Het best bewaarde geheim over het middelbaar onderwijs? Dat is de kostprijs van schoolboeken. Jij denkt aankopen en hergebruiken voor kind 2, 3 of 4? Maar ga maar al lopen, want scholen werken alsmaar meer met invulboeken.  Slashparent Anne is mama van vijf kinderen en vertelt waarom zij bijzonder opstandig wordt van invulboeken op school.

Laat mij even wat context geven. Ik heb 5 kinderen geboren op 5 jaar tijd. Best een stevige financiële impact. Maar, het is onze eigen keuze, I admit. Ergens had ik altijd in mijn achterhoofd een verhaal zitten van: kleren kunnen doorgegeven worden, kamers gedeeld en voor een persoon extra koken daar komt het ook niet op aan. Laten we zeggen dat spaarzaam zijn ergens een levenshouding is die je omarmt als je voor een groot gezin kiest.

Tel maar op!

Ook op het vlak van schoolkosten heb ik het gevoel dat we al jaren mooi het hoofd boven water houden. Buitensporige kosten bleven ons tot nu toe bespaard. Tot mijn oudste dochter zo'n drie jaar geleden startte in de middelbare school. Sindsdien val ik van de ene verbazing in de andere. Waar ik tijdens de lagere school het gevoel had dat de school rekening hield met de financiële impact van haar beslissingen, ben ik nu precies terecht gekomen in het wilde westen.

Het startte al bij de verplichting van de aankoop van een tablet. Je hoort me niet zeggen dat ik dat niet begrijp. Ik ben helemaal mee: technologie moet je omarmen. Alleen een beetje vervelend dat het geen iPad mocht zijn. Want wil het nu nét lukken dat we nog zo'n iPad op overschot hadden. Maar ok, ergens wel handig dat de hele klas hetzelfde besturingssysteem heeft. Ik snap het wel.

Excusez-moi? En wtf?

Maar howla, weg begrip. Want vervolgens wierp ik een blik op de boekenlijst. Een lijstje van òòk nog eens bijna 300 euro! Geen probleem hoor, jongens. Lossen we wel op. Want pragmatisch als we zijn, gaan we gewoon op zoek naar het tweedehands boeken-circuit. Mijn kinderen hebben best wat ervaring met tweedehandsspullen, en dat bevalt ons meer dan prima. Groot was dus ook mijn verbazing toen ik te horen kreeg dat er helemaal geen tweedhands circuit is! Nee, meneer, mevrouw.  Voor elke leerling dienen alle boeken nieuw te worden aangekocht. Excusez-moi? En wtf?

Alle boeken zijn namelijk invulboeken...INVULBOEKEN begot. Het woord alleen al. Zijn mijn kinderen dan echt papegaaien die de geijkte paden moeten volgen? Waar is de ruimte voor creativiteit? Hoe leren mijn kinderen notities maken, of hoofd- van bijzaken onderscheiden? En dan nog iets. Waarom dan òòk een tablet? Want in mijn hoofd toch het i-de-ale platform om oefeningen te maken en kennis te testen? Zoveel vragen waar enkel het standaard antwoord op kwam: "De uitgeverijen bieden enkel invulboeken aan, mevrouw." 

Waar is de duurzaamheid? 

Schrikken deed ik drie jaar geleden al. Intussen zijn we 2020 en stuur ik straks vier van mijn kinderen richting middelbaar onderwijs. Reken gerust zelf uit. Dat is 1200 euro aan invulboeken alleen!! Daar zijn nog géén tablets, bezinningsdagen of - ah ja ook nog -boterhamtaksen van mijn jongste dochter bijgerekend.  

En dan stel ik mij de vraag: wat als ik dat bedrag echt niet zou kunnen betalen? Hoe doen andere ouders dat? Alleenstaande moeders zonder co-ouderschap? Werklozen? Mensen die hard geraakt zijn door de corona-crisis? Maar vooral, waar is onze zin voor duurzaamheid en kostenbesparing? Is een betaalbaar onderwijs niet de basis van onze samenleving? (Gaan die leerlingen straks tout court naar school kunnen - of gooien we ook deze invulboeken straks bij de lege exemplaren van het afgelopen corona-trimester?) Is het toelaten van een tweedehands-circuit niet al een hele grote stap in de goede richting? En wat met het milieu? Is consumptie schaamteloos aanwakkeren hetgeen wat we onze kinderen willen tonen? Conclusie is in ieder geval dat ik straks 1200 euro lichter ben, alleen aan boeken. 

Ik snap dat elk bedrijf moet overleven, maar hoe triestig is een samenleving waar de schoolboeken van onze kinderen de melkkoe zijn van uitgeverijen? Is het niet hoog tijd om in opstand te komen tegen de dictatuur van de invulboeken?