Dat deze surreële toestand ook heel wat schoons naar boven brengt bij de mens, daar mogen we op z'n minst op hopen. Effe langslopen bij je oude buurman om te horen of hij nog wel brood in huis heeft, je puber naar  je zus sturen om daar een halve dag 2 kleuters te entertainen, ... weinig moeite, veel betekenis. En omgekeerd hoeft niemand zich in te houden om zelf ook hulp te vragen als dat nodig moest zijn. Of dat nu family, framily of gelijkly is! #durftevragen, zoals slashparent Elke!

ELKE

Geen diepe zuchten hier in mijn huis na de persconferentie van donderdagavond. Mijn dochters hebben ondertussen de gezegende leeftijd bereikt dat ze best wel alleen thuis kunnen blijven. Eerder een kleine zucht. “Wat gaan die in godsnaam doen? “ en “Hopelijk bereiken we niet het punt dat ze elkaars ogen gaan uitkrabben?”

Ergens hier ver vandaan

Maar zelfs om iets voor middernacht, leek het alsof de vele zuchten uit andere huiskamers mijn living binnendrongen.

In mijn vriendenkringen zijn grootouders dan ook pertinent aanwezig. Ik heb het  jarenlang, vaak met verbazing maar ook wel enige jaloersheid gade geslagen, hoe die oma’s en opa’s hun kinderen afhalen, eten geven, wassen en tussendoor dan ook nog eens spaghettisaus maken voor in het weekend. 

Ik heb ook ouders en mijn vriend zelfs ook, we hebben ze zelfs nog allemaal, in perfecte gezondheid, wij lucky basterds, maar ze wonen ver. Het éne paar zit gelukkig te wezen  in de Westhoek op meer dan 100 km, het andere paar in het bruisende Brussel, iets minder ver in afstand, iets verderaf door files. Afstanden die perfect overbrugbaar zijn op kerstdagen, paasbrunches, schoolfeesten en zelfs af en toe als er een kind ziek is, maar niet om even de kinderen op te pikken.

parenting netwerking

Je hebt dat wel snel door, dat dat een zeker gemis is, maar het goede ding is, je doet er iets aan. Je bouwt een netwerk uit dat zeker even goed is en misschien zelfs net iets duurzamer, zoals dat vaak met netwerken is. 

Ik kende een lotgenoot die ook de Westhoek achter zich had gelaten en ik kende een vriendin die gewoon geen ouders meer had en sloot een deal. De eerste keer dat ik er een maxi-cosi met kind in voor een paar uur achter liet was dat met ‘duizend maal sorry’, ‘noodgeval’, ‘ echt bedankt’.

Maar toen de maxi-cosi met kind twee weken later enkele uren bij mij werd achtergelaten, bleek eigenlijk dat al dat gesorry en dramatisch-noodgevallen-gedoe helemaal niet nodig was. Twee baby’s of één, voor die enkele uren op een dag was dat echt easy peasy. En zo bleek het ook echt geen ding om twee peuters uit de crèche op te halen in plaats van één. Je moest hoogstens je auto misschien iets dichter proberen te parkeren of je fiets beter in evenwicht houden. 

We spraken ook iets af, dat vragen vrij staat bijvoorbeeld, en dat we dankbaar zijn maar dat het ook meer dan normaal is dat we elkaar helpen, dat we geen 1000 maal dankjewel meer zeggen, één keertje is genoeg.

Kundegijnekeer...?

Ondertussen zijn we 12 jaar verder, het netwerk is uitgebreid, serieus uitgebreid. We communiceren niet meer via onze nokia’s maar met een whatsappgroep die we toepasselijk ‘de opportunisten’ hebben genoemd. Er zitten ouders met groot grut en klein grut, dat maakt het netwerk stabiel. Ons motto is ‘durf te vragen’.  Alles wordt gevraagd. Als je in de file staat en niet aan de schoolpoort geraakt is er wel iemand die daar toevallig ook moet zijn. Als je kind ziek is, is er wel iemand aan het thuiswerken.  Als je op woensdagavond beseft dat je kleine snotter op donderdag in een  roze poes verkleed naar school moet, staat het netwerk klaar met één of andere poezenonesie. 

En als het corona-virus toeslaat, ben ik zeker dat dat netwerk zijn diensten zal bewijzen, groot grut dat voor klein grut gaat zorgen.  In kleine groepjes weliswaar, ik moet nog even de randvoorwaarden aftoetsen bij Marc Van Ranst maar we zijn er klaar voor!

Een grote shout-out naar al die moeders en vaders die aan het panikeren zijn. Durf te vragen! En zet het volgende vooral uit je hoofd:  jouw kinderen zijn echt niet vermoeiender dan die van een ander! Alle kinderen zijn vermoeiend. 

Nu nog iets verzinnen zodat dat groot grut elkaars ogen niet begint uit te krabben. 


Durf ook te vragen aan slashparents die je niet kent, want Maison Slash richtte een groepeke op: 5WekenTotPasen. In deze Facebookgroep geven slashparents elkaar tips en doen ze van oedoedegijda? Altijd welkom!