Iris en haar man Stefaan hebben de voorbije jaren een stevig
slaaptekort opgebouwd. Met dank aan hun 6-jarige dochter Mona: een
enthousiaste, mondige maar ook koppige meid. Eentje die ’s nachts haar mama of
papa graag dicht bij zich heeft en doorzet om haar zin te krijgen.
“Het is begonnen rond haar derde verjaardag”, vertelt Iris. “Gaan slapen was op zich geen probleem: we lazen een verhaaltje, ze kreeg een knuffel, we deden het lampje aan en zetten de deur op een kier.

"JULLIE SLAPEN TOCH OOK MET Z'N TWEE?"

Maar eens we zelf in bed lagen, begon het.” Mona riep verschillende keren per nacht op haar mama en papa. Niet omdat ze een enge droom had of omdat ze bang was, maar gewoon omdat ze niet alleen in haar bed wilde liggen. "Jullie slapen toch ook met z'n twee?"

"We wisten niet wat ons overkwam, want met onze oudste zoon hebben we dat probleem nooit gehad. Hij is ook heel ontvankelijk voor allerhande beloningssystemen, iets wat bij Mona absoluut niet werkt. Het boeit haar gewoon niet. Ze bleef roepen, krijsen en huilen totdat iemand bij haar ging liggen of naast haar kwam zitten."

De wanhoop nabij

Iris en haar man probeerden alles: rustig uitleggen dat papa en mama doodmoe werden van die onderbroken nachten, belonen met een leuk cadeautje of een fijne uitstap als ze x-aantal nachten niet op haar ouders riep. Boos worden en straffen (bv. geen schermtijd de volgende dag). Maar het maakte allemaal geen indruk. Mona had het er allemaal best voor over.

“We waren doodop en werkten onze frustraties ook op mekaar uit. We zwichtten om beurt voor haar gezeur, want slaaptekort maakt je radeloos. Het meest extreme wat ik ooit geprobeerd heb, is Mona middenin de nacht meenemen naar de keuken. Ik ging zitten op een stoel, zij moest blijven rechtstaan tegen de keukenkast. Ik sprak niet tegen haar. Ik herhaalde alleen om de zoveel tijd dat ze moest aangeven wanneer ze naar bed wilde, haar eigen bed. We hebben er 1.5 uur over gedaan. Ik dacht echt dat ik gek werd.”

CO-SLEEPING, dat nooit

“Je vraagt en zoekt overal raad. Ik probeerde mij afleveringen van Supernanny voor de geest te halen. Had die geen magische oplossing? En ik heb veel blogs gelezen over slaapproblemen bij jonge kinderen én dus ook over co-sleeping (samen slapen met je kind). Maar daar waren mijn man en ik het snel over eens: dat nooit, ook al waren we de wanhoop nabij. 

Onze slaapkamer is ons domein. Dat is zowat de enige plek in huis waar we meer zijn dan alleen mama en papa. Die wilden we niet opofferen. Dan nog liever even doorbijten. Plus, ik kan echt niet slapen met een wriemelend kind naast mij.”

GEDULD en doorzetting worden beloond

Iris belde uiteindelijk de opvoedingswinkel. Daar vond ze bemoedigende woorden en een luisterend oor. Een wondermiddel hadden ze niet, maar Iris en haar man voelden zich wel gesteund en dat gaf energie.

En na enkele jaren van onderbroken nachten en pittige discussies slaapt Mona nu beter. Ze wordt nog wel eens wakker, maar is snel gerustgesteld en verwacht niet meer dat mama of papa bij haar komen liggen.

“Ik kan geen gouden raad geven aan ouders die hetzelfde meemaken, maar het is wel heel belangrijk om als koppel een grens te trekken en je daaraan te houden. Tot hier en niet verder. En dan maar hopen dat met ouder worden die weerbarstigheid er wat uitgroeit. Geduld is een mooie deugd."