Nog nood aan een paasvakantie-ideetje? Een regenplan?  Niets beter dan je neer te vlijen in een comfortabele filmzetel met popcorn, vuile snoep of nachos en te kijken naar de nieuwste productie van Sony Pictures “Pieter konijn”! Of toch niet? Pieter Konijn is de verfilming van Beatrix Potters tijdloze verhaal over een eigenwijs en ondeugend konijn. Slashparent Eva(42) bekeek de film Pieter Konijn afgelopen weekend in avant-premiere samen met  zoon Vic (7) en dochters Elise (9) en Alex (5).  EVA Vorige zomer had ik al zappend toevallig kennis gemaakt met Beatrix Potter, de schrijfster van verhalen over o.a. Pieter konijn, in de film “Miss Potter”. Hoe uit haar rijke verbeelding en het feit dat ze zich alleen op haar gemak voelde bij dieren, aandoenlijke dierenfiguurtjes het levenslicht zagen. Hoe ze het verhaal van Pieter konijn eerst in eigen beheer liet drukken omdat geen enkele uitgever interesse had. Hoe ze de rechten op Pieter konijn niet aan Walt Disney wilde verkopen omdat de stijl van de Disney-producties te ver afstonden van de lieflijke tekeningen in haar boeken.

Een konijn in Hollywood

Maar zoveel jaar later heeft Hollywood Pieter Konijn dus toch in zijn greep gekregen. Toegegeven, met die informatie in mijn achterhoofd was mijn ingesteldheid wat aan de kritische kant. De kinderen hadden de trailer al op Ketnet gezien en waren wél bijzonder enthousiast om Flopsie, Mopsie, Wipstaart, Pieter en andere knaagdieren of verwanten, aan het werk te zien. Dus met grote verwachtingen trokken we naar de avant-première van Pieter Konijn met de Vlaamse stemmencast. (Dit is de Nederlandse trailer, we vonden de Vlaamse niet op youtube) https://www.youtube.com/watch?v=GvTpADtNjZ4

Het verhaal

In het originele verhaal "The Tale of Peter Rabbit" (1902) wil het ondeugende konijn Pieter de moestuin van de boze Meneer Verhoef binnendringen om er van de heerlijke groenten te smullen. Dat verhaal wordt in deze hedendaagse film wat uitgebreid. In Pieter Konijn zie je ook de strijd van het konijn met de jonge Mr. Verhoef om de affectie van Bea, de vriendelijke buurvrouw die erg veel van dieren houdt (en vernoemd is naar de schrijfster van de kinderboeken). Het is eens iets anders, een konijn dat gaat concurreren met een man om de liefde van een vrouw. Aan actie zeker geen gebrek in deze film. De konijnen doen er alles aan om “hun” moestuin terug op te eisen met allerlei grappige en spannende situaties tot gevolg.  Zoals gewoonlijk bij dit soort Hollywood-producties doen steeds een aantal hilarische figuren hun intrede: zoals een haan met heel veel kuikens, Mevrouw Egel, de zingende mussen, … die door hun uitspraken de lachers in de zaal makkelijk op hun hand krijgen. Niet in het minst omdat ze allemaal een verschillend soort dialect hanteren, wat blijkbaar niet meer weg te denken is uit de hedendaagse kinderfilms.

Je zoekt best geen ruzie met een konijn

“Je zoekt best geen ruzie met een konijn”, dat was het antwoord van mijn zoon op de vraag van wat nu precies de moraal was van het verhaal. Geen ruzie maken dus. Met een konijn. En dat vat het zowat samen. Want waar Pieter konijn in de oorspronkelijke boeken, door zijn schattige ondeugendheid als straf zonder eten naar bed vloog, zien we nu een Pieter konijn 3.0. met “bad boy” attitude die met vallen en explosies zijn menselijke vijand een hak wil zetten. Na een tijdje realiseert Pieter zich dat zijn aanpak precies niet geweldig werkt en probeert hij, met de nodige moeite, alles terug goed te maken. Dus met de moraal is het uiteindelijk wel inorde gekomen.

De tijd van tegenwoordig

Misschien dat een beetje anarchie en wijsneusgehalte in de huidige tijdsgeest niet misstaat, maar toch dacht ik af en toe met heimwee aan de figuurtjes uit de oorspronkelijke aquarel-tekeningen van Beatrix Potter (die gelukkig trouwens ook wel een plaatsje kregen in de film). Maar dit gezegd zijnde, dit is en blijft in de eerste plaats een kinderfilm. En ere wie ere toekomt, op dat vlak kennen de makers in ieder geval hun doelpubliek. Het verhaal verveelt geen seconde, spanning en humor wisselen elkaar af en het blijft visueel gezien ook een heel knappe film (de dieren lijken levensecht al lopen ze allemaal rechtop en zijn ze half aangekleed). En wat voor een mama het allerbelangrijkste is… de kinderen kwamen dolenthousiast en met glinsterende oogjes de filmzaal uit. Mission accomplished wat mij betreft.