Veters binden, poepen afvegen, staartjes maken, … We zouden pagina’s kunnen vullen met alle mogelijke taakjes waarbij we onze kinderen helpen. En vaak terecht hé, want de homo sapiens zet nu eenmaal hulpeloze vleeshoopjes op de wereld. Onze oogappels zijn hun eerste levensjaren volledig afhankelijk van ons. Don’t we know it. Maar er komt een punt waarop je moet zeggen: “Stop. Hammer time.” Graptje, je moet zeggen: “Stop, probeer het eens zelf. En het is niet erg dat je zit te sukkelen. Zo leer je wat! “ Met vallen en opstaan iets leren, komt voor je kind uiteraard met een hele hoop frustraties. Door die zure appel moeten jullie allebei durven bijten, want… als je je kinderen constant helpt, help je ze net helemaal niet. We geven je graag drie goede redenen om ons advies ter harte te nemen.

Zelfredzaamheid nihil


Door je kind onmiddellijk te hulp te schieten bij het dichtritsen van hun jas arriveren jullie op korte termijn inderdaad sneller op school of in de sportclub. Het haar van je kind ligt vast en zeker ook beter in de plooi als jij die staarten of pieken onder handen neemt. De zwemzak van je tiener ligt ook niet te beschimmelen, als jij dat netjes voor hen uithangt om te drogen. Wij (en een hoop pedagogen) raden echter aan om wat vaker weg te kijken en je in te houden om snel een handje toe te steken. Zelfs al kom je dan te laat op school of heeft je puberkind die huistaak niet bij. Op lange termijn bereik je door altijd goedbedoeld in de bres te springen het tegenovergestelde van wat je wilt. Je voedt geen zelfstandige jongvolwassene op, maar je kweekt een hulpeloos wezen dat niet van aanpakken weet.

Wat anders hiervan te denken? Even op je 19 jaar naar Apeldoorn (aka mams of paps) bellen om te vragen hoe het afwasmachine op kot werkt of hoe je aardappelen moet koken. Of, oh nee, hun fietsband staat plat. Wat nu? Zelfredzaamheid nihil. Plus, een gebrek aan doorzettingsvermogen laat zich niet enkel voelen in de huis-, tuin- en keukenafdeling. Jezelf iets aanleren, kunnen falen en zelf oplossingen zoeken is een gave die ook op alle andere levensdomeinen zijn vruchten afwerpt. Om je staande te kunnen houden in het hoger onderwijs, op de arbeidsmarkt en in relaties met anderen kan je maar beter assertief zijn en van aanpakken weten. 

Wat met emoties?


Je hebt vast al gehoord van helikopterouders, maar in Scandinavische landen noemen ze ouders die elke frustratie voor hun kinderen trachten weg te nemen “Curling Parents”. Wie al eens richting Eurosport zapt, weet dat Curling die gekke wintersport is waarbij teams een soort grijs rond strijkijzer over het ijs duwen, begeleid door twee mensen die als bezetenen het ijs wegkrabben om hun strijkijzer op de gewenste plek te manoeuvreren. Dat dus, maar dan voor je kinderen, jaren aan een stuk. Een obstakel? Mama of papa werken dat wel even weg met hun imaginaire ijskrabber. Woorden met de leerkracht in het middelbaar? Papa zal wel even mailen om dat uit te klaren. Prenten zoeken voor een schoolopdracht? Wacht, mama doet dat wel voor jou. Niet dus. Los het zelf op met de leerkracht! Dat lukt vast. Sla meteen ook maar zelf een krant of magazine open and start knipping. Immers, als ze het perfect zelf kunnen, waarom moet jij het dan in jouw bak pakken? Jij hebt toch al genoeg werk?

Misschien dacht je tot nu toe bij een verwennende opvoedingsstijl eerder aan ouders die hun kinderen overstelpen met materiële geschenken? Je kind overmatig ondersteunen en bij elke bump in the road in een kramp schieten, heeft gelijkaardige gevolgen als ronduit verwennen. Het resulteert vaak in kinderen die gewend zijn altijd hun zin te krijgen en niets anders kunnen aanvaarden. Ze hebben het ook moeilijk om met de negatieve gevoelens om te gaan die daarmee soms gepaard gaan. Ook rekening houden met de gevoelens van anderen, valt hen lastig. Ouch, dat klinkt niet bepaald als de ideale werknemer of partner hé? 

Minder zorgen, meer fun!

Op het eerste zicht kijk je misschien op tegen die talloze momenten waar je je kind ziet sukkelen en tijd verkwanselen. Ondertussen geraakt je kleine oogappel ook nog even afgeleid door dat LEGO manneke op de trap. “Die was ik al kei lang kwijt, mama! Euh hallo, we moeten wel naar school hé, en ik moet op mijn werk zijn. “ Je kind om kwart na acht ’s ochtends zelf laten uitzoeken hoe er slechts plaats is voor één arm in een mouw, lijkt misschien zenuwslopend. Op lange termijn zal jij als ouder net minder uitgeput zijn als ze dat allemaal zelf kunnen, want je zal geen tijd meer moeten steken in een hele hoop nodeloos gepamper. Integendeel, als je niet meer uitgeput bent door al die overbodige zorgende taken, zal je meer energie hebben om samen leuke dingen te doen. 

Lekker lui!

Dus geef het een kans, en help je kind eens niet! Doe minder voor hen! Aan dit advies komt dus geen Disney-stickerblad of opvoedingsapp aan te pas. Het kan maar zo gemakkelijk zijn. Ook voor ons was het nog nooit zo simpel om een opvoedkundige tip te geven: Doe gewoon niks, haha!  Alle gekheid op een stokje: Elk op zich lijken al die kleine momenten van enkel toekijken misschien verwaarloosbaar, maar de optelsom ervan kan een enorme impact hebben op het verdere leven van je kind. So sit back, relax en doe eens lekker niks!