Het regent dat het giet. Dat overkomt elke Belg wel al eens in oktober. Dus ja, slashparent Hadewig ging met veel plezier naar de cinema met wat gevolg! Dat gevolg, dat is de laatste tijd niet meer enkel  haar 4-jarige zoon. Nope, 't kind maakt vriendjes, en 't kind wordt onafscheidelijk van die vriendjes. Dus met drie musketiers trok ze op een druilerige woensdagnamiddag naar Gent om "Shaun het Schaap: Het Ruimteschaap" te gaan kijken. 

HADEWIG

Zoals bijna elke serie op Netflix, was ook Shaun het Schaap enkele maanden geleden topfavoriet bij ons thuis. Elke aflevering wordt dan duizend keer bekeken, tot vervelens toe. Van mij dan. Want 3 keer hetzelfde filmpje bekijken, daar heb ik intussen al 4,5 jaar ervaring mee. Maar 30 keer hetzelfde filmpje bekijken, is zelfs voor mijn mombrain teveel van het goeie. Dus met enige vrees voor een hernieuwde Shaun-verslaving trok ik naar de cinema. Met drie hyperenthousiaste kleuters in mijn kielzog (en ook stevig in mijn handen - veel lof aan alle kleuterleidsters ter lande die daguitstappen doen met hun groepje kinderen). 


He's got me!

Shaun het Schaap dus. Hoe vervelend ik alle figuren ook vind na ze 30 keer gezien te hebben, dit schaap heeft iets. Schattige ogen, een hoop pluizige vrienden maar vooral een onschuldige brutaliteit. Wat zich herleidt tot heerlijke situaties waarin de boer of zijn waakhond telkens opnieuw in de meest pijnlijke situaties terechtkomen.

Voor de tweede film van Shaun het Schaap, haalden de scenaristen inspiratie uit E.T.. Een onschuldig ruimtewezen genaamd Lu-La verzeild ongewild op aarde en probeert terug bij haar mama en papa te raken. Shaun het Schaap vindt haar als eerste op de boerderij, en besluit om haar te helpen. Ten spijt van de boer en zijn waakhond. Again. De ene na de andere leuke situatie wordt uitgerold, en - het moet gezegd zijn - de film verveelt geen minuut. 


Oezegde?

Zoals in de tv-series wordt ook in de film geen enkel verstaanbaar woord uitgesproken. Rare klanken en veel geluid, dat wel. Maar nul komma nul woorden. En toch irriteert het niet. De makers weten het schaap en zijn mede kompanen op een toffe manier karakter en emotie te geven, waardoor je volledig mee bent met het verhaal. De vele grappen zijn leuk voor de kinderen, de filmverwijzingen zijn tof voor de ouders.

 

En als je bang was voor wat spoilers?  Zerozerozerozero risico over here.  Eén van mijn musketiers moest kaka doen op het einde van de film. Dus wij snel naar de wc... om nog net op tijd terug op onze plaats te zitten voor de aftiteling. Als iemand me dus even kan toelichten hoe de film eindigt, dat zou helemaal top zijn. Ofwel ga ik nog eens gaan kijken met mijn 4-jarige kleuter. We zijn dat dan toch gewoon om eenzelfde film talloze keren te herbekijken, toch?