Duurzaamheid is een hot topic. En ook: to bio or not to bio? That's the question. Verandering begint natuurlijk wél bij jezelf. Maar. Hoe. Dan? Voel. De. Radeloosheid. Simpel, beginnen doe je klein. Samen met Bio-Planet zet telkens één slashparent (én gezin) een kleine stap naar een ecologischer leven. (Of althans toch een welgemikte poging). Zoals Hadewig. Kan ze haar kinderen overtuigen van vegetarische spreads op de boterhammen? Hier gaat ie dan... de test!

HADEWIG

Wie wij zijn? Een behoorlijk doorsnee Vlaamsch gezin. Ambitieuze man van 36, al even ambitieuze vrouw van bijna 35 (*slik), overactieve zoon van 4 en koppige dochter van 2. En een zwarte kat die te pas en te onpas haarballen tevoorschijn tovert. Doorsnee dus. 



Ikzelf eet al ruim 20 jaar vegetarisch, geen vlees en al zeker geen vis. Ik heb nog een tijdje kippenwit en -gehakt gegeten (volgens een rare kronkel in mijn hoofd was dat geen écht vlees qua structuur), maar dat is intussen ook al 10 jaar geleden. Verder doet iedereen wat hij wilt, ik laat iedereen met rust met voorkeuren en principes. Als onze kroost graag vlees eet, so be it. Zolang ik het maar niet moet klaarmaken. Leve mijn moderne man die graag en goed kookt. 

Onze flexibele eetgewoontes

We doen absoluut heel hard ons best om onze kinderen gezond te doen eten. We laten ze alles proeven, serveren veel en lekker fruit en starten onze dag meestal met muesli. Maar evengoed geven we even snel toe als ze eens cornflakes of chocolade willen. Aan tafel eten onze kinderen flink, hoewel dochter Lot meer met haar eten en bestek smijt dan dat ze effectief iets binnenkrijgt (maar dat doet ze tegenwoordig met alles, ’t kind mag ook haar 2-jarige koppigheid tentoon stellen). Zoon Mats was vroeger een vreselijk slechte eter, behalve in de crèche uiteraard, daar at hij zich te pletter. Typisch. Maar we hebben hem nooit verplicht om zijn bord leeg te eten, en het is vanzelf goed gekomen. Choco hebben we een jaar lang uit ons leven geband, vooral omdat ondergetekende er zelf nogal aan verslaafd was en het leek alsof ik bezig was zwangerschapskilo’s te kweken van een onbestaand derde kind. Het weghalen van choco ging verbazingwekkend goed bij Mats, die schakelde heel vlot over op ander beleg, vooral dan naar confituur en ‘koetjeskaas’ (La Vache Qui Rit).

ontdekking: er zijn veel spreads!

De vraag is nu of ze even vlot mee overschakelen naar écht vegetarisch beleg voor de lunch. Zouden ze hun vleesrolletjes durven omruilen naar vegetarische spreads? De eerste stap is om samen naar de Bio-Planet te trekken en te ontdekken. Daar is alvast geen gebrek aan alternatieve keuzes, zo blijkt.


Meteen merken we twee topfavorieten bij ons aan tafel: de soja spread met sesamzaad (merk Boni) en de tofucrème met rode pesto (merk Hobbit, niet op bovenstaande foto). “Nog e beetje”, vroeg de 2-jarige. Maar ’t potje was al bijna op door de gulzige moeder. Hadewig doesn’t share food, dus mijn halve boterham kreeg ze ook niet. ’t Kind moet maar wat minder spelen en meer focussen op haar eten. Ha!

Gelukkig was er nog wat van die sesam-shizzle. Die laatste is trouwens écht lekker (en dan nog eens gemaakt van sojabonen die gekweekt zijn in België - bio én duurzaam, wij zijn goe bezig!). Zo lekker dat ik hem ook gebruikte op toastjes tijdens onze vrijdagse aperitief en dat Lotje haar pop probeerde te overtuigen om ook wat te eten. 


De broccoli-spread van Hobbit was dan weer iets te droog naar hun goesting. En eerlijk gezegd, ook naar die van mij. Ik had hem nochtans gekocht omdat ik hoopte dat die zacht van smaak ging zijn (wat wel ook zo was), maar het bleek geen voltreffer.

De Tartin’O - een martino-achtige spread - viel dan weer heel hard in de smaak bij de plus-dertigers, maar was voor de kinderen iets te pikant. 

Rolletjes vlees zonder vlees

Tot zover is ons experiment al serieus geslaagd! Dus ik ging nog een stapje verder. Want onze kinderen zijn zot van rolletjes vlees, dus ik dacht het slim aan te pakken en ook daarvoor een alternatief in huis te halen. Enter de Veggi Deli-vleesvervanger. Iets harder van textuur, plakt iets minder aan elkaar in het rolletjes-maken, maar dat trokken die 2 van mij zich helemaal niet aan. Ze verorberden hun rolletjes vlees net zoals anders. Amper kauwen, recht naar binnen. Classic. 


Wij houden vol!

Conclusie na één week: iedereen eet nog altijd even graag en evenveel, zonder morren of mekkeren (’t is te zeggen…). Mijn vegetarische zelf is alvast een gelukkig mens. Dat ging precies redelijk gemakkelijk. Al kan ik me wel voorstellen dat kinderen van 8 of 10 jaar kritischer kunnen zijn dan mijn 2- en 4-jarige kleuters. Ideaal dat ik in deze fase van ons leven met de introductie van vegetarische spreads in ons huis gestart ben, denk ik dan.

Mijn wederhelft heeft met plezier meegegeten, maar blijft sceptisch tegenover het concept van vleesvervangers. Hij snapt niet dat iemand die geen vlees wil eten, dan toch zo graag iets wil eten dat qua smaak en textuur als 2 druppels water op vlees lijkt . Die mens heeft een punt natuurlijk. Hoewel hij de alternatieven écht wel lekker vond. De Tartin’O en Soja-spread zullen dus geregeld terug op onze tafel verschijnen.

Ik ben trouwens echt wel blij met al die alternatieven, want leven op enkel kaas is ook maar saai. Tenzij er telkens een andere soort wijn bij geserveerd wordt, dan is het weer een ander verhaal natuurlijk. Misschien test ik die binnenkort dan wel eens. 


Voor dit artikel werkte Maison Slash samen Bio-PlanetWe publiceren hier enkel merken die bij ons/jullie passen, en waarin we zelf geloven. Je zal ons nooit horen zeggen dat iets gezond is als we daar niet zeker van zijn. Of dat iets plezant is, als dat niet zo is. We vertellen geen onzin. Beloofd. Hoe wij tegenover advertenties staat, lees je