Slashparent Dora is een bewoner van Maison Slash en focust er op de social media-activiteiten. In de rubriek 'Digital Dora' gaat ze dieper in op de digitale leefwereld van kinderen en hoe we daar als slashparents mee omgaan.  Let's get digital! En vooral FCK, mijn kind en de lege tablet in de auto !

DORA

800 km. Die moesten we met ons viertjes in de auto zien te overbruggen. Makkelijk, leek me. Tijdsinstellingen van de tablet op oneindig (aka: babysitmodus) en vertrekken. Duidelijke afspraken ook. Wie vervelend doet (interpreteer gerust ruim – 800 km, weet u wel), verliest de tablet voor een kwartier. Wie mij kent, weet dat ik dat zonder waarschuwing toepas. Dus braaf waren ze, sowieso. Maar dan kwam dit.

-          "Er is hier geen internet."

-          "Kunnen we ergens stoppen waar er internet is?"

-          "Jullie hadden gezegd dat er hier internet zou zijn!"

-         " Waarom is het internet in Frankrijk zo traag?"

-          "Wat is een mobiel internet?"

-          "Ik moet pipi doen."

-          "Je had beloofd dat we hier dat nieuwe spelletje zouden installeren!"

-          "’t Zijn valsspelers net als op het WK."

-         " Mijn batterij is bijna plat."

-         " Tis mijn beurt om het in de lader te steken."

-          "Het draadje is niet lang genoeg."

-          "Waarom moeten we nu eten? Mijn level is nog niet uitgespeeld!"

-          "Mag ik wèl een ijsje na het eten?"

Van rust kwam er maar weinig in huis. Bovendien kwamen er uit élk apparaat bijzonder irritante geluidjes. We probeerden die weg te moffelen met onze muziek, continu onderbroken door “wanneer komen de kinderliedjes?”, gevolgd door onze “het staat op shuffle, we weten dat zelf niet”.  

Eén kind moest tabletloos verder

Toen, Het Grote Drama: lader 1 begaf het. De spanning die volgde omdat één kind maar op 5% batterij zat en het andere lustig verder kon laden, moest niet onderdoen met een duistere scandinavische thriller op Netflix. Ingehouden adem wachtend op het moment dat één kind tabletloos verder moest. Het grootste mogelijke onevenwicht in het leven van twee kinderen die snoepjes tellen en netjes in 2 verdelen, wanneer ze *oogrol* maar één zakje snoep krijgen om te delen.

Het drama kreeg zelfs een sequel: ook lader 2 begaf het. Het laatste draadje dat ze allebei nog een beetje voorzag van stroom, smolt weg (letterlijk) in de oververhitte oplader in de oververhitte auto.

De 5 fases van digitale ontwenning.

De kinderen gingen door de 5 fases van digitale ontwenning.

1)      Ontgoocheling. Diepe diepe ontgoocheling. Zoals kijken naar een Eddy Murphy film nadat je zijn stand-up comedy hilarisch vond.

2)      Ontkenning. “dat kan toch niet dat ze hier geen laders verkopen?” (mag ook gewoon gezond verstand worden genoemd)

3)      Verveling.

4)      Meer verveling.

5)      Ontdekking van de offline wereld.

Ontdekking van de offline wereld

Wat toen gebeurde geloof je nooit! Toen de tablets batterijdood waren, kwam pas echt de rust en het plezier.

De jongste slaagde erin om een opstelling te maken waardoor hij stukken van zijn gigantische puzzel kon maken. De oudste vond een handige manier om het knutselgerief toch te gebruiken. Ze maakte fotokaders en deurhangers die we nooit zouden gebruiken.

De kinderen begonnen te praten, tegen elkaar en tegen ons. Zijn we nog in Frankrijk? Hoe ver is dat van ons huis? Wat is de Pyreneeën? Wat is een gebergte? Waarom zeggen jullie “hmmm wijn” wanneer we langs druivenplantjes rijden?

De kinderen ontdekten hun speelgoed en zongen mee met de liedjes die we voor hen in de playlist hadden gestoken.

 Pas dan werd de roadtrip wat een roadtrip hoort te zijn: een beetje verveling, een beetje verwondering, een beetje tijd voor vragen die we anders nooit stellen, een beetje ijsjes.