Hi slashparent, jouw kassaticket verklapt veel aan je supermarkt: wat er in de rekken moet liggen, hoeveel je wil betalen, wat jij belangrijk vindt. Maar is dat wel zo? Vertelt jouw kassaticket écht wat je prioriteiten zijn?  Met de artikelenreeks 'Beste supermarkt, ik ben meer dan mijn kassaticket' laten we verschillende gezinnen aan het woord over de struggles van het bewust en duurzaam winkelen. Zoals slashparent Ingrid die zich vragen stelt bij een biolabel op een product uit China. Heb jij dat ook dat je 'goed' wilt doen, maar dat je het bos soms niet meer door de bomen ziet? Je vindt je weg niet door seizoensgroenten in de supermarkt, en welk fruit koop je best wanneer? Je zou eigenlijk ook minder vlees willen eten, maar met welk alternatief? Acht artikels lang laten we een slashparent aan het woord die strugglet met goede voornemens en het effectieve resultaat. Want [Beste supermarkt], we zijn meer dan een kassaticket.

Brief 1: [Beste supermarkt], een biolabel uit China geloof ik niet

Ingrid kassaticket De eerste brief aan de supermarkt komt van slashparent Ingrid, founding mother bij Maison Slash. Vanwege Maison Slash heeft ze momenteel even geen andere bezigheden dan werken. Ze woont in een landelijk stukje van Ternat, samen met man Jean-François en hun twee kinderen Arthur (9) en Jules (7). Ingrid is van dat type waar alles snel en ultra efficiënt moet verlopen. Geen tijd, weet je wel. Een goeie voorbereiding is het halve werk. Daarom stelt ze elke week een weekmenu samen. (Eigenlijk doet haar man dat, want hij is de kok in huis)  De ingrediënten voor de weekboodschappen worden standaard op vrijdagavond snel snel bij elkaar geshopt. Ze kent in de verschillende supermarkten uit de buurt blindelings haar weg, dus echt diep nadenken hoeft niet meer. Tot onlangs.

[Beste supermarkt],

Ben ik toch even een bofkont. Had mijn wederhelft weer iets lekkers verzonnen met pijnbooompitten. Heerlijk om mee te koken, maar een dure affaire op het kassaticket. En dus ook een overwogen keuze waard van twee minuten extra.

Ooit las ik dat je best pijnboompitten kiest uit Italie. Maar helaas, de keuze die ik in de winkel kreeg, ging tussen bio-pijnboompitten aan 9 euro, of een bakje dubbel zo groot en gewoon van het huismerk aan de helft van de prijs. En, ook beiden uit China. China?! Als er een land is dat ik absoluut niet associeer met duurzame landbouw, dan is het wel het land van de rode lampionnen. Allez, het is maar van horen zeggen.

Dat deed me verder denken over het label bio. Wat betekent dat eigenlijk? Waarom zou ik in dit geval het dubbele van de prijs betalen voor een potje pijnboompitten ? Hoe vind ik mijn weg doorheen alle labels?

Want eerlijk?  Ik ben voor de goedkope variant gegaan. Maar het blijft me achtervolgen. Heb ik nu een boer in de armoede geduwd? Heb ik mijn kinderen vergiftigd met zwaar bespoten brol? Of heb ik snel en handig een lepe marketingtruc omzeild?

Dus [Beste supermarkt], kan je mij geruststellen over de goedkopere pijnboompitten? Want ik zou niet weten hoe ik hier zelf aan zou moeten beginnen.

met vriendelijke groet, Ingrid

Alloallo slashparents, doe mee!

De [Beste supermarkt]-reeks is een samenwerking van Maison Slash met Rikolto (Vredeseilanden), en verschillende andere partners zoals Fairtrade België, KVLV, Femma, Gezinsbond en Test Aankoop.  Samen bundelen we onze stemmen richting supermarkten en retailers.

En hallo slashparent, jij kan meedoen! Check onze website www.meerdanmijnkassaticket.be en laat je stem horen! (En check meteen ook het antwoord dat de supermarkt achterliet op Ingrid's brief)