Hear hear! En dat mag je echt wel letterlijk nemen, want sinds nu zo ongeveer kan je ons niet alleen lezen maar ook horen via onze eigenste podcast. Heb je de allerallerallereerste aflevering gemist? Jammer, maar ook hoera, want niks gemist. Langs deze weg gooien we hem meteen nog eens in je oren. En blijf 'gesjellig' zitten, je kan meteen ook de 2de aflevering van onze podcast beluisteren. Jeej!

De 2de aflevering is de titel van ons boek 'KAK, dat wist ik niet voor ik kinderen had' meer dan waardig. Want ja, we hebben het over kak in elke samenstelling, kleur en substantie van het woord. En dat dat gene pis is, zullen jullie geweten hebben. Slashparent Shih vertelt in de podcast over de zindelijkheidscommunicatie die zij gebruikten bij hun baby's. Je leest het goed, baby's. En zijn partner Hanne vertelt er hier onder nog wat meer over. 

Toptip! Pottip! Podtip! (kan allemaal in deze context) Beluister eerst de podcast (hier effe duwen op je muis ofzo) en ga dan verder met het lezen van dit artikel. Multifunctioneel als we zijn, kan dat geen probleem zijn.

HANNE

Opgepast, dit is een echte eye opener voor ouders met baby’s of die er nog eentje in hun buik hebben rondzwemmen! Wist je dat je al vanaf de geboorte kan beginnen duidelijk te maken aan je kind dat kaka en pipi niet in de broek hoort? Nee, geen potjestraining, maar een manier van communiceren die ervoor zorgt dat je kindje vroeger en makkelijker zindelijk wordt. Welkom in de wereld van EC (elimination communication) of in het Nederlands BZC “babyzindelijkheidscommunicatie”.

Toen ik met onze 4 weken oude Lulu in mijn armen lag (ze is nu 6), kreeg ik bezoek van een vriendin die me vertelde over “Diaperfree”. Dat trok direct mijn aandacht, want mijn man en ik voelden ons echt slecht over de vuilzakken vol pampers die Lulu produceerde. Ze had dan ook de gewoonte om 10 keer per dag haar darmen leeg te spuiten (ja, spuiten, zelfs tegen de ruiten). Ik begon te lezen over de methode en wat ik ontdekte was ongelofelijk.

Wablief? Mijn baby zonder pamper?

Eerst en vooral, diaperfree is eigenlijk geen goeie omschrijving, want je baby draagt wel nog een pamper, maar je rekent gewoon niet altijd op die pamper. Hier even in een notedop hoe het werkt: eerst leer je je baby te observeren. Je legt je schattebolleke in een warme ruimte in zijn/haar blootje op een waterdichte ondergrond met een handdoek erop. En je laat hem of haar zijn gevoeg doen en je kijkt. Elke baby heeft een eigen stoelgang-  en plasritme. Je let op de signalen die je baby geeft: een duwgezichtje, een rilling in de schouders, geluidjes etc. Daarnaast hou je ook een dagboekje bij wanneer er een pamper vuilgemaakt is en of er signalen waren.

Daarna kies je een geluidje of een woord dat je telkens herhaalt tijdens de kaka-momenten en een ander geluidje of woord bij de pipi-momenten. Als je een signaal herkent of je weet uit je dagboek dat je baby telkens na de voeding moet gaan, dan doe je de pamper uit en hou je je kleine spruit boven het potje in de speciale EC-houding en je conditioneert hem/haar met het gekozen geluidje.

 Mijn ogen gingen open, want het werkte. Wij hadden 90% van de kaka’s op het potje en 50% van de pipi’s. Dat zorgde niet alleen voor aanzienlijk minder pampers, maar onze Lulu is extreem vroeg zindelijk geworden. Op 1 jaar en 8 maand was ze overdag zindelijk en een maand later ook ’s nachts. Als je weet dat veel kleuters nog tot hun 3 jaar in de pampers zitten, dan maakt dat echt wel een gigantisch verschil.

 

Zal ik daar wel tijd voor hebben?

 Als je er al eentje hebt rondlopen of zelfstandig bent en niet zo lang thuis kan zijn bij je baby, is het een uitdaging. MAAR… als je beslist om er tijd voor te maken, zal je op lange termijn veel tijd en geld uitsparen. Tel maar eens alle tijd op die je besteedt aan een volgescheten babyrugje afkuisen, naar de apotheek lopen voor middeltjes tegen uitslag op de billetjes veroorzaakt door uitwerpselen, de tijd die je moet steken in het zindelijk maken van je 2-jarige die van de ene op de andere dag te horen krijgt dat hij/zij plots niet meer in de broek mag gaan, maar op een potje… Terwijl een baby die langzaamaan op een natuurlijk en communicatieve manier heeft geleerd dat een potje de logische plek is voor een kakje, zal veel makkelijk het potje aanvaarden en begrijpen. Want dat is ook heel belangrijk, de EC-methode werkt niet met straf of beloning, het is een mentaliteit die je doorgeeft, geen training. En daardoor gaat de training op het moment dat de blaas er klaar voor is, een pak makkelijker of soms is er helemaal geen training meer nodig.

 Quality time dankzij het potje

 Toen Lulu alleen rechtop kon zitten, werden de potjes momenten leuke speel-of zingmomenten. Nog een voordeel in ons druk leven: vaak is er niet veel tijd om echt connectie te maken met je baby. De potjesmomenten waren ideaal om quality time, opvoeding en het functionele te combineren.

(Ondertussen heb ik de methode ook toegepast op mijn 2de dochter. Het ging iets moeilijker, omdat 2 kleintjes hebben gewoon superdruk is. Maar ik heb de druk op mijn schouders bewust laag gehouden: lukt het; fijn, lukt het niet; ik heb gedaan wat ik kon. Want het laatste wat je wil is je schuldig voelen dat je kind niet zo goed doet als je verwacht. Weet gewoon dat elk moment dat je praat over het potje, je baby erop zet, te kennen geeft dat kaka op een aparte plaats hoort, zelf ook naar het toilet gaat terwijl je 1-jarige naast je op het potje zit : alle beetjes helpen. Penny was zindelijk op haar 2 jaar en 3 maanden later ook ’s nachts.)

 Ook de papa’s zijn helemaal mee

 Onze 2 dochters kregen borstvoeding en dat zorgde ervoor dat mijn man er vaak bij stond voor Piet Snot. Hij voelde zich een beetje buitengesloten totdat we met EC begonnen. Dat was iets waar hij ook mee kon helpen. En bovendien vond hij het verschrikkelijk om kaka uit het spleetje van onze dochters te moeten peuteren. Dankzij het potje, is het kuiswerk een pak eenvoudiger. Gewoon zoals bij ons, met een blaadje WC-papier. Geen tonnen vochtige doekjes meer nodig.


Wat met de crèche?

 Ik had natuurlijk schrik dat de crèche daar niet aan zou willen meedoen, maar toen ik erover begon te vertellen, waren de opvoeders razend geïnteresseerd. Voor hen werd het zelfs een leuke wedstrijd om een pipi of kaka te “vangen”. Dus erover praten helpt! En zelfs als de crèche zegt, niks voor ons, dan nog kan je ’s avonds en in het weekend aan zindelijkheidscommunicatie doen. Het hoeft niet alles of niks te zijn.

 Niet in je broek doen, gewoon logisch, toch?

 Los van het feit dat het een “methode” wordt genoemd, vind ik het gewoon ook superlogisch om dit te doen met je baby. In derdewereldlanden waar geen pampers beschikbaar zijn, tillen de mama’s hun baby uit de draagdoek als ze voelen dat het ‘t moment is. De pamperreclames en de pampers zijn tegenwoordig zo alom aanwezig, dat je niet beseft dat het ook anders kan. Een pamper kan ook gewoon dienen als noodgeval. Want het milieu, je kind en jijzelf zullen je dankbaar zijn, echt waar!

De podcast beluisteren doe je hier!



 Wil je meer weten over EC of Diaperfree?