Pedagogen, psychologen, sociologen... Wij slashparents lezen ons een ongeluk op zoek naar handvaten en oplossingen voor de dagelijkse kleine issues met onze kinderen. Wat als mijn kind niet slaapt? Wat als mijn kind geen groente eet? Voor elk mini probleem vind je online wel één of andere slimme hack. En wij testen die voor jou uit! Deze keer probeer ik de kinderen het weekmenu te laten bepalen. Wat als...? 

De strijd

Ken je ook die dagelijkse strijd aan tafel? "Ik lust dat niet." Erger wordt het nog bij meer dan 1 kind. Want er is ALTIJD wel iemand die iets niet lust wat de andere net heel graag eet.

Bij ons thuis eet de jongste bijvoorbeeld zeer graag pikant (en vet, dat ook). Terwijl de oudste eerder neigt naar de klassieke keuken: patatjes, groentjes en een (al dan niet vegetarisch) vleesje. Niet mijn ding, wij zijn namelijk heel erg van de wereldkeuken, maar het kind wordt oprecht gelukkig van Vlaamsche kost. Het gevolg is dat hij vaak zuchtend en prikkend de maaltijd moet doorkomen, en uiteindelijk ook veel te weinig eet. 

Omgekeerd, zouden we van patatten en vlees doen elke dag, dan zijn de andere mannen in huis ongelukkig. Zij willen ontdekken, verrast worden, en houden van spicy en goed gekruid. En ook van room, en vet. Dan weer minder mijn ding. 

Soit, 4 karakters zijn 4 andere goestingskes. Hoe kan je van het gezeur afkomen dat dit met zich meebrengt? 

De Hack

Wat als je ieder gezinslid om de beurt een weekmenu laat opstellen? Helemaal naar eigen smaak en voorkeur? Zou mijn Vlaamse jongen dan minstens één week op de maand oprecht gelukkig worden van het eten in zijn bord? Is dit organisatorisch haalbaar? Gaan we echt van het gezeur af zijn dankzij deze regel? En bij vrije keuze van de kinderen, eten we dan een hele week pizza en frieten? Zeg nu zelf, dit roept gewoon om een test!

Het resultaat

Die weekmenuutjes waren verrassend snel ingevuld!
Ons Vlaamse patatten-kind droomt dus van een quiche, een groente-gehakt-ovenschotel, wraps, een spaghetti en een kip aan het spit. Het exotischer aangelegde kind gaat voor een wok, kip cayenne, steak-friet, wraps en een willekeurig restaurant (voor de gezelligheid- schreef hij erbij. *smelt)

Twee menu's die in mijn ogen totally haalbaar en ok zijn. Vooral omdat ik ook zelf nog een week mag bepalen. En dat is het slimme van de zaak. Want in plaats van te zeuren over iets dat minder je ding is, krijg je respect voor de keuze van elkaar. Hier werd letterlijk gezegd 'Ah wok, tja niet mijn ding, maar ja dat is dan jouw week.'

Nog een handig extraatje: door het menu door te schuiven naar de kinderen, worden ze meteen ook meer betrokken. Misschien helpen ze zelfs met koken (of boodschappen) én je moet minder graven in je recept-inspiratie.

Voor ons is dit experiment méér dan geslaagd!