No way José, je bedje is verre van gespreid eens je kinderen de fijne stempel van 'puber' geplakt krijgen. Dacht je dat die zich in coronatijd in stilte kunnen bezighouden? Dan dacht je dat helemaal verkeerd. Akkoord, je moet niet meer een portie slijm staan maken om 7u 's morgens en je vindt ook geen zakken rijst uitgestrooid over de keukenvloer. Maar denk aan grumpy faces out of the blue, ik-verveel-me-dus-ik-ga-die-broer-zus-van-me-eens-mateloos-irriteren opflakkeringen en je hoeft er geen tekening meer bij! Al kan deze van slashparent Elke het hele gebeuren misschien nog net dat tikkeltje meer duiden.

7u30

Help, waar is de zon?! In uw kot blijven, allemaal goed en wel maar dan wel met zon alstublieft. Blijkt dat niet alleen de zon ontbreekt maar dat het ook berekoud is. Vertoon ik alcoholiekersgedrag als ik nu al verlang naar mijn Gin Tonic waar ik mezelf vanavond op ga trakteren?

7u45

De me-time zit erop voor vandaag.  Mijn dochters staan op. Dat is iets raars, die dochters van mij zijn dan wel 12+ maar dat uitslapen zit er echt niet in. Zou dat nog komen dan? Ga ik ze ooit tegen de middag uit hun bed moeten rammelen? Het zou wel handig zijn als ze wat langer zouden slapen, hebben ze maar een half dagprogramma in te vullen. Misschien heb ik die wekker nog ergens liggen met dat schaap dat je kon instellen om op een bepaald uur op te staan. Dan stel ik dat in op 12 uur.  Ik kijk naar mijn dochters hun gezicht en besluit dat ik dat grapje van dat schaap NIET luidop ga vertellen.

9u00

Mijn oudste dochter heeft een toets. Ze wordt om 9 uur aan haar laptop verwacht. Gelukkig zijn we al wat verder in de lockdown, het online-leren heeft zijn grootste geheimen al prijsgegeven. 'Die van Engels' communiceert via MicrosoftTeams, 'die van Nederlands' via Smartschool, 'die van Frans' gewoon via email en dan zijn er ook nog die gewoon allerlei nieuwe platformen beginnen uit testen waar je weer wachtwoorden, met minstens 12 tekens, een hoofdletter en een cijfer, voor moet gaan verzinnen.  Binnen die teams blijken er dan ook nog eens  verdomd veel hoekjes waar je opdrachten en boodschappen kunt verstoppen.

Maar lieve leerkrachten, weet, ik heb er alle begrip voor dat verkeerde filmpjes worden gepost, oplossingssleutels in plaats van de oefeningen verschijnen en jullie geposte luisterbestanden geen inhoud blijken te hebben.

Ik kan me ze immers prima visualiseren, leerkrachten met hun peuters op de schoot, of 's nachts, als de kroost eindelijk slaapt, aan het worstelen met hun videobestanden die ze niet gesynchroniseerd krijgen.

Maar de toets dus, die was goed geprobeerd, maar, helaas, de leerkracht vergat onder elke vraag ook een antwoordveldje te voorzien en vragen oplossen zonder antwoordveldjes, dat is moeilijk.

Ik heb, opnieuw alle begrip, maar 14-jarigen hebben dat dus echt niet. Empathie staat duidelijk niet in hun woordenboek. Mijn dochter blijft er redelijk rustig onder, mijn preken over flexibiliteit hebben blijkbaar gewerkt. Haar klasgenoten hebben het moeilijker. De klasgroep op WhatsApp ontploft, dit blijkt een grotere ramp dan de honderden doden in één dag in Italië. "Wat denkt die wel!" "Is die helemaal onnozel misschien?" De schuttingstaal wordt niet geschuwd…

Dus een tip aan leerkrachten, ze kennen het nog niet, die pubers, dat gevoel van meeleven en empathisch zijn . Misschien helpt het als jullie wat emotie opwekken in jullie berichten. Gebruik ‘sorry’ en ‘ik snap het zelf niet zo goed’ en post desnoods een foto van u met uw peuter om zes uur 's morgens, het kan maar helpen.

11u00 

Ik hoor de trap. Hoe komt dat toch, vroeger hoorde ik dat veel minder, zou dat iets met gespannen zenuwen te maken hebben misschien. Ze zijn klaar, ik word zenuwachtig en roep net niet: "Boven blijven! Het is nog maar 11 uur, you motherfuckers." Ik weet dat er een moment van verveling kan komen en ik weet wel, beste Dirk De Wachter, dat dat goed en nuttig is, maar niet nu. Verveling betekent kans op lawaai en gezaag en daar heb ik nu even geen zin in. Ik wil gewoon die paar mails afwerken en dan ben ik op mijn gemak. Ik wil geen risico nemen, ik gebruik mijn eerste inconsequentie-bonuskaart van de dag maar ik verpak die in een mooi jasje. "Bwaah, het is zo een triestig weer, echt om in de zetel te hangen, kijk anders wat tv, nog veel in te halen toch? Thuis, Mijn restaurant, Robinson." Aan kwalitatieve programma’s geen gebrek.

12u00

Ik moet opletten met die inconsequentie-bonuskaarten, nu denken ze dat er geen enkele regel telt, zitten die daar zowaar midden op de dag naar Temptation Island te kijken. Gelukkig, ze vinden het saai en de jongste zelfs vies. Dan liever ‘Mijn restaurant’.

12u30

Afspraak is dat de dochters elke middag zorgen voor de lunch. "Maak er iets moois van!", riep ik. "Gebruik uw inspiratie!", riep ik. "Verras ons!", riep ik. En dat lukte… tot dag 4. Sindsdien zijn het boterhammen met kaas en de kaas is zelf uit de frigo te halen.


De sfeer is grimmig dus ik zaag niet en ik doe echt mijn best om hen NIET op te vrolijken. We bereiken  de fase waarin de éne de andere vraagt waarom die naar haar kijkt en of ze niet de andere kant op wil kijken. Ik neem de beslissing dat we lunchen in complete stilte. Ik stel ook voor dat iedereen straks even belt met zijn allergrappigste vriend om wat vrolijker te worden. Ze kijken me aan alsof ik net gezegd heb dat ik de schapenwekker terug ga uithalen. Ik zwijg opnieuw, vandaag wordt een dag zonder happy faces.

13u55

Ik WhatsApp naar mijn man dat het immens op prijs zal worden gesteld als ie iets vroeger thuis is vanavond. Ik vraag me ook af of ik de VRT een mail zou sturen om Koen Wouters en co te vragen een nieuwe boodschap van algemeen nut in te spreken. Eentje waarin wordt gezegd dat moeders er echt niets kunnen aan doen aan die quarantaine en iets over het belang van verdraagzaamheid en zo.

14u00

Ze hebben mijn advies opgevolgd en ik hoor voor het eerst vandaag schatergelach, elk uit hun eigen kamer, ik krijg hoop, nog maar 4 uur te gaan voor die Gin Tonic.

14u30

Zelfs zonder happy faces ben ik fier op mijn dochters. Mijn jongste dochter begint aan haar boodschappenronde. Ik besloot immers dat ik niet meer naar de winkel wilde, de mensen kijken boos en doen zo raar en ik ben steeds bang de regels te overtreden. Het meest enge zijn die halve geesten met mondmasker en handschoenen die  als een spook door de winkel rennen.

Dus stuur ik mijn dochter, die die medemensen best grappig vindt en het als een uitdaging ziet om alles volgens de regels te doen. En toen besloot die voor een vriendin boodschappen te doen, die overdag  geen tijd heeft omdat die coronapatiënten verzorgt. Het netwerk werd op de hoogte gebracht en vanaf nu fietst ze elke dag haar ronde. Lijstjes worden geappt, boodschappen achtergelaten in no-contact zones.

15u30

Het vat is af en de sfeer zit onder 0. Ik besluit mijn laptop dicht te doen, ik heb geen cruciale job, niet mijn woorden, dus whatever.  Ik probeer te redden wat er te redden valt. Laat ons brainstormen over wat we kunnen doen. Het is moeilijk, mijn dochters gedragen zich als die collega’s van IT, die kunnen ook zo tegenwerken. Maar ik haal de scoutsleidster in mij naar boven en uiteindelijk komen we tot toch enkele innovatieve ideeën.

We gaan even trampoline springen. Dit is vooral fun als moeder mee springt en ze haar keihard kunnen uitlachen. Mijn bekkenbodemspieren houden niet van trampolinespringen maar bon, voor de sfeer hier thuis verleg ik al eens mijn grenzen.

We gaan wandelen met het konijn. Dat is op zich een heel raar gezicht, maar er is nauwelijks iemand buiten, volgens mij kun je zelfs in je blootje gaan wandelen met je konijn, niemand die je ziet.

En dan het geniaalste idee van de dag. We spreken het netwerk aan om boeken en spelletjes te wisselen. De kiekeboe’s van de bib zijn al lang uit en we zijn echt ook helemaal uitgekolonist. We spreken af met enkele gezinnen om bakken buiten te zetten met strips speelgoed en boeken, nadat ze eerst overladen werden met een dosis dettol. Na een kleine fietstocht hebben we een nieuwe voorraad (weliswaar stinkende) strips waar we weken mee weg kunnen en kunnen we gaan rummikuben in plaats van kolonisten straks.


17u30

Ik verpest bijna de sfeer door weer eens te beginnen over dat boeken lezen. Behalve de Rummikub kregen we ook 2 turven van Thea Beckman in handen. Ik stel mezelf voor als puber, die dolgelukkig zou zijn dat ze niet naar school moest en uren aan een stuk in mijn bed mocht liggen lezen. Maar mijn nageslacht dus niet. Ik mag het niet doen, mijn eigen verlangens projecteren, ik weet het. Mijn man geeft me de laat-het-blik en ik geef er gehoor aan, althans voor de komende 24 uur.  

Ik zal ze misschien zelf nog eens lezen, samen met die Olijke Tweeling boeken die we ook meegristen. 

18u00 

Gin-tonic time!