"Dat meisjes beduidend beter zijn op school." "Dat ze dat nu echt officieel had vastgesteld na 25 jaar dienst." Als extra bewijsdrang kreeg mijn mondige zoon er nog een vermoeide blik bovenop. Deze scène speelde zich recent af in het inschrijvingslokaal van een middelbare school die we bezochten. En nu ik heb daar iets over te zeggen. 

Grote stap. Mijn kind maakt volgend jaar de overgang naar de middelbare school. Ik weet niet hoe dat in de rest van Vlaanderen is, maar hier in de Brusselse rand is dat een veelbesproken onderwerp tussen slashparents. Want je moet niet alleen inhoudelijk de juiste keuze maken (Aaargh, wat heeft mijn kind nodig?) Je moet vooral je weg vinden in het onduidelijke aanbod (Bestaat dat wel wat mijn kind nodig heeft?). En bovendien moet het allemaal ook haalbaar zijn logistiek gezien. (Durf ik mijn 12-jarige met de trein naar Brussel sturen?)

Lang verhaal kort. Ik wil een leuke school voor mijn kind waar hij zich helemaal kan ontplooien (haha, wie niet?) en waar hij geen last krijgt van instant schoolmoeheid zoals ikzelf tijdens mijn humaniora-loopbaan. We zijn dus als ouders al even aan het nadenken en puzzelen, met het gevolg dat we afgelopen week een kennismakingsgesprek hadden in een college ergens in Vlaanderen. Geweldige school, daar niet van. Tot we met de bewuste vrouwelijke coördinator in gesprek gingen. Want zij had dus even beslist dat meisjes beduidend betere studenten waren dan jongens. Gevolgd door een diepe geïrriteerde zucht en een redelijk vermoeide blik richting mijn zoon. (Niet meteen erg uitnodigend om hier een schoolcarrière van zes lange jaren aan te vatten.) 

meisjes beter dan jongens?

Uiteraard heeft deze vrouw een punt. Vele studies hebben al bewezen dat meisjes het beter doen op school. Al is dat ook een boutade. Want onderzoeken zeggen ook dat leerkrachten onbewust strenger zijn voor jongens dan voor meisjes.  Clichés zijn er waarschijnlijk met een reden: meisjes zijn rustig en vlijtig, jongens zijn druk en vermoeiend. Maar dat gold alvast niet voor mij. Ik had absoluut geen last van vlijtigheid op school. Ik ben niet dom, maar ik was absoluut geen geweldige student. Ik ben/was geen typisch meisje-meisje die met haar kleurpennetjes vlijtig aan haar samenvattingen begon, en die twee weken voor de examens de leerstof "enkel nog moest herhalen". Nope, ik was een ramp op studiegebied. Ik ben een uitsteller, een onrustige geest, een plantrekker (met nog tot op vandaag nachtmerries over ongestudeerde examens:-)).

Dus even omdenken, wat als het niet meisjes/jongens is, maar dat je gewoon verschillende types kinderen hebt? Ik heb de mijne gemaakt, dus zijn ze bijgevolg pittig. Van het soort die af en toe wat stimulatie nodig hebben. Door te bewegen, of door een goed debat waarbij ze zich betrokken voelen. Anders verdwalen hun gedachten, verdwijnt de focus en zetten ze de klas op stelten (in geval van kind 1), of zakken ze verveeld weg achter hun bank (in geval van kind 2). Les chiens font pas les chats, enzo. 

Stil zijn... en als beloning huiswerk

En na een hele dag concentratie op school, volgt dan 's avonds nog het huiswerk. Hoor het dreigend muziekje op de achtergrond, want over huiswerk zijn al ettelijke debatten gevoerd. Is het nuttig of niet? Onlangs nog dropte een moeder in onze moederkes-whatsapp-groep de vraag of wij ook vonden dat er zoveel huiswerk was dit jaar. Onze (pittige) zonen van 9 komen namelijk dagelijks naar huis met een portie werk. Na een dag schoolbank-zitten, is het dus thuis (of in de studie) ook eerst van concentratie en focus voordat er weer lustig kan geravot worden.

Ik ben jarenlang team no huiswerk geweest. Tijdens de eerste jaren van de lagere school lijkt huiswerk me overbodig, of toch enkel nuttig als er enkel extra wordt geoefend op leerstof die extra aandacht nodig heeft bij een bepaald kind. Huiswerk op maat lijkt me iets, huiswerk om huiswerk niet. Want drukbezette slashparents krijgen vaak de onmogelijk taak om zichzelf op te splitsen in een professioneel carrièrepersoontje en een bezorgde ouder - met daartussen nog eens een stevige marge filerijden. Dan is het extra schoolwerk er 's avonds vaak teveel aan. (Als je kind het natuurlijk niet echt nodig heeft, anders uiteraard alle hens aan dek!) Laat kinderen liever ravotten en hun pittigheid er wat afzweten. En laat vooral de ouders met rust. Hey, mijn mening hé. 

Maar ook, hoe ouder mijn kinderen worden, hoe meer ik het nut snap van huistaken. Vanaf het vijfde leerjaar veranderen voor mij de kaarten. Dan wordt leren studeren natuurlijk wél belangrijk, en zelfstandig leren plannen nodig. Dan snap ik het hele doel van huiswerk 'als voorbereiding van alle shit die daarna volgt'. Een eerste voorzichtige stap richting volwassenheid en verantwoordelijkheid. (Laat het dan vooral niet meer die van de ouders zijn!) 

Twee uur per dag extra stilzitten

Terug naar ons bezoek aan het betreffende college. Want ook een gesprek met de directeur stond nog op de agenda. We ontmoetten een vriendelijke mens met een duidelijk geweldige visie op het welzijn van kinderen. Maar ook even een angstaanjagend momentje waarbij de zoon gevraagd werd of hij in de spiegel kon kijken en met zichzelf een duidelijk engagement wou aangaan. Namelijk of hij dagelijks -na een lange en intensieve dag school- òòk tijd vrij wou maken voor twee uur blokken. Elke dag. 

Jookes, ik ben gelijk weer voorbereid. Pas volgend jaar begint de uitdaging en ik werd al van de slag weer moe! Hoe geweldig had ik het ooit gevonden om wat ruimte te krijgen voor zuurstof in mijn hersenen? En hoe super zou het zijn dat tijdens die middelbare studiejaren meer rekening wordt gehouden met pittige kinderen, in plaats van zuchtend te kijken naar een jongen vol enthousiasme voor het eerste middelbaar. 

Rustig is saai

En hey, ik droomde tijdens mijn zwangerschap ook ooit van über rustige kinderen die in stilte in hun kleurboek werkten zonder mij te storen. Dat was niet. Dat is nog steeds niet. Of ik moet de Playstation bovenhalen, maar dan moet ik het Fortnite-gevloek er ook wel bijnemen.

Ik ben dan wel chronisch moe, ik zou niet anders willen dan pittige kinderen! They rule en zijn gewoon uitermate interessant. Geen matige volger met kleurenbicskes heeft ooit de wereld veranderd, toch? Lief Vlaanderen, geef onze pittige kinderen de credits die ze verdienen!