We doen het allemaal. Want we zijn ouders. We lopen, rennen, vallen en we staan weer op. Knallen soms keihard met ons gezicht tegen de muur. We proberen er het beste van te maken. Soms lukt dat, en soms ook niet. En heel vaak vragen we onszelf af: hoe doen ZIJ het? In 13 snelle vragen stoppen we onze neus in andermans zaken. SlashParent van dienst: Marc Van Ranst (55), hoogleraar Virologie.
Marc Van Ranst kunnen we denk ik wel hét televisiegezicht van 2020 noemen. No worries, dit artikel met de professor gaat een keer niet over dat deprimerend vuil virusje dat in onze lucht hangt, oef! Nee, naast coronakenner is Marc Van Ranst hoogleraar aan de facultiteit Geneeskunde van de KU Leuven, diensthoofd van het Laberatorium Klinische en Epidemiologische Virologie en vooral papa van zoontje Milo (11), een échte slashparent dus. 

Hoe ziet een weekdag er bij jullie uit? 

"Altijd anders, en dat is meestal mijn fout. (lacht) Ik werk fulltime en mijn vriendin halftime. We proberen de boel op één of andere manier een beetje te regelen en dat lukt ons uiteindelijk wel. Eerlijk gezegd verandert de coronacrisis weinig aan ons wekelijks ritme. Het is nu wel een pak intensiever uiteraard, maar het is niet dat mijn leven daarvoor ongelooflijk geregeld was."

Wie kookt er of zorgt er thuis voor het eten? 

"Dat is meestal mijn vriendin, Erna, maar vaak zit daar bij mij geen routine in. Soms kom ik pas heel laat in de avond thuis en heb ik voor mijn eigen eten gezorgd. Het is niet de gewoonte dat er iets voor mij moet klaarstaan. In de weekends probeer ik in de keuken te staan, want ik kook eigenlijk heel graag. Koken is een beetje zoals in een labo werken, erop los experimenteren, en dat trekt mij natuurlijk wel aan."

Wat zijn dingen die je meer zou willen doen met het gezin? 

"De meeste dingen die we willen doen, doen we ook wel gewoon. Meer op reis gaan misschien? Maar is dat niet iets wat iedereen wil?"

Zijn er mijlpalen die je als ouder liever niet gemist had? 

"Nee, eigenlijk niet. Ik heb dat bewust proberen te vermijden. Ik ben een oude jonge papa, zoals ze dat zeggen. Bij mijn collega's zag ik vaak dat die zodanig druk bezig waren met hun carrière, dat die wel wat mijlpalen bij hun kinderen gemist hebben. Dat wilde ik niet. Ik heb nu wel al een keer een optreden van de fanfare van Milo gemist, maar dat is ook niet meer dan eentje."

Wat vind je het moeilijkste aan opvoeden? 

"De dingen die je zelf graag doet niet proberen opdringen bij je kinderen. Dat vind ik soms wel best moeilijk, maar ik probeer daar wel op te letten. Ik ben een pathologische verzamelaar en zou het geweldig vinden moest Milo postzegels even leuk vinden als ik toen op die leeftijd. Of dat hij die boekenwurm wordt, die ik deze dag ben. Maar je mag dat uiteraard niet verwachten van je kind. Ik ben niet de meest serieuze papa, dus als Milo in zijn pubertijd belandt, ga ik misschien ook wel moeten oppassen dat ik bepaald 'puberverdriet' niet als banaal aanschouw."

Ben je een strenge ouder? 

"Ik ben zeker niet de strenge papa. Niet alles kan en mag, maar toch. Ik heb ook graag mijn eigen fouten gemaakt. Het is een illusie dat je je kinderen van sommige dingen volledig kan behoeden. En gelukkig maar, want ik denk dat dat zelfs nefast kan zijn."

Wie helpt met huiswerk? 

"Nu, en vooral in het begin van de coronacrisis is dat vooral Erna geweest. In die periode was ik non-stop aan het werken. Tijdens een normale periode ben ik ook meestal pas om 20u thuis en is dat deeltje al gebeurd. Ik doe dat wel graag en zal ook altijd zijn schoolwerk mee opvolgen. Zijn toetsen bekijk ik ook met plezier en samen lezen doen we ook wel af en toe."

Wie staat er 's ochtends en 's avonds aan de schoolpoort? 

"Dat verdelen we. De school waar Milo naartoe gaat, is ook niet ver, dus dat is handig. In de ochtend ga ik meestal mee. ' s Avonds is het meestal Erna die hem ophaalt."

Wat is de mooiste reis of activiteit die jullie samen al deden? 

"We hebben de gewoonte om jaarlijks één of twee keer naar de Efteling te gaan en daar ook te logeren. Ik deed dat vroeger zelf altijd met mijn ouders en ook Milo vindt dat geweldig. Qua reizen geloof ik er in om gradueel de horizon te verkennen. Echt verre reizen hebben we samen met het gezin nog niet gedaan. Je hoeft ook niet aan de andere kant van de wereld te zijn om het leuk te hebben. De reizen die wij doen, zijn meestal naar de kust, de Ardennen of Duitsland. We hebben Milo nog niet meegenomen naar de jungle van Indonesië of zo, maar dat komt er op één of andere manier nog wel van."

Wat is het grootste verschil tussen pré en post kind? 

"Verantwoordelijkheidszin en mijn goesting om risico's te nemen. Tot Milo werd geboren, reisde ik veel meer en ging ik af en toe expeditieklimmen in de bergen. Daar ben ik mee gestopt. Je bent dan een paar weken weg en daar zijn ook wel wat risico's aan verbonden. Ik heb meer verstand gekregen, zeg maar. (lacht) Dat klimmen mis ik de laatste jaren wel. Of ik ooit van plan ben om terug de bergen in te duiken? Dat weet ik nog niet."

Waar kan je je het hardst aan storen?

"Milo is een heel braaf ventje, dus zoveel last hebben we daar niet mee. Er is wel één iets wat ik niet kan vatten: die Youtubekanalen van - vooral Hollandse - Youtube-influencers. Heel de tijd die 'nou gozer' etc door de Ipad, daar krijg ik gewoonweg hoofdpijn van. Maar bon, whatever hé. Dan koop je die een hoofdtelefoon en dat lost meteen al een groot deel van het probleem op."

Wat is de belangrijkste levensles die je Milo wil meegeven? 

"Wees moedig. Je moet af en toe risico's durven nemen. Dingen waarbij je eigenlijk op voorhand al weet dat je er ruzie van gaat krijgen, maar het risico dan toch neemt."

Wat is het eerste dat jullie gaan doen als de coronacrisis hopelijk ooit helemaal voorbij is? 

"Op reis gaan. Of alleszins toch dingen plannen. Ik zou nu niet op reis willen en kunnen gaan, maar het feit dat je ook niet kan plannen en geen vooruitzichten hebt, is niet ideaal."