Onlangs kregen we dit boek in onze brievenbus: "Een goed boek voor slechte ouders". Met zo'n titel trek je natuurlijk meteen onze aandacht. Vooral als het dan nog eens geschreven is door twee Woestijnvissers.  Daarom vroegen we slashparents Thijs, Nele en Leen hun kroost voor te lezen uit dit gloednieuwe boek, en zelf te oordelen: Vet of Njet? 


Alle jonge ouders weten: voorlezen aan je kinderen is het mooiste wat er bestaat. Alle eerlijke ouders weten: elke avond voorlezen begint op den duur ferm tegen te steken. En daar wil dit 'goed boek voor slechte ouders' een antwoord op bieden. Want naast een keigrappig en verantwoord verhaal voor je kind, staat het boek ook vol met hopen onverantwoorde informatie waarvan jouw oogappel niets hoeft te weten. Als het niet helpt bij het voorlezen, je hebt morgen alleszins weer iets te vertellen aan de koffiemachine. Dat is toch alvast de belofte van 'een goed boek voor slechte ouders'. Maar wat vinden de slashparents er nu zelf van? Thijs, Nele en Leen testten het uit bij zichzelf en hun kinderen.

IMG_8906 Wat vonden de slashparents?

Thijs (33) met Lenn(5) en Ferre(3)

Altijd al willen weten hoe het voorspel bij giraffen verloopt? Of waar René Descartes naar keek bij de keuze van zijn vrouwen? Ben je benieuwd of er echt een oudemensengeur bestaat? Hou je van statistiek en wil je graag jouw wiskunde-fetisj voeden met het aantal keer dat een panda zijn grote behoefte doet per dag? Wist je bovendien dat je beter wat oppast met het aantal Dafalgan-pilletjes die je dagelijks achterover kunt slaan? Je vindt alle antwoorden in dit boek. Dat en nog zoveel meer!

Mijn conclusie? Een dikke vette VET!

Een goed boek voor slechte ouders - ThijsNele (32) met Leni (4) en Marcel (5 maanden)

Dit olijke voorleesverhaal is gevuld met fratsen die zowel ouders als kinderen grappig vinden. De weetjes voor ouders vond ik echter vaak overbodig. Daarnaast staat het heikel onderwerp van dementerende grootouders vrij centraal. Die combinatie leek mij iets te veel ambitie voor één kinderboek. Een eerste lezing klonk dan ook vrij chaotisch: het verhaaltje een kleutervriendelijke draai geven én volwassen weetjes absorberen vergden veel van een oververmoeide moeder. Leni liet hier gelukkig niets van merken en nam het – naar goede kinderlijke gewoonte -  veel luchtiger op. Zo vond ze het hilarisch dat er tout court geen mensen in het verhaal voorkomen. De verpleegster bleek zelfs een paard te zijn: top of the bill! Conclusie: ‘NJET’ voor de extra’s. Maar ik lees dit boek wel heel graag nog eens met meer aandacht voor de prachtige prenten: gegarandeerd uren plezier! En ook wel ‘Vet’ voor het verhaal op zich.  

Leen met Felix en Arthur (beiden 3), en Gaston (1,5)

Mijn boys kruipen al eens graag in de zetel met een boek, vooral om het avondritueel goed lang te rekken. Deze keer gingen we voor een ochtendleesmoment. ’s Avonds durf ik al eens een bladzijde of 2 overslaan (de Gruffalo is anders héél lang en héél mommy-boring). "Een goed boek voor slechte ouders" is bij mij op leesvlak dan ook letterlijk te nemen. Dat het een goed boek is. De jongens begonnen de pagina’s al om te draaien, terwijl ik nog niet klaar was met lezen. Ook voor jongere kinderen zoals die van mij (2,5 en 1,5) is het fijn lezen. Vooral de tekeningen vinden ze leuk, en ik heb het dan weer helemaal voor de weetjes en dubbele bodems. Wie weet word ik door dit soort boeken wel een leesmama! Conclusie: Voor ons een absolute VET.