We mogen al terug wat meer buitenkomen, maar het meeste van de tijd vertoefen we toch nog in ons kot. En dat kot, dat ziet er voor iedereen een beetje anders uit. Sommige beleven deze periode in een grote tuin met trampoline en mekkerende schaapjes op de achtergrond en andere dan weer tussen vier muren in 't stad vol gesloten speeltuinen. Wat zijn tijdens deze lockdowntijden de grootste verschillen tussen wonen in de stad of op den boerenbuiten? Deze slashparents geven een kijkje achter hun voordeur. 

Pal in Gent centrum zonder eigen tuin 

Lynn, Pieterjan en Oscar (3) wonen in een huisje in het centrum van Gent. Ze woonden zes jaar in het buitenland en hebben allesbehalve een zittend gat. "Het eerste wat ik dacht toen we dat van de lockdown hoorden was: 'Oei, hoe gaan wij dat oplossen?' Wij doen niet anders dan uitstapjes maken", zegt Lynn. 

Het gezin heeft geen eigen tuin om dat thuisblijven te verzachten, gelukkig wel een koertje dat wordt gedeeld met alle buren. "Met de nodige afstand kan Oscar daar spelen. Een trampoline, zoals iedereen zich nu aanschaft, dat gaat niet, maar de populaire zandbakschelp past daar perfect. En we komen gelukkig ook goed overeen met onze buren." Buiten het centrum zijn Lynn en Pieterjan volop aan het verbouwen aan een huis met... tuin! "We zijn daar in het begin wel een paar keer naartoe gevlucht, op dit moment is het eerder een bouwwerf dan een tuin, maar het was iets."

Toen Sophie Wilmès het land instuurde dat er een bubbel van vier personen gevormd mocht worden, was die keuze voor hen snel gemaakt. "Mijn schoonouders hebben een hele grote tuin inclusief zwembad. Perfect dus om af en toe eens met Oscar heen te gaan", zegt Lynn. 

"In het begin werkten we allebei fulltime van thuis uit en legden we onze agenda's naast elkaar om te kijken hoe en wat. Toen Pieterjan terug naar kantoor mocht, moest ik mijn aandacht verdelen tussen mijn werk en een 3-jarige kleuter vol energie, dat was niet gemakkelijk", vertelt Lynn. "Zo'n kleuter speelt niet heel de tijd zelfstandig en raakt dingen snel beu en dan moet je hem ook nog eens in dezelfde ruimte als waar jij werkt bezighouden. Ik kon hem niet zomaar de tuin in sturen. Gelukkig sprokkelde ik de dag voor de effectieve lockdown nog wat knutselgerief in de winkel. Knutselen heeft Oscar dus veel gedaan deze periode."

Wanneer het kan, trekken ze er zoveel mogelijk op uit. "In parken gaan wandelen doen we niet echt. We nemen sneller de fiets voor een tochtje van 30 of 40 km en trekken de stad in." 

Tussen schaapjes en kippetjes in Relegem

Sara, Jeroen, Gus (6), Max (4) en Jitske (2) verhuisden twee maanden voor ons land in lockdown ging, van het drukke Brussel naar een rustige buurt in Relegem. "Ik droomde al lang van wonen op een boerderijtje met diertjes. Door corona staan die beestjes nu ook veel sneller dan verwacht in onze tuin. En met een vierde kindje dat onderweg is, is zo'n grote tuin ideaal", vertelt Sara. 

Een alleenstaande woning met als buren prachtige velden en een speelbos, dat werd het nieuwe stekje van Sara, Jeroen en de kinderen. "Het grootste deel van de tijd spelen de kinderen buiten. We maakten bij deze ook ineens werk van een trampoline en een speeltuig. Perfecte timing, want daar wordt nu gretig gebruik van gemaakt. De jongste had het in het begin een beetje moeilijk om haar draai te vinden, maar speelt nu heel de dag door met haar twee oudere broers. We merken dat ze heel veel vooruitgang heeft geboekt."

"In het normale leven zouden weekends meteen volgepropt zitten met allerlei activiteiten. Dat is nu niet, wat een voordeel is als je nog maar net in een nieuw huis woont", zegt Jeroen. Er waren allerlei klusjes die moesten gebeuren in en rond het huis. Het aanleggen van een gigantische moestuin bijvoorbeeld, daar konden we nu in alle rust werk van maken. En voor kippen en schapen aan te schaffen, was er ook tijd, dus dat deden we dan ook maar ineens."

"Veel mensen uit het centrum passeren ons huis super toevallig tijdens een fietstocht in de natuur, dat is wel grappig want dat zouden wij geweest kunnen zijn, moesten we nog in het centrum wonen. Nu genieten we volop van onze tuin en gaan we niet heel vaak op wandel meer."

Sara's zus en nichtjes komen ook van de tuin genieten als zij op stap zijn. "Mijn zus woont ook in hartje Brussel met een kleine stadstuin. Als wij er even op uit zijn, kunnen haar kinderen komen spelen. We proberen geen bubbels te mixen, vandaar."


Een appie in Leuven met twee dochters

Astrid, Floor (6) en Suze (2) wonen op een appartement in het Centrum van Leuven. Astrid staat er 60 procent van de tijd alleen voor met haar twee dochters. In het dagelijkse leven is Astrid kleuterjuf. "Om 10u is het speeltijd en trekken we naar de garageboxen, daar kunnen de kids buiten spelen", zegt Astrid. 

Voordien miste ze nooit een tuin in haar leven. Ze konden gaan wandelen in het stadspark en daar naar een speeltuin gaan. "Nu is dat anders. De kinderen vinden het wandelen niet leuk want het heeft geen doel meer. Ze mogen nergens gaan zitten of even spelen, het is gewoon wandelen om te wandelen. Ze spelen liever beneden bij de garageboxen op het asfalt. De speelplaats op school ziet er ook zo uit, ideaal dus als speeltijd in mijn dagschema", vertelt ze. 

Astrid heeft gelukkig een vrij groot appartement waar beide meisjes een eigen slaapkamer hebben. "Ze kunnen zich dus beiden terugtrekken in hun eigen plekje. Natuurlijk vervelen ze zich soms, maar dat was voor corona ook zo." (lacht)

Vanaf moederdag koos Astrid ervoor haar ouders toe te laten in haar bubbel. "Mijn ouders wonen heel dichtbij en hebben een grote tuin. Daar kunnen de kinderen zich af en toe gaan uitleven en is er ook plek om een zwembadje te zetten."

De frisse buitenlucht van de Kalmthoutse heide

Annelien, Tom, Juliette (5) en Josephine (2) wonen sinds een jaartje in Heide, een dorp in Kalmthout. Daarvoor woonden ze met vier op een tweeslaapkamerappartement in het centrum van Antwerpen. "De keren dat we de voorbije weken 'amai, chance dat we verhuisd zijn' hebben gezegd, zijn al lang niet meer op twee handen te tellen", zegt Annelien. 


Van een appartement, naar een alleenstaande woning met grote tuin en nog een extra gigatuin, een groot heidegebied op 200 meter van de voordeur, dat was de switch die het koppel deed. "Moesten we nog steeds in Antwepen wonen, zouden we helemaal gek zijn geworden. Nu hebben we drie slaapkamers, waarvan eentje is ingericht als bureau. Zo kan er altijd iemand in een rustige omgeving thuiswerken. Dat had op het appartement nooit gelukt. Naar buiten gaan had ook een ramp geweest. We hadden enkel een klein terrasje waar de vuilbakken en een tafeltje stonden. De Zoo van Antwerpen deed dienst al onze tuin, maar die was bijna drie maanden gesloten, dus daar hadden we, net als alle speeltuinen, ook niet heen kunnen gaan."


"We zitten vooral veel in onze tuin, maar af en toe maken we ook wandelingen. Naar de hertjes verderop of een wandeling naar de bakker, want dat is 1,5 km en met twee kleuters ben je dan al rap twee uur wandelen zoet."

Juliette en Josephine zijn nog steeds twee stadsmeisjes die gewoon moeten worden aan de grote tuin en de vele stukjes natuur. "We kochten een week voor de lockdown een speeltuig, daar hebben ze veel plezier aan, maar er wordt ook nog steeds veel binnen gespeeld. Stapje per stapje worden ze echte kindjes van den buiten."