Met kinderen zo rond de 6 jaar neigt de dino-gekte al eens de kop op te steken in menig huishouden. Het perfecte moment om in Brussel een bezoek te brengen aan het Museum voor Natuurwetenschappen. Stoffig of toch keicool? Slashparent Lies bracht een bezoek!

LIES
Hoelang is het geleden dat je nog eens drie uur lang in een museum hebt rondgelopen? Mét kind(eren)? Wel, wij hebben het vorige week gedaan. Met een enthousiast kind én een tevreden baby. Drie. Uur. Lang. 
Waar we waren? In het Museum voor Natuurwetenschappen. A.k.a. het Dinomuseum. Geen stoffige boel daar, maar interactieve opstellingen en keisjieke fossielen.

Kind in de ban van dino's

Onze zesjarige is in de ban van dino's. Zoals zoveel zesjarigen. Ze kent het verschil tussen vlees- en planteneters (de tanden, de klauwen en het aantal poten op de grond - duh, mama) en leerde dat die beesten al wel wat jaren dood zijn. Dat weet ze uit de boekjes die ze erover las. Maar een échte dino, die zag ze nog nooit.



Tijd dus voor een bezoek aan het dinomuseum!
En dat was een schot in de roos! Ka-ching: punten voor mama en papa. En voor nonkel Vince, de dinokenner/gids van dienst.

Indrukwekkend: check!

Al bij het binnenkomen in de grote inkomhal was ze onder de indruk: boven onze hoofden hing een walvisskelet. Zo een van een blauwe vinvis. Gigantisch. Wauw.
En dan moest de rest nog komen: de echte dino's. Allez, de fossiele overblijfselen ervan.

Een tiental iguanodons staan er in de Galerij van de Dinosauriërs. 't Is het eerste wat je ziet wanneer je er binnenwandelt. Die zijn dus echt wel megacool! Ze zijn bijna volledig en gevonden in een Belgische steenkoolmijn. We hebben er een tijdje op staan kijken, wij even verwonderd als zij. 't Waren planteneters, blijkbaar, zo vertelde ze ons. Want ze hadden platte tanden. Mama...pffff, jij weet niks. Wel, nu dus wel. Planteneters, die beesten.



We lieten wind van een fossieltje wegwaaien, voelden aan de tanden van een vleester en zagen zelfs een Extreem Gevaarlijke Kip. De fossiele eieren met babydino's maakten het meeste indruk. En oh, we schrokken gigantisch van de interactieve Pachycephalosaurus. Ja, hoor, probeer dat maar eens uit te spreken! 

Brachio's volgden raptors op en die werden dan weer overschaduwd door de massieve schedel van de King of Dinosaurs - jawel - dé T-Rex. We waren anderhalf uur in de ban van tanden, klauwen en botten.

Meer dan dino's

Van de Galerij van de Dinosauriërs gingen we naar de Galerij van de Evolutie en de Galerij van de Mens. Opnieuw grote ogen. Mensachtigen en rechtstreekse Homo Sapiens-voorouders op ware grootte nagemaakt, proefjes (Hoe lang kan jij aan je armen hangen? Hoe voelt het in de baarmoeder? Waar moeten de ingewanden van de mens zitten? Hoe worden baby's gemaakt?) en foto's overal. Boeiend, ook voor ons. En tof ook.

Ik gaf onze  baby eten tussen de dino's en naast een of andere Homo. Verschoonde haar met zicht op een vitrine vol edelstenen. Dat gesteentegedeelte is het enige deel dat blijven hangen is in de prehistorie. Het is echt verouderd en niet interactief. We zijn er dan ook snel doorgewandeld.

Op dit moment loopt er ook een tijdelijke tentoonstelling over apen. Je wordt rondgeleid in een regenwoud vol opgezette dieren (die een natuurlijke dood stierven, zo staat er), met in het midden een kleine klim- en speeltuin, waarin onze eigen kleine aap zich eventjes kon uitleven.

De tijd was zo om

Drie uur waren snel om, maar het hoofdje zat na die tijd écht helemaal vol nieuwe informatie en indrukken. Exit through the gift shop, dan maar. Om daar dan te vertrekken met een archeologie-setje en een aap. Een pluchen. Geen opgezette. Jeez, nee.
Ze vielen in slaap in de auto, onze meisjes. Droomden ongetwijfeld van Pterosauriërs of 't Jura.

Oh, en de dinogekte? Die is nog niet over...


Ook zin gekregen in een bezoekje aan het Dinomuseum?
Je vindt meer informatie op deze website: https://www.naturalsciences.be/nl