Dat het een gigantische uitdaging is om 5 weken met onze
kinderen in ons kot te blijven, dat wisten we al. Het internet staat vol met
tips om deze helse periode te overleven. Maar, laten we toch ook even stilstaan
bij al die schattige koppeltjes die
gedurende vijf weken gezellig continue samen kunnen zitten. Jaja, we zien
elkaar graag. Maar vuur dat  heeft zuurstof
nodig, althans dat zei de grootvader van mijn lief altijd, en dat was een wijze
man.

Hoe geraken we aan de nodige zuurstof in dat kot van ons. Alvast wat uitdagingen op een rijtje die we de komende vijf weken ook alvast mogen aangaan.

Uitdaging 1: Het verschil in mening

“Mama, mogen we even naar het pleintje om daar te spelen?", “Euh, neen”. Waarna blijkt dat ze 5 minuten later vertrokken zijn omdat papa gezegd had van wel. U weet het en kon het al lezen op Facebook,  de meningen over het al dan niet misdadig karakter van buitenkomen zijn verdeeld. Ook hier dus, al zitten we iets strakker op de dezelfde lijn dan de lezers van HLN.  Maar dus, afspraken maken leek ons hier wel de enige accurate oplossing.

En toen bleek dat je over heel wat dingen een mening kunt hebben. “Mag ik tv kijken? ”, “Mag ik op je smartphone? ” ,”Mag ik al eten? ”. Zou je nu echt over al die dingen een gesprek moeten hebben met je partner. We overwogen het even maar besloten van niet en keken naar een aflevering van Sex Education in de plaats. Inconsequentie, kinderen, face it. Volgens mij worden ze er slim van. Zolang we maar de baas zijn in ons kot.

Uitdaging 2: Rommel

Extra volk in huis betekent extra spullen en dus extra rommel. Ik weet niet waarom, maar de afgedragen Nike’s maat 45 onder de zetel storen me meer dan dat paar Woody pantoffels maat 36. Misschien omdat ze groter zijn? Of gewoon lelijker?  Tot vorige week volstond het om ééns een wandeling van 5 minuten door mijn huis te maken en alles op zijn plaats te leggen. Dat bleef daar dan liggen de komende 8 uur. Nu lijkt dat dweilen met de kraan open. Mijn oplossing: mijn ogen sluiten, vergeet Marie Kondo,  je ogen dicht doen, is het enige wat echt helpt tegen rommel.

Uitdaging 3: De limieten van de digitale capaciteit

Althans een uitdaging die zich al op dag één bij ons thuis stelde.  Mama werkt in de living op haar laptop, papa op die van hem in de bureau. Dochter één op haar laptop in haar kamer. En dochter twee die hopeloos wil bingelen…. euh…. zal dan maar wachten zeker, tot er een laptop vrij is?

Afspraken maken dus, alweer, alsof we dat nog niet genoeg deden. En alsof we daar zo goed in zijn. Dat bracht me dan tot de vraag of het nog zou bestaan, zo telewerk met een schrift en een balpen en een fax, natuurlijk.

Uitdaging 4: De limieten van ons emotionele draagkracht

Al hebben we daar hier niet zoveel last van. Een veertienjarige is net iets minder belastend dan een peuter van tweeënhalf. Maar ooit waren mijn kinderen ook tweeënhalf, dus ik kan me iets voorstellen bij die verzuchtingen die ik hier en daar opvang. De uitdaging zit hem vooral  in de verschillen in die draagkracht  en vooral hoe je die opvangt. Letterlijk vertaald dus: af en toe moet je je kinderen doen zwijgen als je niet wil dat je partner ontploft. En ja, dan voelt het inderdaad even alsof je er een kind bij hebt.

Het is zoals rijden naar het Zuiden van Frankrijk waarbij de éne partner rijdt en de andere ervoor moet zorgen dat de kinderen zwijgen of er gebeuren ongelukken. Het is niet tof. Het is niet eerlijk. Het is super lastig. Maar het hoort erbij. Af en toe eens wisselen van stuur, zou ik zeggen.