Ok, exit, here we come. We komen stilletjes aan uit de lockdown. We mogen weer uit ons kot, maar niet te zot. Nu we weer op café en restaurant mogen, heeft de Belg helemaal alles wat ie nodig heeft. Het ziet er dus naar uit dat dit alles binnen afzienbare tijd een vage herinnering is. Zou dat niet jammer zijn? Want al liepen we met z’n allen soms de muren op van die kroost in huis, al gingen we twee keer per dag een brood halen om toch maar even alleen te zijn, er waren toch ook schone kanten aan deze gedwongen cocoon-periode. Dus wat als het niet het éne is, of het andere? De rush of de lockdown? Wat als we nu eens het beste van de twee combineren en een paar lessen trekken uit de lockdown? 

1. Weg met de ochtendspits

Welke onverlaat heeft eigenlijk ooit beslist dat we met z’n allen ergens om half negen moeten zijn? Laat ons dat een beetje opschuiven en onze kinderen om pakweg negen uur naar school brengen. Of als ze klaar zijn. Dan lukt het misschien om ze én aangekleed te krijgen én te zorgen dat ze gegeten hebben, zonder dat wij ouders op kantoor eerst nog drie koffies moeten drinken om te bekomen. 

2. Weg met de avondspits

En nu we toch bezig zijn. Weg met de avondspits. Die werkdagen kunnen gerust een beetje korter en de nabewaking dus ook. We hebben allemaal samen bewezen dat de wereld niet vergaat als we wat meer tele- of flexwerken. Wie weet krijgen we zo na de corona-curve, ook de burnout- curve afgevlakt.  En we weten intussen: we schaffen er ook de files én de luchtvervuiling mee af.

3. Laat het los

Geef het maar toe. Ook u ging die eerste dagen aan de slag met knutseltips van Pinterest en afgemeten schermtijd. Maar al snel vervelden we van helikopter-ouders tot laat-maar-gaan-ouders. En ik denk dat dat best oké is. Mijn kinderen hoeven niet meer de hele tijd geanimeerd te worden, ze hebben (een beetje) geleerd hun plan te trekken, zich te amuseren met twee keer niks. Dus waar mijn kinderen uithangen? Bij de buren, op een scherm of klooiend met wax in de badkamer? I choose not to know.

4. Wassen is zo pre-corona

Wanneer gingen ze ook weer de laatste keer in bad? En hoe lang heeft hij die short al aan? In elk geval, het komt niet op een dagje. We sparen er water mee uit in deze tijden van droogte én het is goed voor onze groepsimmuniteit. Want ook dat hebben we geleerd van corona. (We maken graag een uitzondering voor handen wassen.)

5. Contact!

O ironie. In een periode waarin we niemand mochten vastpakken of op café of restaurant gaan heb ik meer contact gehad met oude en nieuwe vrienden en familie dan ooit tevoren. Al was het dan via Facetime, WhatsApp of op de stoep: geweldig toch dat er nu tijd was om eens te vragen hoe het écht gaat? En ik leerde m’n buren kennen, waar ik al tien jaar de straat mee deel. De kinderen lopen in en uit bij elkaar, de stoep werd een speelterrein en als we nu ook de straten eens aan de mensen geven zijn we er helemaal. Van koning auto naar koning kind.

6. Respect, leerkracht

Me worstelend door preteaching-taken, bingels en verbetersleutels kwam ik tot het besef: al wat u ooit dacht of schreef over mijn kinderen is waar.  Ik trek uw oordeel nooit meer in twijfel. Leerkrachten zijn helden. Net als verpleegsters, kassiersters, postbodes, en poetsvrouwen trouwens. Ik glimlach in elk geval wat vaker als ik ze bezig zie tijdens hun essentiële bezigheden.

7. De essentieel-toets

Na de essentiële verplaatsingen en dito beroepen hou ik me vanaf nu graag enkel nog bezig met wat essentieel is. We werden de afgelopen maanden blij van kleine dingen: “er was weer bloem in de supermarkt!”, “de markt staat er weer!”, “er staat maar drie man in de rij voor de frituur!”, “we gaan naar oma en opa!”.  

Ik neem me heilig voor dat zo lang mogelijk vast te houden voor ik me wellicht toch weer verlies in niet-essentiële uitstapjes, verlangens en aankopen. En me elke keer even af te vragen: is dit wel essentieel?