Welk interessants vind je vandaag op het kleine scherm? Wat gebeurt er op de youtube-kanalen die populair zijn bij je kinderen? En wat voor moois hebben de verschillende streamingdiensten te bieden? Geef toe, dat is veel aanbod waar jij sowieso het bos door de bomen niet meer ziet. In onze rubriek [Maison Slash zapt] belichten we steeds een programma of reeks die de moeite is voor slashparents! Deze maand: The Letdown op Netflix.

 

Enkele weken geleden ging het hier over de Nederlandse docureeks De roze dolk. Nog steeds een grote aanrader, al vonden we het erg jammer dat we enkel getuige waren van de pre-baby ups en downs. We sméékten bijna om een sequel.

En kijk, toen zagen we her en der berichten opduiken over een zeer realistische én verslavende Australische reeks op Netflix, The Letdown. Lachen, huilen, herkennen. Down under winden ze er geen doekjes om. De eerste weken met een baby zijn namelijk niet altijd instaperfect en reuzegezellig. Want de titel verwijst dan misschien letterlijk naar de ‘toeschietreflex’ bij borstvoedende moeders, het betekent ook zoveel als: de teleurstelling. 

Het begint behoorlijk creepy


De camera glijdt door een ongure stadswijk, waar een auto geparkeerd staat. De vrouw die erin zit, wordt benaderd door een drugsdealer. Even dachten we nog dat we ons van reeks vergist hadden. Is dit een soort Australische versie van The Wire ofzo? Maar dan wijst de vrouw, Audrey, naar de achterbank. Daar ligt haar schattige baby van enkele maanden oud – Stevie, genoemd naar haar overleden vader, maar wél een meisje – vredig te slapen. Audrey probeert de dealer stil te houden. Ze heeft namelijk lang rondgereden om haar baby eindelijk in slaap te krijgen. En net wanneer ze op het punt staat om cocaïne te kopen –alles is goed, zolang Stevie maar blijft slapen – wordt het meisje toch nog wakker, door een sirene. Euhm, wat zullen we zeggen. Het zet de toon. 

 #jesuisAudrey

Uiteraard is dit fictie, en dus wordt hier en daar wel wat overdreven. Een seksistische baas die Audreys man aanraadt om stiekem een babyfoon in zijn auto te zetten (zo kan hij in de auto blijven zitten tot de baby stil is)? Laat ons hopen dat zulke eikels niet écht bestaan. Maar verder is dit voor jonge slashparents een feest van herkenning.

Audrey ziet er ook écht uit zoals een pas bevallen moeder. Haren in de war, losse kledij, doodvermoeide ogen. En dan is er die scène waarbij manlief doodleuk meldt dat hij op zakentrip moet, terwijl Audrey eindelijk nog eens had afgesproken met vrienden, op restaurant. Haar moeder wil niet oppassen en de officiële babysit is ook al zo’n creep. Dus smokkelt ze Stievie onder haar jas mee op restaurant en sust ze haar vrienden: ze zal wel de hele avond slapen. Not!

Alle moederclichés passeren de revue

Audrey gaat naar een moedergroep. Bij ons bestaat zoiets niet, maar je kunt het vergelijken met zo’n mamagroepje op Facebook. Maar dan echt. Al wil dat niet zeggen dat mama’s liever zijn voor elkaar. De verwijten vliegen er – al dan niet bedoeld – in het rond: Audrey vertelt dat ze een keizersnede heeft gehad, maar die was niet gepland. Ze was niet ‘too posh to push’ zoals dat in het Engels zo grappig klinkt. Blijkt dat een andere moeder wél bewust voor een keizersnede had gekozen. Pijnlijke stilte. Hier zitten ook allemaal types moeder bij elkaar: de geitenwollensokken-versie, de carrièretijger, de barbie-mama. En Audrey, die gelukkig vrij normaal is. Maar dan grappiger.

Zeker kijken! Tenzij je zwanger bent

Want dan is de kans op een prenatale dip groot. Als je kinderen al doorslapen, je weer een normaal sociaal leven hebt en alles weer min of meer op rolletjes loopt, is deze reeks een ideale manier om (met of zonder nostalgie) terug te blikken. Maar als alles nog moet beginnen, kan het wel wat afschrikken. Want ja: als je na ettelijke weken eindelijk weer aan seks durft te beginnen, zijn die sproeiende borsten en huilende baby niet bepaald bevorderlijk. En al die boeken en tips om je kind te laten doorslapen werken voor geen meter. Zeg dat Audrey het gezegd heeft!