Slashparent Evy werd wel eventjes met haar voeten op de grond gezet toen ze door een virale infectie te horen kreeg dat ze maar beter in haar kot kon blijven. Alleen. Zonder haar zoontje. Het gaf haar plots een hele heldere en duidelijke kijk op de hele corona-mindfuck. Want dat is het toch?! Niet?! 

EVY

"U wordt verplicht 7 dagen in isolatie te blijven, mevrouw", klonk het aan de andere kant van de lijn. "Whaaaat the f*#&!?", klonk het in mijn hoofd. "En wat dan met mijn kind?", vroeg ik. Hij zou ‘s avonds immers terugkomen na een weekend bij zijn vader. De dokter was enorm vriendelijk, duidelijk, geduldig en keihard: "Als uw kind en zijn vader geen enkele ziekteverschijnselen vertonen, blijven zij beter bij u vandaan. Welke virale infectie u op dit ogenblik ook hebt, u bent besmettelijk.” Dank u vriendelijk, ik ben nu ook niet meteen uw fan. 

Ik spoel even terug. Gisterenochtend stond ik op met keelpijn en een drukkend gevoel in mijn borstkas. Ik produceerde een hoest die klonk als een Sint-Bernard die z’n tonnetje niet kon vinden. “Niet onnozel doen!”, zei ik streng tegen mezelf, “een bakje warme koffie om de boel te smeren en klaar.” Ik volgde wijselijk mijn advies op. Een uur later was er niks veranderd behalve dan dat ik de bibber had door de hoeveelheid koffie en dat de druk in mijn borstkas groter was geworden door de lichte paniek die ik begon te voelen.

“Nadenken, kind, en rustig blijven. Waar ben je geweest? Wie heb je gezien? Wat heb je aangeraakt? Of gelikt desnoods?” Ik reconstrueerde mijn voorbije week en stelde vast: handen veelvuldig wassen ✔, handen ontsmetten nadat ik een winkelkar of een klink heb aangeraakt ✔, kussen ❌, likken al evenmin, behalve occasioneel aan een lolly.... Ik was in de supermarkt geweest, in de huisartsenpraktijk...kak....daar zal je 't hebben. “Nog altijd rustig blijven”, zei ik tegen mezelf, zij het al iets minder overtuigd, “google wat je moet doen in geval van een nakende paniekaanval omdat je denkt dat je stervende bent aan een vleermuisvirus dat over de hele wereld slachtoffers aan het maken is.” 

Ik sluit je op

Ik belde de huisartsenwachtpost, niet van de eerste keer maar toch raakte ik vrij snel binnen. De dame aan de andere kant noteerde kort te feiten en legde me uit dat een arts me zou opbellen voor een eerste evaluatie. In minder dan een uur tijd werd ik opgebeld. Het moet gezegd, het was allemaal goed geregeld en efficiënt aangepakt! De dokter was gerustgesteld omdat ik niet kortademig klonk en omdat ik geen verhoging had. Hij was ook geruststellend naar mij toe; legde me uit dat ik een virale infectie heb en dat ik mijn temperatuur moest blijven monitoren. Zodra er maar iets zou veranderen in mijn conditie, moet ik meteen terugbellen. Ik heb een auto-immuunziekte dus moet waakzaam zijn. Hij zei ook nog dat ik niet zou sterven zelfs al zou ik toch besmet zijn met covid-19. Da's wel mooi meegenomen, vond ik.

En dus vervolgens sloot ie me op in mijn huis en bande hij mijn kind uit mijn moederarmen omdat hij, en gelukkig maar ook, gezond en wel is. Dat maakte me best triest. Het klonk ook zo...overdreven... Maar, kon ik het risico nemen? Zou ik flirten met de opgelegde maatregelen omdat mijn zoontje en ik elkaar missen? Goed, het gaat maar om een luchtweginfectie maar er is geen uitsluitsel tot er een aantal dagen verstreken zijn. Heb ik een keuze? Nee, toch? Flatten the curve... Ik raakte helemaal ontregeld en er speelde zich een enorm conflict af in mijn moederhart: de verantwoordelijkheid die ik hoorde te nemen als moeder (hem beschermen) vs. de verantwoordelijkheid die ik hoorde te nemen als moeder (hem opvangen, er zijn voor hem, hem liefhebben en geruststellen). Maar kon ik egoïstisch zijn? 

Kop uit het zand

Het dilemma deed me emotioneel mijmeren en met dingen gooien enzo, maar vooral ook nadenken over deze hele situatie. Ik heb me lang willen verstoppen voor dit virus en het gedoe errond, ik ben nogal gevoelig aan dat soort dingen. Ik deed stoer mee met het veroordelen van de paniekzaaierij en wuifde de ernst wat weg. Tot er die berichtgeving kwam van de school, van de huisartsenpraktijk, van de overheid... “Kop uit het zand halen, this is serious, tijd om de angst toe te laten!”, scandeerde ik tegen mezelf. En plots ging alles zo snel: van handen wassen naar horeca sluiten, van lessen opschorten naar 's ochtends wakker worden met een hoest. En dan de informatie overload! Onheilspellende berichten van de overheid, berichten rond de invasie van supermarkten door hamsters, de stroom aan grappen over wc-papier, professoren met wetenschappelijke speeches, het blijf-in-uw-kot-mantra, adjectieven als draconisch en rampzalig en hels die rond vlogen als ware het een virus,... Deed het jullie niet duizelen? Mij wel... Ik selecteerde zorgvuldig de kanalen die ik nog wilde volgen en koos een aantal topics uit waarop ik me zou focussen. Eén topic sprong er uit... 

Bloei, o land, in eendracht niet te breken

Het mooiste wat ik tot nu toe zag, waren de beelden van zingend Italië. Dat ontroerde me. Op sociale media verschenen oproepen van Belgen die ook nationaal wilde gaan zingen. Ik vroeg me meteen af in welke taal dat dan zou moeten gebeuren en zag dan vooral een nieuw politiek speelplaatsruzietje escaleren. Maar wat ik er verder meteen bij dacht, was dat wij Belgen dit soort solidariteit niet echt kennen of toch vooral niet dat samenhorigheidsgevoel (behalve dan bij het WK voetbal misschien). Laat staan dat we ons eens zullen laten gaan op onze balkons! Daar zijn we toch veel te gereserveerd voor?! Hoe ik zoiets durf zeggen? Blijf nog even bij me, lees nog even verder...

Deze opmerkingen baseer ik op wat ik heb gezien, gehoord en gevoeld in de afgelopen dagen...Ik ben geen politieker of wetenschapper, goeroe of psycholoog - die hebben we intussen ook wel genoeg gehoord - maar wel een doorsnee mens, the girl nextdoor, een mama, een (semi-)jonge vrouw met gezond verstand en toch in isolement. Misschien zet het sommige mensen aan tot nadenken wanneer ze het verhaal eens horen van een gewoon mens uit hun eigen omgeving, gekleed in een pyjama in plaats van in een maatpak... 

If it’s Okay for me, it is Okay for me

De voorbije weken zag ik (wij allemaal natuurlijk) mensen karren vol etenswaren naar buiten rijden. Parkings stonden afgeladen vol en aan de kassa's stonden mensen massaal op elkaar gepropt virussen en commentaar uit te wisselen. Commentaar op de medewerkers van de supermarkt omdat zij de rekken niet konden aanvullen binnen de tijd dat de klant dat vereiste. Ik stond perplex van de onverdraagzaamheid en het egoïsme.

Zelf was ik in de supermarkt omdat ik ingrediënten wilde kopen om te koken voor mijn vader, kanker- en dus hoog-risicopatiënt. We hadden ludiek gesteld dat ik goulash zou maken en hij soep en die zouden we dan voor zijn deur zetten, ready to pick-up. Ik had verder wat basis dingetjes nodig: water, een brood, wijn, (we stonden voor 5 weken geen school in crisistijden dus ik wilde zeker zijn dat ik het spul 's ochtends al over mijn cornflakes kon gieten). Ik ging niet hamsteren, dat was toch niet nodig!? Maar wat ik zag gebeuren in supermarkten en dan vooral het gejammer over het personeel was hallucinant. Deze mensen konden niet harder en sneller werken dan ze al deden! 

Toen ik een dame zeer onelegant 2 karretjes zag vooruit duwen over de parking richting haar Lexus, vroeg ik me ook af of deze mensen dachten aan mensen in armoede. Mensen die het zich niet kunnen veroorloven om in het midden van de maand in bulk voedingswaren aan te kopen. Mensen die eigenlijk op geen enkel moment van de maand comfortabel voedingswaren kunnen aankopen... Waar kunnen deze mensen nog terecht voor hun boodschappen als de welgestelden massaal massa's gaan inkopen? Of nodigen de mensen die nu 36 pakken pasta in huis hebben de buurman met zijn klein pensioentje of de alleenstaande moeder uit de wijk of tante Maria die net haar man verloor,... uit om te komen eten? Vast niet. Besmettingsgevaar enzo. 

(hand)shake it off

Een ander interessant gegeven was de massa mensen die vrijdagavond uit eten of drinken ging, die laatste. "Het is onze laatste avond op aarde. Laat ons de waarschuwingen vergeten en nog vollenbak van het leven genieten! Joehoe! Kus kus, lik lik, high five." Bravo. Ik probeer het niet te doen maar het spijt me, ik veroordeel jullie gedrag en verafschuw jullie lak aan respect en verantwoordelijkheid. Hetzelfde aan die mensen die zich boven de wet stelden en zich goddelijker waanden dan the man himself en dan maar de grens overstaken voor een trappistje met een blokje kaas erbij. Voor hen heb ik veel vragen. Dacht je aan je ouders toen je stoer aan tafel schoof? Toen je de deur van het café opende vlak voor je binnenstapte, dacht je aan je collega met wie je maandag moet werken? Of aan diens kinderen? Dacht je aan al die mensen die de regels wél respecteren om zichzelf en anderen te beschermen en aan het idee dat jij ze in gevaar kan brengen? Dacht je aan de patiënten die al stierven, die nog vechten, die in afzondering zitten weg van al wie ze liefhebben? Dacht je aan het zorgpersoneel? Dacht je dat het jou misschien niet kon overkomen? Think again... Voel je schaamte intussen? Ik hoop het. 

Iets is pas een probleem als je het er zelf van maakt

In mijn isolement en filosofische bui, bedacht ik me het volgende: dit corona-tijdperk is een prachtige kans om te zagen en te klagen, om met de vinger te wijzen of de andere vinger op te steken, om te doemdenken en verantwoordelijkheden door te schuiven, om aan zichzelf te denken en arrogantie hoogtij te laten vieren. Althans voor velen is dat zo. Zij zullen eerder sterven aan galproblemen of het zuur dan aan covid-19. Maar we zouden dit corona-tijdperk ook kunnen bekijken als een prachtige kans om te reflecteren, om zorg te dragen voor elkaar, om creatief aan de slag te gaan met tijd en ruimte, om eens goed bang te zijn om dan weer te kunnen beseffen hoe goed we het eigenlijk hebben, om te delen en te helpen, om dingen te doen die er anders niet van komen. De voorraadkast opruimen of zo. Ik zag veel wandelaars de laatste dagen, dat maakt me vrolijk! Langs alle kanten werden er tips en middelen aangereikt om de kinderen te entertainen en de ouders te ondersteunen. Fantastisch toch! Ziekenhuizen, overheidsdiensten,... het heeft zelden zo efficiënt gedraaid! Enkel een aantal individuen draaien vierkant. 

Natuurlijk is het niet zo rozengeurig en manenschijnend, dat besef ik ook heel goed hier tussen de vier muren van mijn huis terwijl ik vandaag mijn kind gedag zwaaide door het raam. Ik begrijp de angst van de mens maar, grijp deze kans en doe iets goeds! Leef en beleef eens écht in plaats van alles als vanzelfsprekend te beschouwen. Ik begrijp de stress van de horecaondernemers maar mag ik jullie een voorstel doen? Doneer de voedselvoorraden aan de minderbedeelden, schenk ze aan warenhuizen of opvangcentra of aan mensen in quarantaine, breng ze naar mensen die niet konden gaan hamsteren door ziekte of armoede, breng het naar de ziekenhuizen waar het uitgeput personeel wel een maaltijd kan gebruiken. Je krijgt er het inkomensverlies niet mee opgelost maar je krijgt iets heel moois in de plaats: dankbaarheid.

Ik begrijp ook de frustratie van kleine zelfstandigen maar ik bewonder ze omwille van hun begrip en flexibiliteit. Voor mij een reden te meer om achteraf dáár mijn inkopen te doen. En dan dat zorgpersoneel... Zij huilen achter hun maskers van verdriet, van angst, van onmacht en vermoeidheid. Beledig hen in godsnaam niet door de regels aan je laars te lappen! Integendeel, laat ons hen helpen door massaal beha's te verknippen tot maskers!

‘O solo io

Ik zelf besloot niet te gaan klagen. Er is trouwens niemand hier en ik heb geen zin om naar mijn gezeur te luisteren. Natuurlijk mis ik mijn zoontje heel erg! Ik vind het ook sneu dat ik mijn vader niet kan bezoeken of vergezellen naar het ziekenhuis en ik zou het leuk gevonden hebben als ik later deze week mijn verjaardag kon vieren met mijn lievelingen bij me in dezelfde kamer. Maar, uiteindelijk bleek mijn dilemma geen dilemma te zijn. Ik lees mijn zoontje nu voor via de telefoon en zo hoor ik hem alsnog in slaap vallen. Mijn vader is in goede handen en wat is een beter verjaardagscadeau dan een gezond gezin? 

De Belgen zullen nooit gezamenlijk op balkons gaan staan om te zingen. Dat zit gewoon niet in ons en dat is ok. Maar het gaat niet om het zingen an sich als wel om er het beste van te willen maken, om eenheid te creëren en solidair te zijn, om voortaan eerst aan de volgende persoon die je zal tegenkomen te denken vóór je aan jezelf denkt. Pas dan is er reden om te zingen. 

Opgedragen aan mijn lieve zoon, aan mijn vader, aan patiënten en hun naasten, aan het zorgpersoneel en alle toppers die de wet gehoorzamen maar... vooral aan zij die dat niet doen. 

Wat we nog willen zeggen!

De komende weken is het van creatief zijn met puzzelen en veel nieuwe dingen uitvinden voor iedereen. Maar vooral ook van heel correct de opgelegde maatregelen op te volgen. De paasvakantie hangt er sowieso al aan, maar laat ons er vooral alles aan doen om ons van een geweldige zomer te voorzien. Dus:

  • Was je handen! Iedereen! Regelmatig! Grondig!
  • Val oma en opa lastig, maar doe het alleen online. Je kan ook taartjes eten via skype!
  • Ga wandelen, fietsen, lopen; dat wordt ook aangeraden. Maar doet dit enkel in gezinsverband! Er mag ook nog 1 iemand buiten het gezin mee, maar NIET oma of opa.
  • Je mag ook met 1 vriend of vriendin gaan wandelen. Wijn kan/mag voor deze uitzonderlijke situatie uit een drinkbus gedronken worden. Hou wel je afstand en proost in de lucht!
  • Als je op de hort bent en je komt andere mensen tegen, hou je afstand. Dat wil zeggen dat je minstens anderhalve meter uit elkaars buurt moet blijven.
  • Zorg voor jezelf, elkaar en keep on smiling!