"Hallo, oeist? Goed goed, druk druk." Herkenbaar? Het woordje "druk" heeft zich een plaats gewurmd in onze standaardantwoorden (naast ça va, ça va, das ook een goeike). Vandaar dat ik in 2018 officieel besliste om dit vreselijke verbum te bannen uit mijn woordenschat. Maar verdorie, heeft dat woord véél synoniemen! Geef toe dat het een dooddoener van jewelste is die "Oeist? Drukdruk". Want vertel mij, wie heeft het NIET druk tegenwoordig?! Right. Is druk niet gewoon het woord waar we ons met z'n allen keihard achter verstoppen? "Ik heb je niet teruggebeld, want ik had het druk. Mijn kinderen hebben sokken met gaten in, want ik heb het druk. Ik wil pottenbakken, maar ik heb het te druk. WHATEVER. Geef gewoon toe dat het je prioriteiten dan even niet zijn. That's ok.  We hebben het ALLEMAAL druk, maar waarom voelen we de noodzaak om dat constant te herhalen aan elkaar? Moeten we iets bewijzen? Is drukker, drukst een strijd om ... wat eigenlijk?

Alles is perceptie

Onze ouders die vroeger naar kantoor gingen lekker zonder smartphone en zonder mail, die hadden het òòk druk. Ook al was het afwachten wat de post ging brengen om te weten hoe de dag zou zijn. (Amai, hoe heerlijk is dat! :-)) Drukte houdt drukte in stand, stond er in dit artikel van NRC "Alleen sukkels hebben het druk"Want drukte leidt de aandacht weg van wat van waarde is. Het doet een afspraak sneuvelen voor een etentje met vrienden, staat in de weg van een schoolvoorstelling van de kinderen, verhindert een tentoonstelling die je graag had willen zien, schuift een familiebezoek opzij. Dit leidt geleidelijk aan tot een breuk met alles wat ooit plezier, lol, energie en liefde gaf. Als zich dan een stil moment aandient, ontstaat een gevoel van leegte, die met nog meer drukte wordt gevuld.

Oprechte voornemens

Het heeft geen zin om met het vingertje te wijzen, want ik betrap er me zelf natuurlijk constant op. Druk, drukker, drukst. Ook vervelend dat ik door mijn belofte om het woord  niet meer te gebruiken alleen creatiever word in hetzelfde te zeggen. Zoals: "Ik had een overvolle mailbox." Of "Amai, wat een heftige week." Altijd maar weer same, same. Dus nam ik me voor om dit jaar niet allen te schrappen in mijn woordenschat, maar ook effectief tijd te maken. Tijd voor dingen die echt tellen. Tijd voor vrienden. Tijd voor familie. (Als ze het niet te druk hebben natuurlijk.) En soms nee te zeggen. Want face it, in 2019 wordt het niet rustiger. En in 2020 ook niet.

Baas van mijn agenda

Om tijd te maken, moet je ook tijd hebben, denk je dan. Dat is inderdaad stap 2 van het masterplan. Ik plan geen dinerparty's of brunchfeestjes  langer dan 3 weken ervoor. Afspreken met vrienden en vriendinnen over 3 maanden? Ik pas. Of ik zie wel. Er is niks zo vreselijk om maanden op voorhand een datum te hebben gepind, en dan eigenlijk liever in je zetel willen zitten. Annuleren is dan so not done, want het ligt al zolang vast! Laten we dus met z'n allen remmen. Hoe gaat het? Goed. Hoe gaat het? Slecht. Hoe gaat het? Ca va wel. Maar nooit meer: hoe gaat het? DRUK.