Welk interessants vind je vandaag op het
kleine scherm? Wat gebeurt er op de youtube-kanalen die populair zijn bij je
kinderen? En wat voor moois hebben de verschillende streamingdiensten te
bieden? Geef toe, dat is veel aanbod waar jij sowieso het bos door de bomen
niet meer ziet. In onze rubriek [Maison Slash zapt] belichten we steeds een
programma of reeks die de moeite is voor slashparents! Deze maand: Disenchantment
op Netflix.

Een helderblauwe hemel met witte wolken die openschuiven? Beelden van een weinig charmant Amerikaans stadje mét kerncentrale en ‘Elementary School’? In de klas een geel ventje dat strafwerk schrijft op het schoolbord? Juist ja: we hebben het over de generiek van The Simpsons.

Pure nostalgie

Zowat iedereen die geboren is in de jaren '70 en '80 – best wel wat van onze slashparents, quoi – is opgegroeid met Springfield en haar inwoners. Met als centrale figuren uiteraard de niet al te snuggere Homer – doh! – Simpson, zijn lieftallige vrouw Marge en zijn kinderen: de rebelse Bart, de pientere Lisa en de eeuwig tuttende Maggie. De humor was zeker in de jaren '90 (de reeks startte in 1989 – we worden oud!) zeer gewaagd en af en toe bleken de makers zelfs visionair: in 2000 werd de aflevering ‘Bart to the future’ uitgezonden. Daarin zien we hoe zijn zus Lisa het tot president schopt en ze het puin van haar voorganger moet opruimen. Een zekere… Donald Trump. Enfin: redenen genoeg om samen met uw tieners naar Homer en co te blijven kijken.

Maar nu is er dus DISEnchantment

Disenchantment is een gloednieuwe Netflix-reeks van Matt Groening, de geestelijke vader van The Simpsons. Wie puur naar de tekenstijl en humor kijkt, denkt vast dat Bart Simpson en zijn gezin recht naar de Middeleeuwen zijn gekatapulteerd. Of eerder: naar een soort semi-Middeleeuws stadje, Dreamland (alle overeenkomsten met speelgoedwinkels zijn louter toevallig…). Maar het verhaal is uiteraard van een heel andere orde.

Groening steekt de draak met de typische sprookjesfantasieën (genre Enchanted van Disney) met lieve prinsesjes, aardige koningen en boze stiefmoeders. In plaats daarvan komt Bean, een feministische prinses die haar lot in eigen handen neemt, haar prins dumpt (en vervolgens onopzettelijk doodt) aan het altaar en ervandoor gaat, klaar om haar leven in eigen handen neemt.

Een feministische prinses? Top!

Dat klopt, maar stel je hier vooral geen Elsa-scenario’s bij voor. Dit mag dan wel een sprookje zijn, het is niet geschikt voor jonge kinderen en/of gevoelige zieltjes. Prinses Bean heeft zeker feministische ideeën, maar ze is ook een zuipende, gokkende en vechtende dame die haar weg zoekt in een wereld vol oorlog, prostitutie en vreemde creaturen.

Een verkeersbord dat waarschuwt voor racistische antilopes? Yep, in de geflipte wereld van Groening kan het allemaal. Maar eerder dan een typisch sprookje, is dit een soort gitzwarte getekende Game of Thrones, maar dan mét humor. Die prins die gedumpt wordt aan het altaar wordt niet voor niets – terwijl hij de weggegooide ring probeert te vangen – gespiest op een ijzeren troon gemaakt uit zwaarden. Fans van Game of Thrones weten vast wat we bedoelen.

Aan gitzwarte humor geen gebrek

Net als bij The Simpsons, loopt ook de wereld van Disenchantment vol kleurrijke figuren. Persoonlijk zijn we grote fan van Elfo, de immer vrolijke elf die is ontsnapt uit een suikerzoete fantasiewereld (waar hij eerst werd opgehangen, maar blijkbaar zijn elfjes te licht voor de strop) en geen moment meer wijkt van Beans zijde.

Maar hij is niet de enige: ook Luci is altijd van de partij. Dit figuur lijkt op een zwarte kat, maar is eigenlijk een demon die Bean voortdurend slecht advies aanpraat. En dan is er natuurlijk de zeer brute koning ZÆg en zijn tweede vrouw Oona, een kruising tussen een vrouw (met Oostblok-accent), een vleermuis en een amfibie. Maar ze doet ook verdacht veel denken aan Melania Trump, dus ook hier is een kritische noot nooit ver weg.

Kijken? Doh!

Heel wat critici vinden dat de reeks nog wat moet groeien en dat de humor best wat scherper zou mogen. Maar wij vinden het alvast fijn om de grollen van Groening ook eens in een andere setting te zien. En een feministische prinses, dat is natuurlijk reden genoeg om te blijven kijken. Dus aan elke slashparent met tieners die nog altijd denken dat Elsa van Arendelle de enige is die de dingen af en toe kan loslaten: think again!