kans voor een feestje voorbij laten gaan? Hell (sorry Jezus) no.

Een mens heeft nood aan rituelen. Dat viel mij op in onze omgeving waar veel totaal niet praktiserende christenen hun kinderen toch lieten dopen in een kerk. Ook al waren ze o.a. pro gelijke rechten voor de LGBTQ gemeenschap, pro euthanasie en tegen doofpotoperaties. Dus een ritueel uitvoeren met de hulp van een instituut dat niet staat voor de wereld waarin jij wil dat je kind opgroeit, dat kon er bij mij niet in. Nu snap ik het deels wel. Die ouders zijn verliefd op dat ritueel. Op het moment waarbij je kind in het bijzijn van familie en vrienden (en Jezus) officieel wordt opgenomen in de christelijke gemeenschap. Een moment waarop je als ouder ook beseft: hey, wij doen dat hier niet alleen, wij maken deel uit van een groter geheel. Een moment van liefde eigenlijk. Maar mensen denken er vaak niet aan dat ze dat ritueel zélf kunnen creëren. De blauwdruk is er al, je laat gewoon liggen wat niet bij jou past (sorry Jezus). Een beetje zoals aan een buffet. Gestoofd witloof? Nee, niet voor mij, maar schep gerust nog wat extra puree op mijn bord. 


DIY Doop

Je hebt helemaal geen kerk, priester, bijbel of Jezus nodig om zo’n ritueel te creëren. Het nadeel van christelijke rituelen is dat ze vaak zo afstandelijk aanvoelen. En laat dat nu net datgene zijn waar we in de wereld van vandaag echt geen nood aan hebben. Dus: maak het persoonlijk, dat voelt veel warmer en natuurlijker aan. En om het met een modewoord te zeggen: authentiek! 

Dit heb je nodig voor een DIY doop:

  • een locatie
  • een ceremoniemeester
  • enkele speeches van de ouders en eventueel peter en/of meter
  • muziek

Wij vonden op enkele meters van onze voordeur een prachtlocatie: Bar Chapel, een pop-up bar in jawel… een kapel! Een ontwijde kapel, maar toch: oh ironie. Mijn vriend en ik waren samen ceremoniemeester en verwelkomden onze familie en vrienden. Omdat een doop zonder Jezus (zo stond het ook op de uitnodiging) niet supergebruikelijk is, hebben we het concept toch eerst even toegelicht. We legden uit dat we onze community even wilden samenbrengen zodat we Polly konden tonen: kijk, dit zijn jouw mensen. Dit zijn de mensen waar wij -en jij dus ook- bij terecht kunnen wanneer het moeilijk gaat, wanneer er iets gevierd moet worden of wanneer we gewoon gezellig samen een avond in de zetel willen hangen. En ik denk wel dat iedereen mee was.


Er was tijdens de ceremonie véél muziek omdat dat bij ons thuis ook het geval is. Liedjes die een speciale betekenis hebben voor ons en dus nu hopelijk ook voor Polly. Op ‘Everybody is a star’ van Sly & The Family Stone stak iedereen een vuurwerkstokje aan en dat was zo’n schoon moment. Da’s veel indrukwekkender dan allemaal een hostie in de lucht steken, geloof mij.

En uiteraard was er gebedsgewijs ook een lied dat we allemaal samen zongen. Een lied dat Polly als baby keer op keer stil kreeg: Wij zijn 2 vrienden. Al je vrienden en familie die samen voor je dochter ‘Wij zijn 2 vrienden, jij en ik. Wij blijven altijd bij elkaar, al worden we meer dan 100 jaar’ zingen? Nee, ik hield het niet droog. En al helemaal niet bij de speeches van papa, peter, meter en euh… mezelf. Maar dat is oké! Ben je een bleiter, laat het gewoon komen. Al het water uit mijn ogen in wijn doen veranderen, dat kan alleen Jezus en die was er niet, dus we hadden zelf drank en artisanale pizza's voorzien. Wederom: beter dan hosties. En het plakt niet zo aan uw gehemelte.

Quasi alle gasten stuurden de dag na de doop zonder Jezus een bericht om te zeggen wat een mooi moment het was en dat ze blij waren dat ze erbij mochten zijn. Vooral de vrienden dan, want die zijn veel minder vanzelfsprekend dan familie. Die kies je bewust. Conclusie: zo'n ritueel is er niet enkel voor de mens die gevierd wordt, maar zeker evenveel voor de mensen die uitgenodigd werden.

WAAROM DAAR STOPPEN?

Ik heb de smaak van de rituelen nu wel te pakken. Het is zo waardevol om even stil te staan en proberen te verwoorden en tonen wat je jouw kind wil meegeven. Wanneer de tijd van de communies er aankomt, weet ik nu al dat we ook zelf iets in elkaar zullen steken. Zou dat trouwens geen supergoed business idee zijn: rituelenmaker? Het zal waarschijnlijk al bestaan (zo gaat dat met de meeste ideeën die ik heb), maar ze zijn sowieso met te weinig.

Veel mensen zijn op zoek naar betekenis en een manier om speciale momenten in de verf te zetten op een manier die bij hen past. En Jezus, die kijkt nog altijd even liefdevol neer op ons vanop die hoge keukenkast. Die jongen vergeeft het ons dat we enkel stukjes van zijn rituelen pikken. Tot 7 maal 70 maal zelfs.