Bij nog maar een vermoeden van zwangerschap kan je al maar best de opvang voor je toekomstige baby regelen. Hangt ie nog aan de borst en je al moet beginnen uitkijken naar scholen. Uitkijken, en dan maar hopen dat je kind dé uitverkorene wordt in die ene school waar jullie de zinnen op hadden gezet. Slashparent Sara haar oogjes gaan hier heel erg van open.

Maar het is nog een baby!

In een enkele snuif komt heel mijn lagere schooltijd terug. Ik loop samen met zeven andere ouders door de gangen van een basisschool.

Het ruikt er naar snot, warm geworden boterhamdozen en vochtige kousen die al lang in een turnzak zitten.

En het is een van de meer confronterende momenten van de afgelopen jaren.

Een hele dag bezoeken we namelijk scholen, in de hoop er ergens eentje tegen te komen waarvan we denken dat ons kind er goed zal gedijen. Dat kind is nog geen anderhalf jaar oud.

Hoe zot is dit?

Het voelt absurd om na te denken over de schoolcarrière van iemand die een woordenschat heeft van nog geen tien woorden. Maar zo is het nu eenmaal op de plek waar wij wonen, dat is...confronterend.

Wij mogen ons trouwens vooral ook nog niet hechten aan de school van onze dromen. Want ik kan het je zeggen, die school heeft nog vier plaatsen voor kindjes zoals onze zoon en de tweede leukste welgeteld één plekje. In die laatste school kwamen tijdens negen rondleidingen volgens mijn bescheiden inschatting een paar honderd ouders kijken. Confronterend. Wij mogen scholen bezoeken en rangschikkingen maken al wat we willen, maar evengoed krijgt ons kind een plekje in een school die we nooit gezien hebben.

Confrontaties all over the place

Dat is ook confronterend omdat de andere ouders die je op schoolbezoek tegenkomt, niet meer of minder dan lichtjes anders uitziende versies van jezelf zijn. Ze zijn allemaal wit en relatief jong en dragen min of meer dezelfde kleren als ik en mijn lief. Terwijl onze buurt allesbehalve wit is en mensen er daar niet perse uitzien zoals wij.

Dat is ook confronterend omdat er zoveel verschil zit op onderwijs, dat zie je al tijdens zo'n rondleiding. Wat mijzelf betreft, gun ik mijn kind een school die niet lijkt op degene waar ik heb schoolgelopen. Geen school waar de nadruk enkel op leren en kopiëren en vooral niet buiten de lijnen kleuren ligt. En gelukkig zagen wij fantastische dingen op àlle scholen die we bezochten: onze scholen zijn er eigenlijk echt pretty good aan toe. Maar toch: in sommige scholen lossen ze 'problemen' op, in sommige scholen zien ze potentieel. In sommige scholen krijgen ze een kast met knutselmateriaal en zien ze maar wat ze ermee willen maken, in sommige scholen zijn alle kleuters confetti aan het plakken op dezelfde print van Bumba.

En dat is vooral ook confronterend omdat je niet kan ontkennen dat de baby die je pas nog kreeg (het wezen van drie kg dat, navelstreng en al, op je buik lag en dat moment voel je nog in je lijf als ware de herinnering erin gekerfd) intussen een kindje is. En binnenkort een schoolgaand kind. Eentje dat in de wereld terechtkomt, waar je zijn handje niet de hele tijd kan vasthouden en dat je dat vooral ook niet moet willen. En ja, ik vind dat best confronterend.