Wist je dat in Vlaanderen 1 op de 7 kinderen geboren wordt in een kansarm gezin? 1 op 7! In Vlaanderen! Naast je deur dus! We staan er vaak niet bij stil in welke omstandigheden sommige kinderen 'groot' moeten worden, dus laat slashparent Evy ons maar meteen eens een verantwoord pedagogisch tikske tegen de kont geven. Zij stond er aan het begin van het schooljaar eens verdomd goed bij stil en kwam met een pracht van een initiatief op de proppen. Moge het een schone kettingreactie worden...

Op de vooravond van 1 september, toen ik de kasten ging napluizen op schoolspullen, ontdekte ik aan de binnenkant van de boekentas van mijn 8-jarige zoon een grote, rode kring die verdacht naar aardbeien geurde. Ik vond ook een streep in een soort groen. Stift? Gras? Kan ook kiwi geweest zijn... Ik besloot er niet verder over na te denken. Bij verder onderzoek merkte ik een scheurtje op in het handvat aan die boekentas. Ik zuchtte. Toch maar een nieuwe boekentas dan?

Catalogus-kinderen

Tegen mijn principe in - ik had mezelf voorgenomen om  slechts na 3 jaar een nieuwe schooltas te kopen - begon ik internet af te schuimen voor een hippe boekentas die nu besteld, morgen in huis zou zijn. Tenslotte, dat is toch wat we willen, niet? We willen allemaal, om de één of andere reden, dat onze oogappels er op 1 september uitzien alsof ze uit een catalogus komen gestapt. Het haar wordt netjes gekapt en gekamd; iets waar ik op 2 september al geen oog meer voor heb omdat doorgaans vanaf de tweede dag mijn perfect uitgekiende ochtendroutine al in de soep draait. Met de nieuwste sneakers of laarsjes stappen onze bengeltjes het schooljaar in. Ze dragen regenjasjes die nog nooit regen zagen en op hun rug hangt een schooltas zonder aardbeiengeur en verdachte vlekken. Ze stralen! Wij zijn apetrots!

Zelf doen we ook extra ons best! De voorgaande avond staat de ontbijttafel al gedekt; alle wekkers werden gelijkgesteld; de (nieuwe) kleren liggen klaar en zijn voor de gelegenheid gestreken. We trekken 's ochtends ook iets modieus aan want we willen niet onderdoen voor die ene quasi-perfect-ogende moeder en je levert je bloedjes keurig op tijd op school af. Dingen waarin ik doorgaans vanaf de tweede dag niet meer in slaag.

Hoeveel kleurpotloden kan een mens hebben?

Met licht gespannen kaken na deze ongeplande uitgave, begon ik wat te rommelen en te schuiven. Ik begon mijn kaken nog iets harder te klemmen toen ik plots in één van de rommellades een handvat vond dat precies leek op datgene dat op de boekentas van Cas prijkt maar dus een klein scheurtje vertoont. Het exemplaar dat ik nu in mijn hand hield, verkeerde in onberispelijke staat. Ik zuchtte. Misschien vloekte ik zelfs wel een beetje.

Uit frustratie begon ik de binnenkant van die boekentas te schrobben; eveneens vastberaden het kleurenpalet er uit te halen want ik was me beginnen afvragen... Hoeveel kinderen zouden er naar school vertrekken met een boekentas van jaren oud? Hoeveel kinderen zijn er die niet in de laatste trends gehuld door de schoolpoort stappen? Hoeveel kinderen zouden zich er erg bewust van worden dat zij wel in hetzelfde paar schoenen van op 30 juni rondlopen en zouden zich misschien gaan schamen? Niet dat dat hoeft! Maar onder kinderen leeft dit wel en ze kunnen soms enorm hard zijn voor elkaar. Verhalen over pesterijen omdat een kind Adadis draagt in plaats van Adidas, zijn niet uit de lucht gegrepen. Wij als ouders doen er vaak een schepje bovenop door onze oogappeltjes steeds in het nieuw te steken en mee te gaan met de nieuwste mode en rages.

Ik besloot hier iets aan te doen. Voor ons was het te laat; de nieuwe boekentas voor Cas zat ondertussen in een busje van BPost richting ons huis maar ik kon misschien wel een ander kind hetzelfde stralende en trotse gevoel als mijn zoon bezorgen, nadat ik zijn oude schooltas vlekvrij had gekregen en hem vervolgens zou wegschenken.

Maar ik ging nog verder! Driftig zette ik mijn rommelactie voort maar dit keer met een doel! Ik vond 3 paar turnpantoffels in een nog Dash-witte kleur, 2 pennenzakken, 2 rugzakken, 4 brooddozen en 5 sets kleurpotloden. Waarom hebben wij in hemelsnaam zoveel kleurpotloden!? Ik gooide alles in een bak en belde vervolgens de directrice van de school waar mijn zoontje gaat. "Heb jij zin om mee een inzamelactie voor schoolspullen en winterkledij te houden en me te helpen bij het organiseren van een weggeefplein?" Ze was laaiend enthousiast! We sloegen de handen in elkaar en begonnen aan onze eigen kleine strijd tegen armoede. Ik ben haar zo dankbaar voor haar medewerking!

Back-2-School Inzamelactie & Weggeefplein

Intussen loopt onze inzamelactie. Via affiches en sociale media ronselen we alles wat kwetsbare gezinnen helpt om hun september-rekening te drukken: schooltassen, rugzakken, pennenzakken, schrijfgerei, teken- en rekenmateriaal, mappen, schriften, leesboeken, brooddozen,... Kortom, alles voor school maar we vragen ook om winterjassen en -kledij en schoenen die kindervoetjes warm kunnen houden in de winterperiode. Volgende week zetten we dan de poort van de school open voor een breed publiek en verzorgen we een weggeefplein voor schoolspullen en winterkleding. Mensen die nog spullen nodig hebben, kunnen dan komen snuisteren en meenemen wat ze willen. Gratis! Met een aantal vrijwilligers staan we klaar om deze mensen te ontvangen en een steentje bij te dragen; 100% Corona-proof! Maar, armoede treft niet alleen de school van Cas en helpen stopt niet bij onszelf! We besloten het evenement open te trekken naar alle scholen in Grobbendonk en Bouwel en zelfs naar de omliggende gemeenten. Ik schreef het gemeentebestuur en het OCMW aan om onze actie mee te ondersteunen en te promoten. We rekenen op de goodwill van organisaties en onze medemens om dit kleine ideetje mee uit te werken tot een groot succes door hen te vragen zoveel mogelijk spulletjes te doneren. Ijdele hoop? Hopelijk niet...

Waarom doen we dit?

Het is niet voor iedereen evident om deze spullen aan te schaffen. Ik ben zelf leerkracht en ik heb al kinderen in december naar school weten komen in een K-Way'ke omdat hun ouders geen warme jas kunnen betalen. Er zijn kinderen die zonder brooddoos naar school vertrekken simpelweg omdat er geen eten is om ze te vullen. Dat is de harde realiteit. Ik behoor als alleenstaande mama ook tot de kwetsbare groep van onze maatschappij; een langdurige arbeidsongeschiktheid helpt er niet aan en het zorgt ervoor dat ik soms ook financieel flink word uitgedaagd. Ik leerde gaandeweg dat hoe kwetsbaarder je bent, hoe vaker je aan het kortste eindje trekt. Hoewel er op kleine schaal al best veel initiatieven zijn om kwetsbare gezinnen te helpen, blijft armoede een reuzegroot probleem en wordt er naar mijn mening, op grote schaal nog te weinig aan gedaan. Ben ik een idealist? Waarschijnlijk. Gelukkig maar...

Maar waar het écht om draait...

Cas zwiert zijn nieuwe boekentas intussen al even vrolijk in het rond als de vorige. Hij vindt zijn regenjas van vorige herfst nog steeds te geel en rent rond op zijn afgetrapte sneakers die volgens mij intussen met zijn voeten vergroeid zijn. Hij vindt ze gewoon heerlijk zitten. Ik beperkte me dus tot de aanschaf van een boekentas want uiteindelijk... was mijn kind al dolgelukkig omdat hij gewoonweg weer naar school kon gaan.