"In mijnen tijd hè!" Als je deze vroeger hoorde, wist je dat je gesprekspartner gewoon stokoud moest zijn. Terwijl die persoon waarschijnlijk nog maar net 40 was of zo. En dan plots - wanneer is dat dan gebeurd? - ben je ook (bijna) zo oud. Slashparent Vincent sloeg aan het mijmeren bij het beluisteren van de podcast 'Dertigerspraat' en schreef er een mooi verhaal bij.

VINCENT

Weet je nog die tijd van toen?

Ik kwam net uit bij de podcast ‘Dertigerspraat' van Martje Ceulemans en Roosje Pertz - waarschijnlijk kent iedereen deze podcast al, enfin uiteindelijk ook ontdekt op mijn eigen tempo.

“Nu we later groot zijn” is de base line van die podcast. Bam! Recht in de roos! De perfecte bewoording van een observatie, een gevoel dat ook in mijn geest - waar na mijn big bang nog veel niet gevallen kosmisch stof dwarrelt  - aanwezig is maar nog nooit woorden kreeg.

Die twee vrolijke en gelukkig lijkende madammen - ook ambtenaren, ik voel me verwant! - vertellen vrolijk uit, maken mooie observaties en plakken daar zuivere woorden op.             Aber, winter is coming! Ze beginnen plots de craquelé in hun lak te zien. Toen ze klein waren, vertellen ze, dan keken ze naar de volwassenen met de idee: amaai, die hebben het onder controle, ze weten waar ze mee bezig zijn en ze hebben overal direct het juiste antwoord op. Wie herkent dit niet: de handige nonkels die alles konden herstelden, onze vaders die verzekerden dat alles goed kwam en van alles via-via geregeld kregen, onze bijdehandse moeders die alle plooien konden gladstrijken (al moest er soms een porto bij de voorwas gegoten worden). En dan al die neven die als een hulplijn ingeroepen konden worden.

OEPS, IK BEN NU ECHT AL GROOT!

En plots zijn we zelf volwassen, je rolt er zowat in en meestal is het je omgeving die zegt dat je plots volwassen ben. En dan ontdek je ineens: nu zijn we later groot en … de oplossingen voor moeilijke vraagstukken liggen niet voor het rapen, we hebben het toch niet zo onder controle, niet alles geraakt hersteld en opgelost, de chaos is nog nooit groter geweest, nog nooit had je zoveel borden draaiende te houden. En het meest dramatische is, hoe ouder je wordt, hoe exponentieel erger het wordt (Martje en Roosje weten dit nog niet, ze zijn dikke tien jaar jonger dan mij) .

En tegelijk groeit de berg aan zaken die je nog wilt doen, wilt proberen, wilt maken, wilt zien, wilt horen, wilt voelen, wilt rieken, wilt testen, wilt hebben, … nog zoveel, nog zoveel. Maar nog nooit was er zo weinig tijd, zo weinig energie, en zo weinig concentratie, zo weinig drang. Er is altijd wel iets. Je beseft dat je op een punt bent gekomen dat je nog nooit zo weinig hebt geweten. Al zeggen heel oude en wijze woorden "Ware kennis bestaat erin te weten dat men niets weet.” Ik heb er nog niks aan. Ik word langzaam de vale gele fluostift in de psychedelische mandala, alles draait en je roept heel hard om hulp!

Laat mij allemaal gerust

En daar komt ze dan, de hulp die je vroeg - in levende lijve, te boek, per podcast en per Tedx: the inspiratorzz and the coachezz die je terug een sprankelend en betekenisvol leven gaan geven. Alles begint met goals die je moet uitzetten, met het formuleren van de visie. Ondernemen, mediteren en yoga, innoveren, verrijken, zes gewoontes aankweken zoals iedere dag om 6 uur opstaan, jobcraften, attitude- en paradigm shiften, paleo-dieten en dan liefst als digital nomad, geblock chained aan de artificiële intelligentie.

En dan hoorde ik terloops Eva Daeleman die zich onlangs kwetsbaar ontblootte - hemeltje wat een commotie.

Wat ik onthouden heb is dat we allen kwetsbare mensen zijn die ons ploeterend en masturberend een weg door het leven banen, elk op zijn tempo. I second en voor de rest moeten ze ons gerust laten. Ik klim zo een hoog gebouw op in Brussel, zal mijn broek afsteken, de maan laten schijnen en zingen: Laat me, laat me, laat me mijn eigen gang maar gaan, laat me, laat me, ik heb het altijd al zo gedaan.

Podcast: Dertigerspraat