Welk interessants vind je vandaag op het kleine scherm? Wat gebeurt er op de youtube-kanalen die populair zijn bij je kinderen? En wat voor moois hebben de verschillende streamingdiensten te bieden? Geef toe, dat is veel aanbod waar jij sowieso het bos door de bomen niet meer ziet. In onze rubriek [Maison Slash zapt] belichten we steeds een programma of reeks die de moeite is voor slashparents! Deze maand: Black Mirror op Netflix.

Zodra je kinderen krijgt, verlies je één belangrijk ding: de complete zorgeloosheid. Het is een torenhoog cliché, maar oh zo waar. Want achter elk hoekje schuilt een potentieel gevaar. In ‘Arkangel’, één aflevering uit de dystopische topserie Black Mirror, wordt daar gretig op ingespeeld. U leest het goed: we hebben het hier over één aflevering uit een serie. Een beetje atypisch, toegegeven. Maar Black Mirror is dan ook geen serie die je netjes van begin tot einde moet bingewatchen. Het is eigenlijk een reeks minifilms, die allemaal draaien rond de verwoestende effecten van de moderne technologie op ons (toekomstige) leven.

Hallo kind, weg rust

‘Arkangel’ is een parabel voor de moderne helikopterouder. Wanneer alleenstaande moeder Marie haar kleuterdochter Sara even uit het oog verliest in de speeltuin, staat haar wereld stil.

Elke ouder zal dit gevoel herkennen: heel even flitsen de vreselijkste scenario’s door je hoofd, tot je – in 99 procent van de gevallen, gelukkig maar – beseft dat alles oké is.

Helikopterouders van de (nabije?) toekomst

Ook Sara duikt na enkele ogenblikken weer op. Maar Marie besluit toch deel te nemen aan het proefproject Arkangel: haar dochtertje krijgt een chip ingeplant, en Marie krijgt een ‘parental device’ waarmee ze haar overal kan tracken (sommige apps brengen dit toekomstvisioen akelig dichtbij), maar ook haar vitale functies kan controleren (een biepje bij een te hoge hartslag: check!) en kan zien wat zij ziet, op haar scherm.

Meer nog: ze kan beïnvloeden wat haar dochtertje ziet. Stresserende beelden (een gevaarlijke hond, geweld op TV, bloed, you name it) worden gewoon vervaagd. Marie krijgt de volledige controle, Sara een roze kinderwolk. Al zou dit Black Mirror niet zijn, mocht dit verhaal niet serieus de foute kant opgaan.

Learnings, learnings

Wees gerust: we gaan hier niet met spoilers zwaaien. Maar we kunnen wel verklappen dat zo’n controlesysteem vreselijke gevolgen kan hebben. Wanneer Sara begint te beseffen dat ze toch een tikkeltje anders is dan haar klasgenoten, en in zichzelf begint te prikken om toch maar bloed te kunnen zien (tevergeefs, overigens, alles wordt vervaagd), trekt een kinderpsycholoog aan de alarmbel.

Marie beseft dat ze een grote fout heeft gemaakt, en zwiert de ‘parental device’ op zolder. Tot Sara zestien is en net als elke puber begint te liegen over haar whereabouts (Een filmavondje met vriendinnen? Sure. In werkelijkheid zit ze natuurlijk te flikflooien met een fout vriendje) en Marie de controle weer in handen wil nemen. Met alle gevolgen vandien. Maar die gaan we dus niet verklappen.

Kijk zelf eens

Eigenlijk moet je deze aflevering gezien hebben. Want geef toe: op momenten zoals hierboven in de speeltuin – die elke ouder wel eens meemaakt – zou je wensen dat je kind een chip draagt, net als je huisdier. Als slashparents zijn we nu eenmaal kinderen van het post-Dutroux-tijdperk. En de technologische mogelijkheden zijn er, dus waarom zouden we ons kind niet volgen via gps, of zelfs implantaten?

Het antwoord is duidelijk: omdat het een obsceen idee is, dat de rechten van dat kind schendt. Ook kinderen uit het digitale obesitastijdperk hebben recht op hun portie privacy. Wie daar na ‘Arkangel’ nog niet van overtuigd is, moet maar eens het boek ‘The Circle’ van Dave Eggers lezen (néé, niet naar de film met Tom Hanks kijken!).

Creepy omdat het kan

En toch is dit niet het beste van Black Mirror. Er kwam zelfs wat kritiek, omdat het verhaal (in een regie van Jodie Foster) te dun zou zijn. Wij zouden dan ook aanraden om te beginnen met ‘Arkangel’ (geef toe: je wilt wéten hoe het afloopt) en dan snel verder te bingewatchen naar fantastische afleveringen als ‘San Junipero’ (over een soort leven na de dood), ‘Nosedive’ (over ons nefaste geflirt met likes op social media), ‘Black Museum’ (over verderleven in het hoofd van je geliefde, en hoe dat gruwelijk fout kan lopen) en ‘White Christmas’ (John Hamm van Mad Men speelt de hoofdrol, dat zegt genoeg). Klinkt allemaal iets té sci-fi? Maakt u zich geen zorgen. Het geniale aan deze reeks is dat alles zeer geloofwaardig is, net omdat het mogelijk zou kùnnen zijn. En dat maakt het behoorlijk creepy.

Black Mirror: bekijk alle vier seizoenen op Netflix.